Dergiler / International Journal of Social Inquiry / 2018 / Cilt: 11 - Sayı: 2
BAĞIŞ SAHİPLERİNİN YARDIM İLKELERİ VE YÖNTEMLERİ ÜZERİNDEN İNSANİ YARDIM KONULARININ BAĞIMLILIK VE KALKINMA SONRASI TEORİLERİYLE SORUN ANALİZİ
- Sayfa
- 81–114
- DOI
- —
Özet
Yardım koordinasyonu, ulusal ve uluslararası yardım kuruluşları arasında,kalkınma yardımlarının sağlanmasında daha fazla etkinlik ve verimlilikarayışında olan sürekli bir tartışma konusudur. Bağış ve hayır işlerindesadece uluslararası kapsamda değil, ulusal ve bölgesel ölçeklerde de,koordinasyon her zaman zahmetli görünmektedir. Bu çalışmada, uluslararasıyardımlar alanında literatürün taslak haline getirilmesi ve vericiler arasındakoordinasyonu engelleyen sorunlara hem teorik hem de kavramsalyaklaşımların çözümünde çözüm bulunmaya çalışılmış ve yardımkuruluşları analiz edilerek incelenmiştir. Temel argümanlardan biri,koordinasyon eksikliğinin sadece alıcı ülkede pazar esnekliğini bozmaklakalmayıp aynı zamanda yoksul ülkelere daha fazla yardım bağımlı halegetiren ekosistem ve yatırım ortamını da engellemesidir. Bağışçı ve fon verenkurumların paydaşlarının, diğer bağışçılarla koordinasyonun öncelikliolmadığı birtakım özel gündemleri olduğu sonucuna varılmıştır.
Abstract
Aid coordination is in a constant theme of discussion among national andinternational aid agencies in their search for more effectiveness and efficiencyin delivering development assistance. Not only at the international scope butalso at the national and regional scales, coordination always seems to becumbersome when it comes to donations and charity issues. In this study it istried to sketch out literature in the domain of international aid and with asolution finding of both theoretical and conceptual approaches to theproblems that hinder coordination amongst donors and aid agencies are laidout to be analyzed and scrutinized. One of the main arguments is that lack ofcoordination not only does spoil market resilience in the recipient country butalso hamper ecosystem and investment climate that make poor countries moreand more aid-dependent. It is concluded that the stakeholders of donors andfunding institutions have their own agendas in which coordination withother donors does not seem to be a priority.