Enterokok Türlerinin Virulans Faktörlerinin Araştırılması

ERGUN METE,İLKNUR KALELİ,NURAL CEVAHİR,MELEK DEMİR,Yüksel AKKAYA,Özgün KİRİŞ SATILMIŞ

Özet

Enterokoklar son zamanlarda toplum kaynaklı ve nozokomiyal enfeksiyonlarda izolasyon oranlarının artması ve glikopeptitler de dahil olmak üzere birçok antibiyotiğe karşı direnç geliştirmiş olmaları nedeniyle önemli hale gelmiştir. Bu çalışmada hastanemizde idrar (n= 149), kan (n= 38), yara (n= 17), gaita (n= 13) ve diğer (n= 12) çeşitli klinik örneklerden izole edilen 138'i Enterococcus faecalis, 91'i Enterococcus faecium olan 229 enterokok izolatının virulans faktörlerinin ve antibiyotik duyarlılık paternlerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bunun için agregasyon faktörü (AF)'nü, enterokok yüzey proteinini (esp), sitolizinleri ve jelatinazı kodlayan genler (sırasıyla asa1, esp, cylM, cylB, cylA, cylL, cylL, gelE) moleküler yöntemlerle araştırılmış, ayrıca hemolizin üretimi ve jelatinaz varlığı fenotipik olarak çalışılmıştır. Yirmi dokuz E.faecium ve bir E.faecalis izolatı olmak üzere toplam 30 izolat vankomisine dirençli olarak bulunmuştur. Çalışmamızda E.faecium izolatlarında yüksek düzey gentamisin (YDG) ve yüksek düzey streptomisin (YDS) direnci sırasıyla %40.7 ve %63.7 iken, E.faecalis izolatlarında sırasıyla %47.1 ve %55.8 olarak belirlenmiştir. Çalışmamızda tüm izolatlar linezolide duyarlı bulunmuştur. Ampisilin, penisilin ve vankomisine E.faecium izolatlarının E.faecalis izolatlarına göre daha dirençli (p= 0.001, p= 0.008 ve p< 0.001) oldukları saptanmıştır. E.faecalis izolatlarında asa1 (p< 0.001), cylL(p= 0.002) ve cylL(p< 0.001) gen pozitifliğinin yanı sıra jelatinaz aktivitesi E.faecium izolatlarına göre anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur (p< 0.001). Çalışmamıza dahil edilen izolatlarda en sık virulans genleri olarak asa1 (%45), cylL(%33.2) ve esp (%32.3) geni saptanmıştır. Siprofloksasine direnç oranları, cylLve cylL geni pozitif E.faecalis izolatlarında bu genleri içermeyen izolatlara göre sırasıyla p= 0.035 ve p= 0.047 şeklinde istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Aynı şekilde, hemolizin üreten E.faecium izolatlarında vankomisin direnci, hemolizin üretmeyenlere göre anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur (p< 0.001). Vankomisin dirençli ve duyarlı izolatların virulans faktörleri karşılaştırıldığında; vankomisin dirençli enterokok (VRE) E.faecium izolatlarında esp gen düzeyi %24.1 olarak bulunurken, VRE E.faecalis izolatlarında esp geni bulunamamıştır. Asa1 hem VRE E.faecium hem de VRE E.faecalis izolatlarında pozitif bulunamamıştır. Hemoliz inaktivitesi E.faecalis için %42.3, E.faecium için %19.3 pozitif bulunmuştur. Vankomisin duyarlı enterokok (VSE) izolatlarında ise, esp gen varlığı E.faecalis için %35.1, E.faecium için %29.4, asa1 gen varlığı E.faecalis için %60.8, E.faecium için %47.1, hemolizin aktivitesi E.faecalis için %52.8, E.faecium için %23.5 olarak bulunmuştur. Çalışmamızda VSE izolatlarının VRE izolatlarından daha fazla virulans genine sahip olduğu bulunmuştur. VRE, özellikle hastanede yatan hastalarda tedavisi zor enfeksiyonlara, VSE'nin ise önemli virulans faktörlerine sahip olması nedeniyle ciddi enfeksiyonlara sebep olabileceği akılda tutulmalıdır.

Abstract

Enterococci have recently become important due to their increased isolation rates in communitybased and nosocomial infections and resistance to many antibiotics, including glycopeptides. The aim of this study was to evaluate the antimicrobial susceptible patterns and virulence factors of various clinical specimens; urine (n= 149), blood (n= 38), wound (n= 17), stool (n= 13), and other (n= 12) with a total of 229 enterococci including 138 E.faecalis and 91 E.faecium isolates. Aggregation factor (AF), enterococcus surface protein (esp), cytolysins and gelatinase encoding genes (asa1, esp, cylM, cylBcyl A, cylll, cylls, gelE, respectively) were investigated by molecular methods. Haemolysin production and gelatinase were studied phenotypically. A total of 30 isolates, 29 of E.faecium and one of E.faecalis isolates were resistant to vancomycin. High-level gentamicin and high-level streptomycin resistance in E.faecalis were 40.7% and 63.7% however, they were 47.1% and 55.8% in E.faecalis isolates. All strains were susceptible to linezolid. Ampicillin, penicillin and vancomycin resistance in E.faecium isolates were found to be higher than E.faecalis isolates (p= 0.001, p= 0.008 and p< 0.001). Asa1 (p< 0.001), cylll (p= 0.002) and cylls (p< 0.001) as well as gelatinase activity in isolates of E.faecalis were significantly higher than the isolates of E.faecium (p< 0.001). The most common virulence genes in our study were asa1 gene (45%), cyLs gene (33.2%) and esp gene (32.3%). Ciprofloxacin resistance in cylLL and cyLs gene positive isolates of E.faecalis were significantly higher compared to isolates that do not contain these genes (p= 0.035 and p= 0.047). Likewise, haemolysin producing E.faecium isolates were significantly more resistant to vancomycin compared to isolates that do not produce hemolysin (p< 0.001). When the virulence factors of vancomycin resistant and susceptible isolates were compared, the esp gene level in VRE E.faecium isolates was found to be 24.1%, while no esp gene was found in VRE E.faecalis isolates. The existence of asa1was negative in both VRE E.faecium and VRE E.faecalis isolates. The activity of hemolysin was found 42.3% for E.faecalis and 19.3% for E.faecium. In vancomycin-sensitive enterococcus (VSE) species, esp gene activity was 35.1% for E.faecalis, 29.4% for E.faecium, asa1 gene activity was 60.8% for E.faecalis and 47.1% for E.faecium, hemolysin activity was 52.8% for E.faecalis and 23.5% for E.faecium. In our study, it was found that VSE isolates have more virulence genes than VRE isolates. It should be kept in mind that VRE can causeinfections which are difficult-to-treat especially in hospitalized patients and VSE have significant virulence factors that can cause severe infections.