Postmenopozal osteoporozda risendronat ve raloksifen tedavilerinin etkilerinin karşılaştırılması

Comprarison of rısendronate and raloxıfene Treatment in postmenopausal osteoporosıs

Özet

Amaç: Bu çalışmamızın amacı, risendronat ve raloksifen tedavisinin postmenopozal osteoporozda KMY ve kemik döngüsü üzerindeki etkinliği değerlendirmekti. Gereç ve Yöntem: Seksen üç hasta rasgele iki gruba ayrıldı. Kırk iki hasta (grup=1) risendronat (35mg/ hafta) ve 41 hasta (grup=2) ise raloksifen (60 mg/ gün) ile 12 ay süre ile tedavi edildi. Tüm hastalara ilaveten 1200 mg/gün kalsiyum ve 800 IU/gün vitamin D3 verildi. Dual enerji X-ray Absorbsiyometre (DEXA) yöntemi ile başlangıçta ve bir yıl sonunda lumbal, femur boynu ve trokanterik bölge KMY ölçümleri yapıldı. Kemik döngüsü belirleyicilerinden osteokalsin, alkalen fosfataz (ALP), deoksipridinolin düzeyleri ve total kolesterol düzeyleri tedavi başlangıcında, 6. ay ve 12. ayda ölçüldü. Bulgular: Tedavi sonrası lumbal vertebra KMY değerlerinde, her iki grupta anlamlı bir artış gözlendi (grup 1; p<0,001, grup 2; p<0,05). Femur boynu ve trokanterik bölge KMY' de ise sadece grup 1'deki hastalarda anlamlı iyileşme tespit edildi (p<0,05). Her iki grupta, Osteokalsin (grup 1; p<0,01, grup 2; p<0,05), deoksipridinolin (grup 1; p<0,001, grup 2; p<0,05) ve ALP (grup 1; p<0,001, grup 2; p<0,05), değerlerinde 6. ve 12 ayda anlamlı düzeyde düşme olduğu tespit edildi. Serum kolesterol düzeylerinde ise sadece grup 2' deki hastalarda 6. ve 12 ayda anlamlı bir azalma vardı (p<0,05). Sonuç: Sonuçlarımız, postmenopozal osteoporozlu kadınlarda risendronat tedavisinin lumbal bölge, femur boynu ve trokanterik bölgede KMY' yi önemli ölçüde arttırdığını gösterdi. Diğer yandan, raloksifen tedavisi yalnızca lumbal bölge KMY' sinde artış sağladı. Bu bulgu, kolesterol düzeyi yüksek ve sadece lumbal osteoporozu olan hastalarda raloksifen tedavisinin alternatif bir seçenek olarak kullanılabileceğini düşündürdü.

Abstract

Aim: The aim of this study was to compare the efficacy of risendronate and raloxifene treatments on bone mineral density (BMD) and biochemical markers of bone turnover in postmenopausal osteoporosis. Material and Method: Eighty-tree patients were randomly assigned to two groups. Forty-two patients (group=1) were treated with risendronate (35 mg/ week) and 41 patients (group=2) with raloxifene (60 mg/ day) for a period of one year. Additionally, 1200 mg/ daily calcium and 800 IU/ day vitamin D were given to both groups. Bone mineral density (BMD) was measured at lumbar, femur neck and trochanteric regions by dual-energy x-ray (DEXA) at baseline and at the end of the study. Among the markers of bone turnover, osteocalcine (OC), deoxypyridinoline (DPD), and alkaline phosphates (ALP) levels were determined at the beginning, at the end of 6 and 12 months. Additionally, total cholesterol levels were measured. Results: At the end of the treatment, significantly increases in lumbar BMD were seen in both groups (group 1; p<0.001, group; 2 p<0.05). The increases in femur neck and trochanteric regions were significant in only group 1 (p<0.05). In both groups, serum OC (group 1; p<0.01, group 2; p<0.05), DPD (group 1; p<0.001, group 2; p<0.05), and ALP (group 1; p<0.001, group 2; p<0.05) were found to be significantly decreased at 6th and 12th months of the treatment period. There was a significant decrease in the level of cholesterol in 6. and 12. month only in group 2 ( p<0.05). Our results indicated that in postmenopausal women with osteoporosis risendronate treatment increased BMD in lumbar spine, femoral neck and trochanteric region. On the other hand, raloxifene provided an increase only in the lumbar spine BMD. Conclusion: This finding suggested that raloxifene may be an alternative in hypercholesterolemic women who have only spinal osteoporosis.