Anti-dense Fine Speckled 70/lens Epithelium Derived Growth Factor p75 Otoantikorunun Otoimmün Hastalıklarda Klinik Tanıya Katkısının Araştırılması

Investigation of the Diagnostic Value of Anti-dense Fine Speckled 70/lens Epithelium Derived Growth Factor p75 Autoantibody for Autoimmune Diseases

Özet

Antinükleer antikor (ANA), hücre nükleusu ve/veya sitoplazmasındaki nükleer antijenlere karşı gelişen otoantikorlar olup sistemik otoimmün romatizmal hastalıklar (SOR H) için önemli tanı kriterleri arasında yer alır. Günümüzde, ANA’ların saptanması amacıyla geliştirilmiş birçok yöntem bulunmaktadır. Ancak, en eski yöntem olarak bilinen indirekt immünofloresan (IIF) tekniği, halen en yaygın kullanılan yöntemdir. Anti-dense fine speckled 70/lens epithelium derived growth factor p75 (anti-DFS70/LEDGF p75) otoantikoru genellikle HEp-2 (insan larenks karsinoma) hücrelerinin kullanıldığı IIF yöntemiyle saptanabilmektedir. Dense fine speckled (DFS) paterni diğer ANA’lar ile birlikte bulunduğunda IIF yönteminde maskelenebilmekte ve gözden kaçabilmektedir. Anti-DFS70 otoantikoru SOR H olanlarda sağlıklı bireylere göre daha düşük sıklıkta görülmektedir. Ayrıca, bu antikorlar farklı kronik enflamatuvar durumlarda da (interstisyel sistit, kronik yorgunluk sendromu, atopik dermatit, Vogt-Koyanagi-Harada sendromu) ortaya çıkabilmektedir. Bu çalışmada, IIF yönteminde DFS boyanma paterni gösteren ve göstermeyen hasta serumlarında immünblot (IB) yöntemi ile anti-DFS70 antikorunun sıklığını saptamak ve bu antikorun SOR H tanısının konulmasında ANA test istemi algoritmalarında yer almasının klinik tanıya katkısının araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmada IIF yöntemi ile DFS paterni görülen 60 ve DFS dışı ANA paternleri görülen 67 hasta serumunda IB yöntemi ile anti-DFS70 otoantikoru araştırılmıştır. IIF-DFS paterni pozitif bulunan 60 hasta serumunun 55 (%91.6)’inde IB yöntemi ile anti-DFS70 pozitif bulunurken, IIF’de DFS dışı paternlerin görüldüğü 67 hasta serumunun 3 (%4.5)’ünde anti-DFS70 pozitif bulunmuştur. IIF-DFS paterni/anti-DFS70 birlikte pozitif bulunan 55 hastanın 6 (%11)’sının SOR H tanısı olup IB ile DFS dışı diğer ANA’lar negatif bulunmuştur. DFS dışı diğer ANA paternlerinin görüldüğü grupta ise SOR H tanısı almış olan 22 hastanın hiçbirinde IB yöntemi ile anti-DFS70 pozitifliği bulunmamıştır. IIF-DFS paterni pozitif olan gruptaki 16 (%26.6) örnek romatoloji ve fizik tedavi ve rehabilitasyon (FTR) kliniklerinden gelirken, DFS dışı diğer paternlerin görüldüğü grupta bu sayı 32 (%47.7) olarak bulunmuştur. DFS paterni ise diğer kliniklerden gelen örneklerde, romatoloji ve FTR kliniklerinden gelen örneklere göre anlamlı olarak daha sık saptanmıştır (p= 0.018). Bu çalışmada, IIF yöntemi ile DFS paterninin uzmanlar tarafından tanımlanabileceği, düşük titrelerdeki homojen benzeri ve miks paternlerle karışabildiğinden anti-DFS70 otoantikorunu saptayabilecek iyi valide edilmiş immünolojik ikinci bir teste ihtiyaç olduğu kanısına varılmıştır.

Abstract

Antinuclear antibodies (ANA) are the autoantibodies that are produced against nuclear antigens in the cell nucleus and/or cytoplasm, and are one of the important diagnostic criteria in systemic autoimmune rheumatic diseases (SARD). Until today, several methods have been developed for detecting ANA’s. However, indirect immunofluorescence (IIF) technique, that is also known as one of the oldest methods, is still the most commonly used one. Typically, anti-dense fine speckled 70/Lens epithelium derived growth factor p75 (anti-DFS70/LEDGF p75) autoantibody can be detected via IIF method where in HEp- 2 (human larynx carcinoma) cells are used. The dense fine speckled (DFS) pattern method can be masked and remain unnoticed by the IIF method when it exists with the other ANA. Anti-DFS70 autoantibodies seldomly appear in SARD patients compared to healthy individuals. Moreover, these antibodies may appear in different chronic inflammatory conditions like interstitial cystitis, chronic fatigue syndrome, atopic dermatitis and Vogt-Koyanagi-Harada syndrome. The aim of this study was to determine the frequency of anti-DFS70 autoantibodies by immunblot (IB) method in patients sera with and without DFS70 staining pattern by IIF and to determine if the presence of anti-DFS70 has a clinical impact when included in ANA testing algorithm. In our study, a total of 60 patients’ sera in which DFS pattern was defined by IIF method and 67 patients’ sera in which other patterns observed were included in the study and anti-DFS70 autoantibody was investigated by IB method in these sera. In 67 patient samples which have shown the other patterns three (4.5%) samples were determined to be anti-DFS70 positive by IB. In 55 patients who were determined to have IIF-DFS pattern (+)/IB anti-DFS70 (+), 6 (11%) were diagnosed as SARD and the other antinuclear antibodies (ANA) were found as negative by IB. In the other group with the other ANA patterns detected, none of the SARD-diagnosed 22 patients had shown anti-DFS70 by IB method. Sixteen (26.6%) samples in the group that was positive for the IIF-DFS pattern were obtained from rheumatology and physical therapy and rehabilitation clinics, 32 (47.7%) samples were from the group in which other patterns observed and were also obtained from those clinics. DFS pattern was detected significantly more frequent in the samples from other clinics in comparison to the samples from rheumatology and physical therapy and rehabilitation clinics (p= 0.018). In our study, it was concluded that DFS pattern can be defined by IIF method by only specialists, however, since homogeneous-like and mixed patterns can be confused especially in low titers, there is a need for a second well-validated immunological test that could detect anti-DFS70 auto-antibody.