Non-Synchronized Nasal Intermittent Positive Pressure Ventilation (NIPPV) Versus Nasal Continuous Positive Airway Pressure (NCPAP) After Extubation in Preterm Infants with Respiratory Distress Syndrome

Respiratuar Distres Sendromlu Preterm Bebeklerde Ekstübasyon Sonrası Non-Senkronize Nazal İntermitan Pozitif Basınçlı Ventilasyon (NIPPV) ile Nazal Sürekli Pozitif Hava Yolu Basıncının (NCPAP) Karşılaştırılması

Özkan İLHAN,Senem ALKAN ÖZDEMİR,Sinem AKBAY,Berat KANAR,Şeyma MEMUR,Meltem BOR,Esra ARUN ÖZER

Özet

Objective: To determine whether non-synchronized nasal intermittent positive pressure ventilation (NIPPV) reduces the rates of extubation failure, compared to nasal continuous positive airway pressure (NCPAP), in preterm infants with respiratory distress syndrome (RDS). Method: This retrospecti̇ve study included a total of 49 premature infants who were born at <32 gestational weeks with a birth weight of <1.500 g and required intubation due to RDS. The patients were followed up with NIPPV or NCPAP after extubation. The primary outcome was extubation failure within 48 hrs of extubation, while the secondary outcome was neonatal morbidities. Results: A total of 23 patients received NCPAP and 26 patients NIPPV following extubation. Demographic characteristics were similar in both NCPAP and NIPPV groups. Extubation failure was observed in five (21.7%) NCPAP, and in nine (34.6%) NIPPV patients, although any statistically significant intergroup difference was not detected (p=0.32). There were no significant intergroup differences as for post-extubation atelectasis, pneumothorax. Neonatal morbidities and mortality rates. However, the incidence of patent ductus arteriosus was statistically significantly higher in the NIPPV group (p<0.05). In none of the patients gastric or intestinal perforations were observed. Conclusion: It was concluded that NIPPV is not superior to NCPAP performed in preterm infants after extubation in reducing the incidence of reintubation and respiratory morbidities, including pneumothorax and post-extubation atelectasis.

Abstract

Amaç: Bu çalışmada, respiratuar distres sendromu (RDS) tanısı ile izlenen prematüre bebeklerde ekstübasyon sonrası non-senkronize nazal intermitan pozitif basınçlı ventilasyon (NIPPV) ile nazal devamlı pozitif havayolu basıncının (NCPAP) ekstübasyon başarısızlığını önlemedeki etkinliğini belirlemek amaçlanmıştır. Yöntem: Doğum sonrası RDS nedeniyle entübe olarak izlenen <32 gestasyonel hafta ve <1.500 g doğan toplam 49 prematüre bebek çalışmaya alındı ve retrospektif olarak değerlendirildi. Hastalar ekstübasyon sonrası NIPPV veya NCPAP modlarında izlendi. Ekstübasyon sonrası ilk 48 saatte ekstübasyon başarısızlığı primer sonuç, neonatal morbiditeler ise sekonder sonuç olarak belirlendi. Bulgular: Ekstübasyon sonrası 23 hasta NCPAP modunda, 29 hasta ise NIPPV modunda takip edildi. Her iki grup arasında demografik özellikler açısından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. Ekstübasyon başarısızlığı, NCPAP ile izlenen 5 hastada (%21,7), NIPPV ile izlenen 9 hastada (%34,6) gözlendi, ancak istatistiksel olarak anlamlı fark belirlenmedi (p=0,32). Gruplar arasında ekstübasyon sonrası atelektazi, pnömotoraks, neonatal morbiditeler ve ölüm oranları açısından anlamlı fark yoktu, ancak patent duktus arteriozus insidansı NIPPV grubunda istatiksel olarak daha yüksekti (p<0,05). Gastrik veya intestinal perforasyon hastaların hiçbirinde gözlenmedi. Sonuç: Preterm bebeklerde ekstübasyon sonrası NIPPV’nin reentübasyon insidansını ve pnömotoraks, postekstübasyon atelektazi gibi neonatal morbiditeleri azaltmada NCPAP’den üstün olmadığı sonucuna varılmıştır.