Kronik atrial fibrilasyonlu hastalarda kardiyoversiyon tedavisinin sonuçları

Berrin UMMAN,Nevnihal EREN,Sabahattin UMMAN,Taner GÖREN,Kemalettin BÜYÜKÖZTÜRK,Güngör ERTEM

Özet

Elektif elektriksel kardiyoversiyon tedavisinin kronik atrial fibrilasyonda (AF), özellikle de sol atriumu geniş olan hastalarda başarı oranı ile ilgili olarak farklı görüşler mevcuttur. Çalışmamızda bu grup hastalarda kardiyoversiyon uygulamasının sinüs ritmini sağ¬lama başarısı ile, sağlanan sinüs ritminin devamlılık süresi ve kilinik yararının incelenmesi amaçlandı. Çalışma grubunu 1 ayı geçen bir süreden beri AF ritminde ve transtorasik ekokardiografi ile sol atrium çapı 4.0 cm den fazla bulunan (ort. 4.7±0.8 cm) 15 hasta (ort. yaş 54+8, 10 E, 5 K) oluşturdu. Hipertiroidisi olan, ekokardiografık incelemede kalb boşluklarında trombüs görülen ve kısa sü¬reli genel anesteziyi tolere edemeyecek hastalar çalışmaya alınmadı. AF, 6 hastada dilate kardiyomiyopati, 5 hastada romatizmal ka¬pak hastalığı, 1 'inde iskemik kalb hastalığına bağlı, 3 hastada ise idiopatik idi. Kardiyoversiyondan önce 3 hafta oral antikoagülan veya 1 hafta intravenöz heparin uygulandı. Üç girişimde kalıcı sinüs ritmi elde edilemedi (inisial başarı %80). Ortalama 2.8+0.8 defa senkronize DC şok uygulandı. Sonuç alınan hastalarda uygulanan maksimal enerji ortalaması 283+50 Joule idi. Sinüs Ritmine dönen hastalara günde 600/800 mg kinidin başlandı. Erken veya geç komplikasyon gelişmedi. Hastaların kardiyoversiyondan önce NYHA ya göre 3.0+0.2 olan fonksiyonel kapasiteleri sinüs ritminin sağlanmasından bir ay sonra ortalama 1.9+0.8 oldu (p<0.001). Bir has¬tada 2 yıllık takip süresince sinüs ritmi devam etti. Diğerleri birinci kardiyoversiyondan sonra ortalama 8.8+3.0 ay süreyle (20 gün-22 ay) sinüs ritminde kaldı. Ortalama 10.2+2.0 ay sonra ikinci defa kardiyoversiyon uygulanan 4 hastada sinüs ritmi 7.3+0.5 ay de¬vam etti. İki hastada uygulanan üçüncü kardiyoversiyondan'sonra ise sinüs ritmi sırasıyla 2 ve 4 ay sürdü. Sonuç olarak sol atriumu geniş kronik AF'lu hastalarda usulüne uygun yapılan kar diy ov er siy onun sinüs ritminin elde edilmesinde etkili ve riski az bir yöntem olduğu, ancak bu grup hastalarda bu gün için asıl sorunun SR ni elde etmekten çok devamlılığını sağlamak olduğu düşünüldü.

Abstract

There were different ideas related with success rate of elective electrical cardioversion for chronic atrial fibrilation (AF) in patients with dilated left atrium. The aim of this study was to determine the success rate of elective cardioversion, the maintenance of sinus rhythm after successful cardioversion and the benefit from being in sinus rhythm in patients with left atrial dilatation. The study group was consisted of 15 patients (mean age 54+8 years, 10 males and 5 females) with chronic AF. Their AF had to persist for at least one month and the left atrial dimension had to be>4.0 cm as documented by transthorasic echocardiography. Patients with hyperthyroidism, patients with echocardiographycally visible intracardiac thrombus and patients who can not tolerate short time ge¬neral anesthesia were not included to study group. Underlying heart disease was present in 12 patients: dilated cardiomyopathy in 6 patients, mitral valve disease in 5 patients, ischemic heart disease in 1 patient Three patients had lone atrial fibrillation. Before cardioversion, patients were anticoagulated with either oral anticoagulant drugs for 3 weeks or intravenously heparin for 1 week.Return to sinüs rhythm was not obtained in 3patients (initial successrate was 80%), Synchronized DC shock was administered meanly 2.8+0.8 times. The mean energy value was 283+50 joules. Quinidine therapy was started after successful cardioversion. There was no early or late complication. The functional capacity of patients significantly improved after cardioversion (3.0±0.2 before cardioversk 1.9±0.8 one month later, p<0.001). Sinus rhythm persisted in only one patient during 2 years follow-up period. Other pt remained in sinus rhythm for averagely 8.8+3.0 Months (20 days-22 Months) after first cardioversion In 4 patients s cardioversion was administered meanly 10.2±2.0 months later and sinus rhythm persisted for 7.3±0.5 months. In 2 pt cardioversion repeated thirdly, and sinus rhythm persisted for 2 and 4 months in these patients respectively. In conclusion, a cardioversion in patients with chronic atrial fibrillation is an effective and low-risk method. However, the main problem in patients is maintaining of sinus rhythm rather than obtaining it.