Torakolomber omurga kompresyon kırıklarında konservatif tedavinin etkinliği

The efficiency of conservative treatment of the thoracolumbar vertebrae compression fractures

D. Ali ÖÇGÜDER,Erkan AKGÜN,TOLGA TOLUNAY,Ferhat GÜLER,Hasan OĞUR,Şükrü SOLAK

Özet

Amaç: Bu çalışmada, torakolomber omurga kompresyon kırıklarında konservatif tedavinin radyolojik ve fonksiyonel açıdan etkinliği değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya, travmatik torakolomber omurga kompresyon kırığı tanısı olan ve konservatif yöntemlerle tedavi uygulanan 25 hasta (16 erkek, 9 kadın; ortalama yaş 38.8; dağılım 20-59) alınmıştır. Hastaların tamamına tanı esnasında acil serviste konvansiyonel röntgenografi ve bilgisayarlı tomografi çekilmiştir. Hiç bir hastada tanı esnasında nörolojik defisite rastlanılmamıştır. Tedavide hastalara torakolumbosakral hiperekstansiyon ortezi uygulanmış ve 4-6 ay arasında kullanımına devam edilmiştir. Tedavinin etkinliği tanı esnasındaki ve son kontroldeki düz rötgenografilerde ölçülen lokal kifoz açısı ve sagittal indeks değerlerinin karşılaştırılması ile yapılmıştır. Fonksiyonel sonuçlar Denis’in ağrı ve iş skalaları kullanılarak değerlendirilmiştir. Ortalama takip süresi 4.1 yıl (dağılım 3-7 yıl)’dır. Sonuçlar: Hastaların hastanede kalış süreleri ortalama 3.8 gün (dağılım 3-7gün) olduğu saptanmıştır. Hiç bir hastada geç dönem nörolojik defisit gelişmemiş ve kardiovasküler komplikasyonlara rastlanılmamıştır. Hastaların tedavi öncesi lokal kifoz açıları ve sagittal indeks değerleri ortalama 16.8˚ ± 4.7˚ ve 14.2˚ ± 3.6˚; son kontrollerindeki değerler ise ortalama 17.1˚ ± 5.2˚ ve 14.7˚ ± 4.5˚ olarak ölçülmüştür. Buna göre yatış anındaki ve son kontroldeki lokal kifoz açısı ve sagittal indeks değerleri arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır (p>0.05). Hastaların son kontrollerinde Denis ortalama ağrı skoru 1.92; ortalama işe dönüş skoru ise 1.76 olarak değerlendirilmiştir. Bu değerlerin tedavi öncesi ile karşılaştırıldığında istatistikî olarak anlamlı bir düzelme olduğu belirlenmiştir (p<0.05). Bir hastada konservatif tedavinin 11.ayında aşırı ağrı nedeniyle (Denis skoru; P4-W3, lokal kifoz açısı: 28˚, sagittal indeks: 22˚) cerrahi tedavi uygulanmıştır. Çıkarımlar: Bu çalışmada torakolomber bölge kompresyon kırıklarında radyolojik olarak lokal kifotik deformitede istatistiki olarak bir değişme elde edilememesine rağmen, klinik sonuçların istatistiki olarak önemli ölçüde düzeldiği belirlenmiştir. Bu verilerin ışığı altında, bu çalışmada bir hastanın cerrahiye gitmesine karşın, uygun endikasyonlar ile uygulandığında konservatif tedavinin torakolomber kompresyon kırıklarında etkin bir tedavi yöntemi olduğu fikri elde edilmiştir.

Abstract

Objective: The evaluation of the radiologic and functional efficiency of conservative treatment of the thoracolumbar vertebrae fractures has been aimed. Material and Methods: The study included 25 patients (16 males, 9 females; mean age 38.8; range 20 to 59 years) who underwent conservative treatment for traumatic thoracolumbar vertebrae compression fractures. All of the patients were assessed by plain radiograms and computed tomography. None of the patients had neurological deficits. Treatment involved use of a thoracolumbosacral hyperextension orthesis for four to six months. Radiographically, local kyphosis angle and sagittal index were measured before and after treatment for evaluating the efficiency of treatment. Functional results were evaluated with the use of Denis’ pain and work scales. The mean follow-up was 4.1 years (range 3 to 7 years). Results: The mean hospital staying time was 3.8 days (range 3 to 7 days). None of the patients had late term neurological deficits and cardiovascular complications. Before treatment, the mean local kyphosis angle and sagittal index were measured as 16.8˚ ± 4.7˚ and 14.2˚ ± 3.6˚, after treatment they were measured as 17.1˚ ± 5.2˚ and 14.7˚ ± 4.5˚. However, both did not differ significantly from the baseline at the final measurements (p>0.05). After treatment, the mean Denis’ pain and work scales scores were 1.92 and 1.76, respectively with statistically importance (p<0.05). One patient required surgery at 11th month because of pain (Denis’ score; P4-W3, local kyphosis angle; 28, sagittal index; 22). Conclusions: In this study, although in the thoracolumbar vertebrae compression fractures there has not been any substantial change radiologically in the local kyphotic deformation, it has been observed that there is an important improvement in the results of clinical studies. Under the scope of this study, it has been concluded that although only one patient has been sent to surgery, treatment with ortesis is very effective in the thoracolumbar compression fractures under proper indications.