Assessment of the Effect of Interferon-Beta1a Therapy on Thyroid and Salivary Gland Functions in Patients with Multiple Sclerosis Using Quantitative Salivary Gland Scintigraphyz

Multipl Skleroz Hastalarında Interferon-Beta1a Tedavisinin Tiroid ve Tükrük Bezi Fonksiyonları Üzerindeki Etkisinin Kantitatif Tükrük Bezi Sintigrafisi ile Değerlendirilmesi

Özet

Amaç: Santral sinir sisteminin demiyelinizan bir hastalığı olan multipl skleroz (MS) hastalarında interferon-beta (IFN-β) yaygın olarak kullanılır. MS hastalarında IFN-β verilmesinden sonra yüksek oranda tiroid fonksiyon bozukluğu bildirilmiştir. Bu çalışmanın amacı, MS hastalarında IFN-β1a tedavisinin tiroid ve tükrük bezi fonksiyonları üzerindeki etkisinin eşzamanlı olarak kantitatif tükrük bezi sintigrafisi (KTBS) ile değerlendirilmesidir. Yöntem: IFN-β1a ile tedavi edilen 15 relapsing-remitting (RR) MS hastası ve tedavi edilmemiş 15 RRMS hastası ile yaş, cinsiyet uyumlu 20 sağlıklı bireyden oluşan iki kontrol grubu çalışmaya dahil edildi. Tükrük ve tiroid bezlerinin fonksiyonu, KTBS ve tiroid fonksiyon ile tiroid antikorlarını içeren laboratuvar testleriyle analiz edildi. Yüz elli MBq Tc-99m perteknetatın intravenöz verilmesinden sonra, dinamik çalışma 25 dakika süreyle gerçekleştirildi. Tükrük bezi sekresyonu, 15. dakikada da oral limon suyu ile uyarıldı. Dinamik çalışmanın sonunda, aynı projeksiyonda statik bir görüntü alındı. Her bir parotis ve submandibuler bezin 12-14 dk tutulum oranları (%UR) ve uyarılmış ekskresyon fraksiyonu (%EF) TBSden otomatik olarak hesaplandı. Tiroid bezinin tutulum oranı (TUR) statik görüntüden Bulgular: IFN-β1a ile tedavi edilen ve edilmeyen tüm MS hastaları ile sağlıklı bireyler ötiroid idi. Anti-tiroid peroksidaz antikoru (antiTPO), IFN-β1a ile tedavi edilen 15 MS hastasının 4ünde (%26,6) tespit edildi. IFN-β1a ile tedavi edilen ve edilmeyen tüm MS hastaları ile sağlıklı kontroller arasında UR, EF ve TUR değerlerinde anlamlı fark yoktu (p>0,05). IFN-β1a ile tedavi edilen MS hastalarında TUR değeri, her iki kontrol grubundan düşük olmasına rağmen, fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p>0,05). Sonuç: IFN-β1a tedavisinin, MS hastalarında KTBS ile tiroid ve tükrük bezi fonksiyonları üzerinde etkisi olmadığı gösterilmiştir. Tiroid ve tükrük bezi fonksiyonlarının tedavi edilmemiş MS hastalarında değişmeden kaldığı da bulunmuştur. hesaplandı.

Abstract

Objective: Interferon-beta (IFN-β) is widely used in patients with multiple sclerosis (MS), a demyelinating disease of the central nervous system. High incidence of thyroid dysfunction has been reported after administration of IFN-β in MS patients. The aim of this study was to assess the effect of IFN-β1a therapy on simultaneous thyroid and salivary gland function in patients with MS using quantitative salivary gland scintigraphy (QSGS). Methods: Fifteen relapsing-remitting (RR) MS patients treated with IFN-β1a and two control groups consisting of 15 untreated RRMS patients and 20 healthy age and sex-matched individuals were included in the study. The functional status of the salivary and thyroid glands was analysed with the QSGS and laboratory tests, including thyroid function and thyroid antibody. After intravenous administration of 150 MBq Tc-99m pertechnetate, dynamic study was performed for 25 minutes. Salivary gland secretion was stimulated with oral lemon juice at 15 minutes. At the end of dynamic study, a static image in the same projection was taken. Uptake ratios at 12-14 min (UR%) and stimulated excretion fraction (EF%) of each parotid and submandibular gland were calculated automatically from SGS. Thyroid uptake ratio (TUR) of thyroid gland was calculated from the static image. Results: All MS patients treated and untreated with IFN-β1a, and healthy individuals were euthyroid. Anti-thyroid peroxidase antibody (anti-TPO) was detected in 4 out of 15 MS patients (26.6%) treated with IFN-β1a. There was no significant differences in the UR, EF and TUR values among MS patients treated and untreated with IFN-β1a, and healthy controls (p>0.05). Although the TUR values in MS patients treated with IFN-β1a were less than those of the both control group, the difference was not statistically significant (p>0.05). Conclusion: IFN-β1a therapy was demonstrated to have no effect on thyroid and salivary gland functions using QSGS in patients with MS. Thyroid and salivary gland functions were also found to remain unchanged in untreated MS patients.