Dergiler / Medeniyet Medical Journal / 2019 / Cilt: 34 - Sayı: 3
Effects of Three Different Frequencies of Aerobic Physical Activity on Heart and Kidney Tissues in Type 2 Diabetes-Induced Rats
- Sayfa
- 252–262
- DOI
- —
Özet
Objective: Exercise has many beneficial effects in the treatment and prevention of Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM). The aim of this study was to evaluate the effect of physical activities with different frequencies performed within a total total duration of one week on the heart and kidney tissues and vascular endothelial growth factor (VEGF) expressions in experimental T2DM model. Method: Rats (n: 30) were divided into sedentary control (SC), sedentary T2DM (SD), T2DM and continuous exercise (DEc, 30 min/day, 5 days/week), T2DM and short bouts exercise (DEsb, 3x10 min/day, 5 days/week), T2DM and weekend warrior exercise (DEww, 35+40 min/day, 2 days/week) groups. Rats were administered streptozotocin (65 mg/kg) and nicotinamide (110 mg/kg) through intraperitoneal route. After 6-weeks of swimming exercise (total duration 150 min/week), biochemical analyzes were performed to measure oral glucose tolerance test, insulin sensitivity and cytokines. Histopathological and immunohistochemical analyses [VEGF, capillary density, Transforming growth factor beta (TGF-β)] were performed in heart and kidney tissues. Results: Compared with sedentary T2DM rats, significant improvements were observed in all exercise groups in terms of blood glucose level, insulin sensitivity, capillary density in heart tissue, VEGF expressions in tissues, TGF-β expressions in kidney tissue and all histopathological analysis (p<0.05). Conclusion: This study shows that physical activity at various frequencies may significantly ameliorate harmful effects of T2DM on heart and kidney tissue without significant differences between exercise frequencies, provided that the total duration of aerobic exercise remains the same (150 min/week).
Abstract
Amaç: Tip 2 Diabetes Mellitus (T2DM) tedavisinde ve önlenmesinde egzersizin birçok faydalı etkisi vardır. Bu çalışmanın amacı, deneysel T2DM modelinde haftalık toplam süre aynı olmak şartıyla farklı sıklıklarla yapılan fiziksel aktivitenin kalp ile böbrek dokuları ve vasküler endotelyal büyüme faktör ekspresyonu üzerindeki etkisini değerlendirmektir. Yöntem: Sıçanlar (n:30) sedenter kontrol (SK), sedenter T2DM (SD), T2DM ve devamlı egzersiz (DEd, 30 dk./gün, 5 gün/hafta), T2DM ve kısa aralıklı egzersiz (DEka, 3x10 dk./gün, 5 gün/hafta), T2DM ve hafta sonu savaşçıları egzersiz (DEhs, 35+40 dk./gün, 2 gün/hafta) olarak gruplara ayrıldı. Sıçanlara intraperitoneal olarak streptozosin (65 mg/kg) ve nikotinamid (110 mg/kg) uygulanarak T2DM indüklendi. 6 haftalık (toplam süre 150 dk./hafta) yüzme egzersizinden sonra oral glukoz tolerans testi, insülin duyarlılığı ve sitokinlerin ölçümü için biyokimyasal analizler yapıldı. Kalp ve böbrek dokularında histopatolojik ve immünohistokimyasal analizler [VEGF, kapiller yoğunluk, dönüştürücü büyüme faktörü beta (TGF-β)] yapıldı. Bulgular: Sedenter diyabet sıçanlarına kıyasla, tüm egzersiz gruplarında kan şekeri seviyesi, insülin duyarlılığı, kalp dokusunda kılcal yoğunluğu, dokulardaki VEGF ifadeleri, böbrek dokusunda TGF-β ifadeleri ve tüm histopatolojik analizlerde önemli iyileşmeler gözlendi (p<0,05). Sonuç: Bu çalışmada, toplam aerobik egzersiz süresinin aynı kalması şartıyla (150 dk./hafta) farklı sıklıklarda yapılan aerobik fiziksel aktivitenin, T2DM’nin kalp ve böbrek dokusu üzerinde zararlı etkilerini önemli ölçüde iyileştirebileceğini göstermektedir.