Dergiler / Türkiye Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi / 2019 / Sayı: 7
Hendek, A. (2019). Uluslarüstü din eğitimi politikası ve etkisi: türkiye ve ingiltere'deki politika aktörlerinden perspektifler. Türkiye Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi, 7, 37-60.
- Sayı
- 2019 · Sayı: 7
- Sayfa
- 37–60
- DOI
- —
Özet
Avrupa'daki devlet okullarındaki din eğitimi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihadında belirtilen insan hakları prensiplerine uygun olması gerekmektedir. Dahası, son yirmi yılda uluslarüstü kuruluşlar devlet okullarındaki din eğitimi ile ilgili tavsiyeler ve kılavuzlar yayınlamışlardır. Bu nitel araştırmada, İngiltere ve Türkiye'deki politika aktörlerinin uluslarüstü din eğitimi politikasını ve artan etkisini nasıl yorumladığı ve algıladığı incelenmektedir. Bunun için akademisyenlerden dini ve seküler kurum temsilcilerine, öğretmenlerden üst düzey devlet görevlilerine kadar çeşitli politika aktörleri ile (n40) görüşmeler yapılmıştır. Bulgular, politika aktörlerinin uluslarüstü din eğitimi politikasını ve etkisini farklı ve çelişkili şekillerde yorumladığını ve anladığını göstermektedir. Bunun yanında, politika aktörlerinin uluslararası din eğitimi politikasını kendi din eğitimi politikalarını desteklemek için kullandıkları görülmektedir. Bu bulgular sonucu ortaya çıkan hususlar makalenin sonunda tartışılmaktadır.
Abstract
Religious education in state schools in Europe has to be consistent with the human rights principles expressed in the European Convention on Human Rights, and in the case-law of the European Court of Human Rights. Moreover, in the last two decades, supranational organisations have published recommendations and guidelines pertaining to religious education in state schools. In this qualitative research, how policy actors in England and Turkey interpret and perceive supranational religious education policy and its growing influence is analysed. In-depth interviews were conducted with various policy actors (n40) ranging from academics to representatives of religious and secular organisations and from teachers to state officials. The findings suggest that the policy actors interpret and understand the supranational religious education policy and its influence differently and contradictorily. What is more, it seems that supranational religious education policy is appropriated and used selectively by policy actors to promote their desired religious education model. Implications arise from these findings are discussed at the end of the article.