AVRUPA İKTİSAT TARİHİNDE HUKUKİ İLİŞKİLER OLARAK TÜCCAR ZÜMRESİNİN YÜKSELİŞİ

THE RİSE OF MERCHANT CATEGORY AS LEGAL RELATİONS İN THE ECONOMİC HİSTORY OF EUROPE

Özet

Ortaçağ Avrupasının tüccarlarının tamamı, borç para veren ve borç alan veya çoğunlukla olduğu gibi hem borç veren ve hem de borç alan finan- sörlerdi. Kredi, özellikle de satılan kredi, ticaretin özüydü. Gerçekten de borç almak, kredi açmak, karşılayabileceği yükümlülükleri güvence altı- na almak gibisinden parasal işlerle uğraşmak tüccarın temel ilgi sahasıydı. Bütün bunlara rağmen, finans işleri ticari işlerinin yanında ilave işleri ola- rak kaldı. Ortaçağların zirvesinde veya yaklaşık 1300’lü yıllarda, büyük arazi sahiplerinin ve özellikle de tüccarların tasarrufları, kırsal bölgelerde ve kentlerde yatırılmıştır. Böylece Avrupa’da burjuva isminde, ekonomik uğraşısından sağladığı kazançlarıyla ve ulaştığı başarılarıyla, yeni ve dev- rimci bir toplumsal sınıf oluşmuştur.

Abstract

All merchants of medieval Europe were financer as givers of credit, as receivers of credit, or usually as both. Credit, especially sales credit, was a kernel of commerce. Indeed, managing his finances was commonly a merchant’s primary concern where to borrow, to whom to extend credit, how to ensure that obligations could be met. However, for most merchants, finance remained but an adjunct to their commercial business. During the high Middle Ages or about 1300, the savings of landowners and especially merchants were invested both in the countryside and towns. Thus the new and revolutionary social class was formed in Europe by it’s gainings and success in economic occupation that it’s name was bourgeois.