Protective Effects of Oral Sirolimus Therapy against ESWL-induced Kidney Tissue Damage in Rats

Ratlarda ESWL Sonrası Oluşan Böbrek Doku Hasarında Oral Sirolimus Tedavisinin Etkisi

Özet

Objective: In the present study, we aimed to investigate the short- and long-term protective effects of oral sirolimus therapy on extracorporeal shock wave lithotripsy (ESWL)-induced kidney tissue damage in an experimental rat model. Materials and Methods: Twenty-four male Spraque-Dawley rats were used in the study. A total of 1000 shock waves (SWs) were applied to the left kidney of all rats at 15 kV, 60 SW/min. Two main groups, ESWL (group 1) and ESWL sirolimus (group 2), were formed. Each group was divided into two subgroups as early (E) and late (L). Left nephrectomy was performed on the 15th day in E groups and on the 60th day in L groups. Tubular injury, interstitial changes, as well as scar formation, were scored semi-quantitatively for at least 10 cortical fields in each sample. An average score was calculated for each subject. Independent samples t-test was used for statistical analysis. The statistical significance was accepted as p<0.05. Results: The mean histopathological score was 0.08±0.94 and 0.15±0.65 (p=0.332) in group 1E and 2E and it was 0.27±0.17 in group 1L and 0.05±0.06 in group 2L, respectively (p<0.05). When group 1E and group 1L were compared, the mean score was 0.08±0.94 and 0.27±0.17, respectively (p<0.05). Furthermore, there was also a statistically significant difference in mean histopathological score between group 2E and group 2L. The mean score was 0.15±0.65 vs 0.05±0.06 (p<0.05). Conclusion: Depending on SW power and frequency, ESWL may cause significant histopathological changes in rat kidneys in the chronic period. In this experimental study, it has been thought that sirolimus treatment may have a tissue protective effect against long-term renal tissue damage.

Abstract

Amaç: Bu çalışmada, deneysel rat modelinde oral sirolimus tedavisinin ekstrakorporeal şok dalgası tedavisi (ESWL) sonrası oluşabilecek böbrek dokusu hasarı üzerine kısa ve uzun dönemde koruyucu etkilerini araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada 24 erkek Spraque-Dawley rat kullanıldı. Tüm ratların sol böbreğine 15 kV, 60 SW/dk’da toplam 1000 şok dalgası uyguladı. İki ana grup, ESWL (grup 1) ve ESWL sirolimus (grup 2) oluşturuldu. Her grup erken (E) ve geç (L) olmak üzere iki alt gruba ayrıldı. Sol nefrektomi 15. günde E gruplara, 60. günde L gruplara yapıldı. Tübüler hasar, interstisyel değişiklikler ve skar oluşumu, her denekte en az 10 kortikal alanı için yarı kantitatif olarak skorlandı. Her denek için ortalama bir puan hesaplandı. İstatistiksel analiz için bağımsız örneklem t-testi kullanıldı. İstatistiksel anlamlılık p<0,05 olarak kabul edildi. Bulgular: Ortalama histopatolojik skor, grup 1E ve 2E’de 0,08±0,94 ve 0,15±0,65 (p=0,332) idi. Grup 1L’de 0,27±0,17 ve grup 2L’de 0,05±0,06 idi (p<0,05). Grup 1E ve grup 1L karşılaştırıldığında, ortalama puan sırasıyla 0,08±0,94 ve 0,27±0,17 idi (p<0,05). Ayrıca, grup 2E ve grup 2L arasında ortalama histopatolojik skor açısından istatistiksel olarak anlamlı fark vardı. Ortalama puan sırasıyla 0,15±0,65’e 0,05±0,06, p<0,05 idi. Sonuç: Şok dalga gücü ve frekansına bağlı olarak ESWL, kronik dönemde rat böbreklerinde önemli histopatolojik değişikliklere neden olabilir. Bu deneysel çalışmada, sirolimus tedavisinin ESWL’den sonra uzun dönem böbrek dokusu hasarında doku koruyucu bir etkiye sahip olabileceği düşünülmektedir