Obez Kadınlarda Davranışsal Tedavinin Beslenme Davranışına Etkisi

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı, obez kadınlara verilen davranışsal tedavinin beslenme davranışına etkisini belirlemektir. Bireyler ve Yöntem: Çalışmada İzmir Bozyaka Eğitim Araştırma Hastanesi diyet polikliniğine başvuran 30-49 yaş grubu obez (Beden Kütle İndeksi- BKİ≥30 kg/m2) kadınlar araştırma kapsamına alınmıştır. Bu çalışmaya gebelik durumu, fiziksel engeli ve kronik hastalığı olmayan, son 6 ay içinde diyet programı uygulamamış ve zayıflama ilacı kullanmamış, en az ilkokul mezunu olan kadınlar katılmıştır. Örnek büyüklüğü, etki büyüklüğü 0.20, %80 güç ve %95 güven aralığında 188 kişi olarak hesaplanmıştır. Araştırma grubuna davranışsal tedavi 3 ay süre ile uygulanmıştır. Bu tedavi kapsamında, kadınlara vücut ağırlığı kaybına yönelik beslenme eğitimi verilmiş, beslenme programları ayarlanmış, besin tüketimlerini yazmaları için günlük tutmaları istenmiştir. Kadınlara 15 günde bir telefon ile danışmanlık hizmeti verilmiş, ayda bir kontrole gelmeleri istenmiştir. Araştırmanın bağımsız değişkeni davranışsal tedavi, bağımlı değişkenleri bir gündeki öğün sayısı, tüketilen su miktarı, meyve sebze tüketimi, tüketilen ekmek türü ve BKİdir. Araştırma 127 kişi ile tamamlanmıştır. Çözümlemede bağımlı gruplarda t testi ve McNemar analizi kullanılmıştır. Bulgular: Araştırma başlangıcında bir günde tüketilen ortalama öğün sayısı 3.00±1.18, su miktarı 6.20±3.34 su bardağı, meyve-sebze miktarı 3.42±1.62 porsiyondur. Tam tahıllı ekmeklerden herhangi birini tüketen kişilerin sayısı 24dür. BKİ ortalaması 36.21±5.30 kg/m2dir. Üç ay süren izlem sürecinin sonunda bir günde tüketilen ortalama öğün sayısı 5.46±0.99a, su miktarı 8.81±2.80 su bardağına, meyve-sebze miktarı da 5.83±1.59 porsiyona yükselmiştir. Tam tahıllı ekmeklerden herhangi birini tüketenlerin oranı artmıştır (n=115). Davranış değişikliği beklenen davranışlarda 3. ayın sonunda başlangıca göre olumlu yönde bir artış ve BKİde de anlamlı bir düşüş saptanmıştır. Sonuç: Davranışsal tedavi ile kişilerin beslenme davranışlarında değişim gerçekleşmiştir. Beslenme ve fiziksel aktivite ile ilgili olumlu davranışların kalıcı olmasını ve yaşam tarzı haline gelmesini sağlamak, obezite tedavisinin temelini oluşturmalıdır.

Abstract

Aim: This study aimed to investigate efficacy of behavioral treatment, given to obese women. Subjects and Methods: Obese (BMI≥30 kg/m2) women admitted to İzmir Bozyaka Training and Research Hospital outpatient diet clinic were included to the study. Women without a physical disability, chronical diseases, and not pregnant, not on a strict diet or not using medications in the last six months, and who are at least primary school graduates were included in this intervention study. Sample size was calculated as 188 subjects, with 0.20 influence quantity, 80% power and 95% confidence level. The behavioral treatment was applied for a period of 3 months. As a part of this treatment the women were given nutrition education for dietary treatment, nutrition programs were arranged and they were asked to record a diary of dietary intake. The women were provided telephone consultancy service every fortnight and they were asked to come for check monthly. The independent variable of the research is behavioral treatment while the dependent variables are number of daily meals, the amount of water consumed, the consumption of fruits and vegetables, the type of bread consumed and the BMI. The research was completed with 127 persons. In the analysis, t test for dependent groups and McNemar analysis were used. Results: In the beginning of the research the mean number of meals consumed was 3.00±1.18, the amount of water intake was 6.20±3.34 glasses, the amount of fruit and vegetable consumed was 3.42±1.62 portions a day. Out of total, 24 of the subjects were consuming any of whole grain breads. Mean BMI was 36.21±5.30 kg/m2. At the end of the trial period of 3 months, the average number of meals consumed increased to 5.46±0.99, the amount intake of water increased to 8.81±2.80 glasses of water and the amount of fruits and vegetables consumed to 5.83±1.59 portions. Subjects consuming any whole grain breads were increased (n=115). At the end of the 3rd month, with regard to the initial conditions, a meaningful increase in the behaviors for which behavioral changes had been expected and a significant decrease in BMI were observed. Conclusion: An improvement was realized on the nutritional behaviors of persons by means of behavioral treatment. To ensure a continuous positive behavior changes related to eating and physical activity and enable as a lifestyle change should be the priority of obesity treatment.