Suriye savaşı sonrası Nizip’te kutanöz iç leyşmanyazis olguları

Özet

Kutanöz leyşmanyazis (KL) birçok ülkede endemik olarak görülen, dünya genelinde yaygın bir proto- zoon hastalığıdır. Türkiye’nin komşuları olan İran, Irak ve Suriye gibi ülkeler ise KL için yüksek endemik bölgelerdir. Ülkemizde KL olgularının %98’inden fazlası Güney ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinden bildirilmektedir. Bu çalışmada, üç buçuk yıllık dönemde Nizip bölgesinde KL prevalansının belirlenmesi ve Suriye iç savaşı sonrası KL olgularında saptanan dramatik artışa dikkat çekilmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya, 01.01.2010-19.03.2013 tarihleri arasında Nizip Devlet Hastanesi Mikrobiyoloji Laboratuvarına klinik KL şüphesi ile gönderilen 341’i Suriye mültecisi olmak üzere toplam 416 hasta örneği dahil edilmiştir. Hastalardan lezyon örnekleri Sağlık Bakanlığı genelgesine uygun olarak alınmış ve hazırlanan yayma preparatlar Giemsa ile boyanarak ışık mikroskobu (x1000) ile incelenmiştir. Mikroskopik incelemede Leishmania amastigot şekilleri görülen toplam 77 (%18.5) hastaya KL tanısı konulmuştur. Hastaların 47 (%61)’si kadın, 30 (%39)’u erkek olup; 52 (%67.5)’sinin 0-19 yaş, 13 (%16.9)’ünün 20-39 yaş ve 12 (%15.6)’sinin 40-60 yaş grubunda olduğu izlenmiştir. Lezyonların dağılımı incelendiğinde; 33 (%43) hastada tekli, 44 (%57) hastada ise çoklu lezyon varlığı tespit edilmiş; lezyonların sıklık sırasıyla yüz, kol ve alt ekstremitelerde bulunduğu gözlenmiştir. Lezyonların ortaya çıkma süresinin ortalama 3.4 ay (minimum 1.5 ay, maksimum 1 yıl) olduğu saptanmıştır. Kutanöz leyşmanyazisli hastalar yaş, cinsiyet ve lezyon özellikleri (sayısı, dağılımı, oluşum süresi) bakımından karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmamıştır (p> 0.05). Çalışmamızda 2010, 2011, 2012 ve 2013 (ilk üç ay) yıllarında Nizip’te saptanan yerli ve Suriye kökenli KL olgu sayıları sırasıyla; 1 ve 0, 2 ve 0, 7 ve 0, 5 ve 62 olarak belirlenmiştir. Buna göre KL tanısı alan hastaların 15 (%19.5)’inin Türk, 62 (%80.5)’sinin Suriye kökenli olduğu gözlenmiştir. Ayrıca, hastaneye başvuran hastaların oranının çadır kentlerdeki mülteci nüfusuna göre oldukça az olması, hastalık insidansının belirlenenden çok daha fazla olabileceğini düşündürmüştür. Sonuç olarak verilerimiz, KL için iklim ve vektör potansiyeli açısından zaten elverişli olan Nizip ve çevresinin, Suriye iç savaşı sonrası mültecilerin yerleşimiyle, hastalığın yayılımında daha da büyük bir sağlık tehdidi oluşturduğunu göstermiş; etkin korunma ve kontrol yöntemlerinin alınması gerekliliğini ortaya koymuştur.

Abstract

Cutaneous leishmaniasis (CL), seen endemically in many countries, is a widespread protozoon disease all around the world. The neighboring countries of Turkey namely Iran, Iraq and Syria are highly endemic regions for CL, and more than 98% of the cases in Turkey are reported from South and Southeastern Anatolian regions. The aim of this study was to detect the prevalence of CL in Nizip, a district of Gaziantep province of southeastern Turkey, for three and half year period and to call attention to the dramatic increase of CL cases observed after the Syrian civil war. A total of 416 samples obtained from clinically suspected CL patients (of them 341 were Syrian refugees) who were admitted to Nizip State Hospital between January 1st 2010 and March 19th 2013 were included in the study. Lesion samples were collected according to the notice issued by Turkish Ministry of Health and Giemsa-stained smears were examined under the microscope (x1000). Samples from 77 patients (18.5%) yielded positive results with the observation of Leishmania amastigote forms. Fourty-seven (61%) of patients were female and 30 (39%) were male. Of the positive patients 52 (67.5%) belonged to 0-19 age group, 13 (16.9%) 20-39 and 12 (15.6%) 40-60 age groups. In the evaluation of the lesion characteristics, 33 (43%) patients had single and 44 (57%) had multiple lesions with a distribution mainly on face, arm and lower extremities, in a decreasing order. The period of time for the development of the lesions varied from 1.5 month to one year with the mean value of 3.4 months. There was no statistically significant relationship between the age and gender of patients, and the characteristics (quantity, distribution and time of occurence) of lesions (p> 0.05). The number of domestic and Syrian CL cases detected in Nizip in the years of 2010, 2011, 2012 and 2013 (the first three months) were as follows; 1 and 0, 2 and 0, 7 and 0, 5 and 62, respectively. So a total of 62 (80.5%) and 15 (19.5%) of CL patients were found to be Syrian refugees and Turkish citizens, respectively. Since the number of the cases admitted to the hospital was significantly low in comparison to the total population of refugees living in the camps, it was assumed that the real incidence of CL was much higher than determined. The data obtained in this study revealed that Nizip and the surroundings which have already had favourable climate and vector potential for CL, exhibited a higher threat for the spread of the disease following the hosting of the refugees. Thus implementation of effective prevention and control measures should be taken into consideration implemented in that specific area.