Sinemanın Dijitalleşmesiyle Yönetmenin Kendini Görünmez Kılma Çabası: Abbas Kiarostami Örneği

Özet

Sinemanın dijitalleşmesi yönetmenlere yapım ve yönetim açısından çeşitli imkanlar ve tercihler sunmaktadır. Dijital sinema kavramı; ilk olarak, bilgisayar ortamında oluşturulan, günlük yaşamda kaydedilmesi mümkün olmayan yapay görselleri içeren çağrışımlar yapsa da bundan daha fazlasını kapsamaktadır. Ticari/popüler sinema yapan yönetmenlerin ve yapım şirketlerinin daha fazla yararlandığı düşünülen dijital sinemanın olanaklarından, sinemayı sanat olarak gören, hikaye anlatımına yeni bir boyut kazandırarak sinemayla felsefi kavramları tartışmaya açan ve sinemayı gerçekliğe daha çok yakınlaştırma amacındaki bağımsız ve minimalist yönetmenler de önemli ölçüde faydalanmaktadır. Bu çalışmada İranlı yönetmen Abbas Kiarostami’nin dijital sinemanın olanaklarını kullanarak eserin içinde kendini nasıl gizlediği ve yönetmenin değişen rollerini tartışmaktır. Nitel araştırma tekniklerinden durum çalışması yöntemiyle Kiarostami’nin filmlerinde dijital sinema teknolojisinin imkanlarını kullanma tarzına, filminde rol verdiği oyuncularla ve izleyicileriyle kurduğu iletişime 2002 yapımı Ten (10) ve 2008 yapımı Şirin filmleri üzerinden bakılacaktır. Dijital sinema teknolojisini oldukça özgün bir şekilde kullanan Abbas Kiarostami’nin Ten ve Şirin filmleri de hikaye, oyunculuk, görüntü düzenlemesi/çerçeveleme, kurgu teknikleri ve filmde kullanılan mekanlar bağlamında incelenecektir.