Yaşarken tanı konulan bir insan kuduz olgusu

Tekin Süda KORUK,HİKMET ÜN,Bensu GÜRSOY,Nil ÜNAL,Celal ÇALIŞIR,Gökhan UNUTMAZ,Azmi DALYAN,Orhan AYLAN

Özet

Akut, ilerleyici ve ölümcül bir zoonotik enfeksiyon olan kuduz, insanlara hemen daima kuduz hayvanların ısırığı ile bulaşır. Hastalığın özgül bir tedavisinin olmaması ve sıklıkla ölümle sonlanması nedeniyle, temastan korunma ve temas sonrası proflaksi büyük önem taşımaktadır. Bu raporda, yaşarken tanı konulan bir insan kuduz olgusu sunulmaktadır. Yirmi dokuz yaşında erkek hasta, yüksek ateş, yaygın güçsüzlük, sağ kolunda uyuşukluk, hipersalivasyon ve yutma güçlüğü şikayetleri ile Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi acil servisine başvurmuştur. Kırsal kesimde yaşayan ve sosyoekonomik düzeyi çok düşük olan hastanın öyküsünden, yaklaşık beş ay kadar önce sağ elinin bir sokak köpeği tarafından ısırıldığı, ancak yakınlarının uyarısına rağmen temas sonrası aşı olmayı reddettiği öğrenilmiştir. Başvurusundan kısa süre sonra hastada dezoryantasyon gelişmiş ve ajitasyonları artmıştır. Ciddi solunum sıkıntısı nedeniyle mekanik ventilatör desteği uygulanan olgu, kuduz ön tanısıyla sedatize edilmiştir. Hastadan alınan ense kökü deri biyopsisi, beyin omurilik sıvısı, salya ve korneal yayma örnekleri, ileri incelemeler için Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Etlik Merkez Veteriner Kontrol ve Araştırma Enstitüsüne gönderilmiştir. Olgunun kornea yaymasında direkt immünofloresan antikor yöntemi ile kuduz virusuna özgül antijen pozitifliği saptanmış; salya örneğinde ise ters transkriptaz-polimeraz zincir reaksiyonu (RT-PCR) ile viral RNA varlığı tespit edilmiştir. Yatışının üçüncü gününde virolojik yöntemlerle kuduz tanısı doğrulanan hasta, on birinci gün kuduz ensefaliti nedeniyle kaybedilmiştir. Sonuç olarak, sunulan bu olgu ile, ülkemizde halen endemik olarak bulunan kuduzun önemi ve gerek temas öncesi gerekse temas sonrası alınması gereken önlemler konusunda özellikle düşük sosyoekonomik ve sosyokültürel düzeye sahip bölgelerimizde halkın bi- linçlendirilmesinin ve kitlesel eğitimin gerekliliğinin vurgulanması amaçlanmıştır.

Abstract

Rabies, which is an acute, progressive, fatal zoonotic infectious disease, is almost always caused by the bite of rabid animals containing rabies virus in their saliva. Since there is no established specific therapy for rabies, preventive and prophylactic measures are of critical importance. In this report a case of human rabies diagnosed antemortem, was presented. A 29 year old man was admitted to Harran University Hospital (in Sanliurfa province, located at southeastern Anatolia) emergency service with symptoms of high fever, general weakness, paresthesia of the right arm, hypersalivation and dysphagia. The patient with poor socioeconomical status was living in a rural area and his anamnesis revealed a history of dog bite about five months ago. It was learned that he refused vaccination against rabies after the bite event, despite the warnings of his relatives. Shortly after admission, the patient’s neurological status severly deteriorated; he became increasingly agitated. Upon the development of progressive respiratory failure, the patient underwent ventilatory support and heavily sedated with presumptive diagnosis of rabies. A nuchal skin biopsy, cerebrospinal fluid, saliva and corneal smear were sent to the Ministry of Agriculture and Rural Affairs Etlik Central Veterinary Control and Research Institute Rabies Diagnosis Laboratory in Ankara. The corneal smear was positive for rabies virus antigen revealed by direct fluorescent antibody test and saliva sample was also positive for rabies virus RNA by reverse-transcriptase polymerase chain reaction assay. Thus, on the third day of the admission the diagnosis was confirmed and on day 11, the patient was deceased due to rabies encephalitis. This case report emphasizes the importance of public education particularly in low socio-economic and socio-cultural areas, about rabies transmission and preventive and prophylactic measures that should be taken after animal bite.