Evaluation of Overactive Bladder in Type 2 Diabetes Patients with a Questionaire-Based Study

Tip 2 Diyabetik Hastalarda Aşırı Aktif Mesanenin Sorgulama Formu ile Değerlendirilmesi

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı toplumumuzdaki diyabetik hastalarda aşırı aktif mesane (AAM) prevalansını sağlıklı kontrol grubuyla karşılaştırmalı olarak araştırmaktır. Diyabetik nöropati sonucu mesane işlev bozukluğu dahil çoklu organ işlevi ile ilgili rahatsızlıklar gelişir. Diyabetik mesane disfonksiyonu (DMD) zayıf akımlı idrar yapma, mesanede artık idrar kalması ve taşma şeklinde inkontinans ile karakterizedir. Bunların yanısıra, AAM'yi destekleyen depolama fonksiyon semptomlarının da diyabetikleri etkilediği düşünülmektedir.Yöntemler: Çalışmamızda AAM-8 sorgulama formu kullanarak 212 diyabetik olgu ve 229 kontrol olgusunun bulgularını değerlendirdik.Bulgular:Diyabetik AAM olguların %20,3'ünde (n=43), sağlıklı kontrol grubunda ise olguların %10,5'inde (n=24) AAM saptanmıştır. Bu bulgulara göre diyabetiklerde anlamlı derecede yüksek oranda AAM bulunmuştur. Yine bulgularımıza göre, AAM oranındaki artma diyabet hastalığının süresi, glikozile hemoglobin düzeyi ve yaş ile doğrudan ilgilidir. Çalışmada her iki grup arasında cinsiyet dağılımında önemli fark bulunmamıştır. Son yıllarda Türkiye'de diabetes mellitus prevalansı artmıştır ve diyabet hastalığı, hem kadında hem de erkekte azalmış mesane duyusunun sık görülen bir nedenidir. DMD, genellikle yetersiz detrusor aktivitesi, işeme zorluğu, sık idrara gitme, depolama ve işemede azalmış idrar duyusu ile karakterizedir. Diyabetiklerin yaklaşık %80'inde değişen derecelerde işeme işlev bozukluğu vardır. Diyabetik AAM ise, idrar kaçırma ile birlikte veya kaçırmasız ani ve engellenemeyen işeme gereksinimi, idrara sık gitme, noktüri ile karakterizedir.Sonuç: Çalışmamızdaki bulgular, diyabetiklerde sağlıklı kişilere oranla AAM bulguları görülme sıklığının daha baskın oranda olduğu savını desteklemektedir. Bu diyabetik AAM semptomları diyabetik nöropati gelişeceğinin ön habercisi olabilir. Bu nedenle, diyabetin ilerlemesinin bilinçli kontolü ile diyabetik nöropatinin ve diğer geç diyabetik komplikasyonların oranının azaltılması söz konusu olabilir.

Abstract

Aim: Overactive bladder (OAB) is a common and well-known urologic condition. OAB occurs in both women and men. Diabetes mellitus (DM) is one of the most common metabolic disorders in the world and the prevalence of DM in adults has been increasing. Diabetic neuropathy can induce functional disease of multiple organs, including diabetic bladder dysfunction (DBD). DBD occurs commonly as a late complication and DBD is mainly characterized by poor bladder emptying, urinary retention and overflow incontinence. However, storage symptoms, as those suggestive for OAB may also affect people with DM. The aim of this study was to evaluate the prevalence of OAB in people with DM compared to healthy control subjects. Methods: We analyzed records of 212 diabetic case and 229 control subjects using the 8-item symptom bother scale of the OAB questionnaire (OAB-q) (OAB-V8). Results:Diabetic bladder overactivity was seen in 20.3% of patients with DM (n=43) and 10.5% of non-diabetic control group (n=24). The OAB prevalence in patients with DM was approximately two-fold higher than in control subjects. OAB increased with the duration of diabetes, glycosylated hemoglobin level and age. There was no significant difference in sex distribution between the groups. There is an increase in the prevalence type 2 diabetes in Turkey. DM is a common cause of reduced bladder sensation in both men and women. In this study, OAB syndrome in diabetic patients was searched. DBD is characterized by underactive (flaccid) bladder, voiding difficulty, infrequent voiding and reduced bladder sensation during urinary storage; bladder underactivity and urinary retention during urination. OAB in diabetic patients is characterized by urgency (a compelling and sudden desire to void), with or without incontinence, usually with urinary frequency and nocturia. Conclusion: OAB symptoms are more prevalent in diabetic people than in healthy people. OAB symptoms in DM may be considered as a predictor of the development of diabetic neuropathy. Thus, controlling the progression of DM might reduce the incidence of diabetic neuropathy and other late diabetic complications.