Iranian foreign policy towards tajikistan and afghanistan during the ahmadinejad presidency: The rising salience of persian national identity

Ahmedinecad başkanlığı döneminde tacikistan ve afganistan'a yönelik iran dış politikası: Fars milli kimliğinin çarpıcı yükselişi

Özet

Son onydda İran siyasi elifinin ve geniş manada da toplumun Farsi anlamda devlet kimliğini zamanla sahiplenir hale gelmesi bu makalede kimlik temelli inşaacı teorik çerçevede incelenmektedir. Makalenin "Farsi kimlik" olarak kavramsallaştırdığı husus İran'ın dışarıda kendisini nasıl tanımladığı ve dış politikada çıkarlarını nasıl takip ettiğine bağlı olarak şekillenmektedir. Bu mesele İran, Afganistan ve Tacikistan arasındaki üçlü ilişkilerde Ahmedinecad sonrası (2005'ten günümüze) daha da görünür hale gelmiştir. İran süreç içerisinde kimliğini, çıkarlarını ve eylemlerini İslam Devrimi'nin ardından ortaya çıkan "öteki"den çok sözde Farsi "Birader" ve yapıcı, pragmatik ve dost bir partnere taşımıştır.

Abstract

Through the application of an identity based constructivist theoretical framework, this article argues that a gradual embrace of Persian conceptions of state identity by Iranian political elites and wider society has taken place over the last decade. The embrace of what this article terms 'Persian identity'has deeply affected how Iran externally 'portrays itself' and pursues its foreign policy interests. This has become increasingly apparent in the context of its trilateral relations with Tajikistan and Afghanistan during theAhmadine-jad presidency (2005-present). Increasingly Iran in this context has shifted its identity, interests and actions from that of an Islamic revolutionary 'Other', to a so-called Persian 'Brother' and a friendly, pragmatic and constructive political partner.