Dergiler / Mikrobiyoloji Bülteni / 2010 / Cilt: 44 - Sayı: 3
Orta/Kuzey Anadolu Bölgesi kan donörlerinde dengue virusu ve sarı humma virusu seropozitifliğinin araştırılması
- Sayfa
- 415–424
- DOI
- —
Özet
Dengue virusu (DENV) ve sarı humma virusu (Yellow Fever Virus; YFV), vektörle bulaşan flaviviruslar arasında global olarak önemli bir yere sahiptir. Ülkemizde bu viruslarla ilgili olarak yapılan tek çalışmada, Ege bölgesinde yaşayan popülasyonda DENV seropozitifliği doğrulanmış ve hemaglütinasyon inhibisyon testiyle YFV’ye karşı antikor varlığı gösterilmiştir. Bu çalışmanın amacı, Türkiye’nin Orta/Kuzey Anadolu bölgesinde yaşayan popülasyonda DENV ve YFV’ye karşı seropozitifliğin araştırılması ve bu viruslarla olası karşılaşmanın gösterilmesidir. Çalışmada, Türk Kızılayı Orta Anadolu Bölgesel Kan Merkezi koordinasyonunda Ankara, Konya, Eskişehir ve Zonguldak Kızılay kan merkezlerinde, onaylanmış kan donörlerinden bilgilendirilmiş onam sonrasında toplanan ve önceden Batı Nil virusu ve kene ensefaliti virusu açısından negatif olarak değerlendirilen serumlar incelenmiştir. Toplam 2435 ve 1502 serum, sırasıyla DENV ve YFV IgG antikorları açısından, ticari enzim (ELISA) ve immünfloresans (IIFT) temelli indirekt katı faz yöntemleri (Euroimmun, Almanya) ile değerlendirilmiştir. DENV IgG reaktif örnekler ek olarak, ELISA yöntemi ile IgM, mozaik IIFT yöntemi ile DENV serotipleri (DENV 1-4) açısından incelenmiş; IgM pozitif örneklerde ayrıca ticari bir NS1 antijen saptama sistemi (Bio-Rad Laboratories, Fransa) uygulanmıştır. YFV IgG reaktif örnekler ise IIFT ve mozaik IIFT yöntemleriyle IgM açısından değerlendirilmiş, ayrıca antikor özgüllüğünün doğrulanması için plak redüksiyon nötralizasyon testi (PRNT) uygulanmıştır. Anti-DENV IgG antikorları, örneklerin %0.9 (21/2435)’unda tekrarlayan çalışmalarda gösterilmiş; IgG sınırda pozitif iki örnekte IgM varlığı saptanmış, bunlardan birisinde de NS1 antijen testi sınırda pozitif olarak değerlendirilmiştir. IgG pozitif serumların %14.3 (3/21)’ünde mozaik IIFT pozitif olarak saptanmış ve DENV-2’ye karşı belirgin reaktivite izlenmiştir. DENV IgG pozitif beş donörden en az altı ay sonra yeni serum örnekleri elde edilmiş, bunların 4’ünde IgG reaktivitesinin devam ettiği saptanmıştır. İlk çalışmasında IgM pozitif, IgG ve NS1 antijeni sınırda pozitif olan örnek ise, ikinci örneklemesinde IgM negatif ve IgG pozitif olarak değerlendirilmiştir. Yeni örneklerin 3’ünde IIFT yönteminde DENV-1 ve DENV-2 serotiplerine karşı reaktivite izlenmiştir. Anti-YFV IgG antikorları ise incelenen örneklerin %0.6 (9/1502)’sında belirlenmiş, IgG reaktif örneklerde YFV IgM ve PRNT negatif olarak değerlendirilmiştir. Sonuç olarak çalışmamızda, predominant olarak DENV-2 serotipine karşı olmak üzere DENV seropozitifliği, Orta Anadolu illeri olan Ankara ve Konya’da ilk defa gösterilmiş; ancak YFV’ye karşı saptanan seropozitif sonuçlar PRNT yöntemiyle doğrulanamamıştır. Bu sonuçlar, çalışma bölgesinde DENV ya da antijenik olarak benzer bir flavivirusun olası varlığına ve sporadik insan maruziyetine işaret etmektedir.
Abstract
Dengue virus (DENV) and yellow fever virus (YFV) are two of the globally prevalent vector-borne flaviviruses. Data on these viruses from Turkey is limited to a single study originating from the western, Aegean region of Turkey, where evidence for DENV exposure had been confirmed in residents and presence of hemagglutination inhibiting antibodies against YFV had been revealed. The aim of this study was to investigate the rates of seropositivity of DENV and YFV in blood donors from Central/Northern Anatolia, Turkey, for the demonstration of possible human exposure. Serum samples were collected by the Turkish Red Crescent Middle Anatolia Regional Blood Center from donation sites at Ankara, Konya, Eskişehir and Zonguldak provinces and included in the study after informed consent. Ankara is the capital and second most-populated city in Turkey. All samples were previously evaluated for West Nile and tick-borne encephalitis virus antibodies and found to be negative. A total of 2435 and 1502 sera have been evaluated for IgG antibodies against DENV and YFV, respectively. Commercial enzymelinked immunosorbent assays (ELISAs) and indirect immunofluorescence tests (IIFTs) were applied (Euroimmun, Germany) for DENV/YFV IgG surveillance. DENV IgG reactive sera were further evaluated for IgM by ELISA and a commercial mosaic IIFT to determine DENV subtypes. IgM positive samples were also analyzed by a commercial NS1 antigen detection assay (Bio-Rad Laboratories, France). YFV IgG reactive samples were evaluated by IIFT for IgM and via mosaic IIFT and antibody specificity were confirmed by plaque reduction neutralization test (PRNT). Anti-DENV IgGs were demonstrated in repeated assays in 0.9% (21/2435) of the sera. In two samples with borderline IgG results, presence of DENV IgM was detected, one of which was also borderline positive for DENV NS1 antigen. In 14.3% (3/21) of the IgG reactive sera, mosaic IIFT was evaluated as positive and displayed prominent reactivity for DENV-2 in all samples. From five donors with DENV reactivity, new samples were obtained after at least six months which revealed the continuing presence of DENV IgG activity in four. One sample which was initially positive for IgM, borderline for NS1 antigen and borderline for IgG was observed to be positive for IgG and negative for IgM in redonation. IIFT results in three redonation samples also indicated reactivity for DENV-1 and DENV-2 subtypes. Anti-YFV IgGs were detected in 0.6% (9/1502) of the sera. YFV IgM could not be demonstrated in any of the IgG reactive samples and PRNT was evaluated as negative. In conclusion, evidence for DENV exposure, presumably to DENV-2, was identified in residents from Central Anatolian provinces of Ankara and Konya for the first time, however, seroreactivity detected against YFV could not be confirmed by PRNT. These findings indicated that DENV or an antigenically-similar flavivirus was probably present in the study region and sporadic human exposure might have occurred.