Travmatik olmayan cerrahi akut karın olgularında gecikmiş ve yanlış tanı: 191 hastanın değerlendirmesi

Delayed and false diagnosis in non-traumatic surgical acute abdomen cases: Review of 191 patients

Özet

Amaç: Travmatik olmayan akut karın olgularının geç başvurmaları veya geç teşhis edilmeleri morbidite ve mortalitede artışa neden olmaktadır. Bu çalışmada, travmatik olmayan cerrahi akut karın bulguları ile başvuran hastaların demografileri, gecikme nedenleri ve gecikmenin neden olduğu morbiditelerin zamanında başvurularla karşılaştırılarak ortaya konulması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Hastalar eksplorasyon bulgularına göre zamanında (grup 1, n=119) ve gecikmiş (grup 2, n=72) olarak ayrıldı. Hastaların cinsi, yaşı, eğitim düzeyleri, çalışma durumları, şikayetlerinin başlamasından sağlık merkezine ilk başvuruya kadar geçen süre, başvurdukları ilk merkez, ameliyat sonrası tanıları ve gecikme nedenleri değerlendirildi. Bulgular: Geç başvurularda eğitim düzeyi düşük grubun oranında (p=0.047), zamanında başvurularda ise eğitim düzeyi yüksek grubun oranında anlamlı yükseklik gözlendi (p=0.036). İlk merkez olarak birinci basamaktaki başvurularda gruplar arasında bir fark yok iken (p=0.874), ikinci basamak başvurularında grup 2'nin grup 1'e oranında anlamlı bir fark (p=0.0001) olduğu görüldü. Üçüncü basamağa başvuran hastalar arasında da grup 1 lehine anlamlı bir fark elde edildi (p=0.0001). Kişisel gecikme nedenleri arasında en sık ampirik analjezik kullanımı, şikayetlerini önemsememe, geçmesini bekleme ve ampirik antibiyotik kullanımı bildirildi. Sonuç: Bu tür sorunların önüne geçebilmek için, hastaların hekime başvurmalarını hızlandırmak amacıyla eğitim düzeyinin yükseltilerek bilinçlendirilmelerine ve sağlık merkezlerinde hastayı daha doğru yönlendirmeye halen ihtiyaç olduğu izlenimine varıldı.

Abstract

Objective: Delayed application or late diagnosis of non-traumatic acute abdomen patients have caused to increase rates of morbidity and mortality. We aimed to investigate delay reasons and demographic findings of the 191 patients who applied to our emergency department with surgical non-traumatic acute abdomen symptoms. Material and Method: Patients were divided into two groups (group 1: on time group, n=119; and group 2: delayed group, n=72) according to exploration findings. Gender, age, educational and working status, delay from onset of symptoms to presentation to a physician, first application center, diagnosis after surgery and reasons of delay were assessed. Result: The rate of delay of the low educational group were significantly higher than the medium and high educational groups (p=0.047). On the other hand, in the high educational groups' on time applications were significantly higher than the others (p=0.036). There was no statistical differences between the groups at the first step applications (p=0.874). But there was a significant difference in group 2 patients against the group 1 at the second step applications (0.0001). Conclusion: Self medication (analgesics and antibiotics), not to consider symptoms as important and waiting the symptoms to stop were the most frequent reasons for personal delay. To prevent these problems, we consider that the public education and health insurance mechanism revision should be done.