Dergiler / Medical Network Klinik Bilimler ve Doktor / 2004 / Cilt: 10 - Sayı: 1
Tip 2 diabetes mellituslu hastalarda serum magnezyum düzeyi ile metabolik parametreler arasındaki ilişki
- Sayfa
- 13–18
- DOI
- —
Özet
Amaç: Magnezyum (Mg) birçok enzimlerin kofaktörü olarak bütün hücrelerde bulunur. İnsülin etkisi için önemlidir. Diabet vücut Mg içeriği ve dağılımında değişikliklere ve hipomagnezemiye neden olur. Bu çalışmada amacımız serum Mg düzeylerine hangi faktörlerin etki ettiğini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya GATA Haydarpaşa Eğitim Hastanesi Endokrinoloji kliniğinde takip edilen 64'ü kadın, 28'i erkek, toplam 92 insüline bağımlı olmayan diabetes mellituslu hasta dahil edildi. Hastaların yaşları, diabet süreleri, antidiabetik tedavileri, vücut kitle indeksleri not edildi. Serum Mg, HbA1C, glisemi, total kolesterol, HDL ve LDL-kolesterol, trigliserid, Na, K, Ca, P, bazal insülin, C-peptid, glukagon ve 24 saatlik idrar Mg düzeyleri ölçüldü. Hastalar diabet sürelerine göre (1-9, 10-19, 20-29 ve >30 yıl) 4 gruba, VKİ'lerine göre ( 35 kg/m2) 3 gruba, HbA1C ve kullanılan antidiabetik tedavilerine göre 2 gruba ayrılarak, her grubun serum Mg düzeyleri olan ilişkisi incelendi. Bazal insülin, C-peptid, glukagon ve 24 saatlik idrar Mg düzeyleri ile serum Mg düzeyi arasındaki korelasyonlar araştırıldı. Bulgular: Tüm hastalarımızda hipomagnezemi sıklığı %41.3 ve serum Mg düzeyi 1.87±0.26 mg/dl idi. Kadın ve erkeklerde hipomagnezemi sıklığı ve serum Mg düzeyleri farklı değildi. Mg düzeyi HbA1C (r = - 0.360, p<0.002) ve glisemi düzeyi (r=-0.241, p<0.05) ile orta derecede negatif korrelasyona sahipti. Hastalar VKİ, diabet süresi ve yaşlarına göre incelendiğinde grupların serum magnezyum düzeyleri arasında istatistiki anlamlı fark saptanmadı. İnsülin kullanan grupta serum magnezyum düzeyleri 1.78±0.38 mg/dl iken, oral antidiabetik+insülin kullanan grupta ise 1.95±0.14 mg/dl (p<0.05) idi. Bazal insülin, C-peptid, glukagon ve 24 saatlik idrar Mg düzeyleri ile serum Mg düzeyi arasında anlamlı derecede korelasyon saptanmadı. Sonuç: Sonuçlarımız hipomagnezeminin gliseminin uzun ve kısa dönem kontrolu ile ilişkili olduğunu, cinsiyetin, yaşlılığın, diabet süresinin, VKİ'nin, bazal insülin, C-peptid, glukagon ve 24 saatlik idrar Mg düzeylerinin risk faktörü olmadığını göstermektedir. İnsülinle tedavi edilenlerde serum Mg düzeyleri en düşük olup bu insülin direnci ile hipomagnezemi arasındaki ilişkiden kaynaklanabilir.
Abstract
Objective: Magnesium has found in all cells as a cofactor of many enzymes and it's important for the effect of insulin. Diabetes causes the changes of distribition of magnesium, contents and hypomagnesemia. Our purpose in this study was to investigate which factors effect on serum Mg levels. Material and Method: This study group consists of 92 patients (28 male, 64 female) with NIDDM and these patients have been followed by GATA Haydarpaşa Training Hospital Department of Endocrinology. The ages of patients, duration of diabetes, treatment for diabetes mellitus and BMI were noticed. Serum Mg level, HbA1C, serum glucose, total cholesterol, HDL-cholesterol, LDL-cholesterol, triglyceride, Na, K, Ca, P, basal insülin level, C-peptide, glucagon and 24 hours urine Mg levels were measured. Patients divided into different groups according to duration of diabetes (1-9, 10-19, 20-29 yrs and >30 yrs), BMI (<25, 25-35, >35 kg/m2), HbA1C levels and using antidiabetic therapies. In each group the relation of serum Mg levels was investigated. The correlations among basal insülin level, C-peptide, glucagon, 24 hours urine Mg levels and serum Mg levels were examined. Results: The incidence of hypomagnesemia in our all patients was 41.3% and serum Mg levels were 1.87±0.26 mg/dl. The incidence of hypomagnesemia and serum Mg levels between men and women didn't differ. The level of Mg with HbA1C (r =-0.360, p<0.002) and glycemia level (r =-0.241, p<0.05) has negative mild correlation. When patients were examined according to their BMI, duration of diabetes and ages; a remarkable difference was not observed statistically according to the groups serum Mg levels. As the Mg levels were 1.78±0.38 mg/dl in the group which using insülin, those were 1.95±0.14 mg/dl (p<0.05) in the group which using oral antidiabetic and insülin. Among the basal insülin, C-peptide, glucagon, 24 hours urine Mg level and serum Mg level, a remarkable correlation was not observed. Conclusion: Our results showed that hypomagnesemia was related to the control of long and short period of glycemia. On the other hand, our results showed that sex, age, duration of diabetes, BMI, basal insülin, C-peptide, glucagon and 24 hours urine Mg level were not risk factors. Serum Mg levels in the group which treating with insulin were the lowest. This observation showed the relation between insülin resistance and hypomagnesemia.