MARGINAL, AXIAL, AND OCCLUSAL MISFIT ASSESSMENT OF LASER-SINTERED METAL AND ZIRCONIA COPINGS FABRICATED WITH DIGITAL AND CONVENTIONAL IMPRESSION TECHNIQUES

DİJİTAL VE GELENEKSEL ÖLÇÜ YÖNTEMLERİ İLE ÜRETİLEN LAZER SİNTER METAL VE ZİRKONYA ALT YAPILARIN MARJİNAL, AKSİYEL VE OKLUZAL UYUMSUZLUKLARININ DEĞERLENDİRİLMESİ

Özet

Background and Aim: The purpose of this in vitro study was to elucidate the effect of different impression techniques on the marginal, axial, and occlusal misfit of laser-sintered metal (M) and zirconia (Z) copings. Material and Methods: Forty similarly sized extracted human maxillary premolar teeth were prepared and randomly divided into 4 groups (n=10): (1) M copings fabricated with conventional impressions (CI), (2) M copings fabricated with digital impressions (DI), (3) Z copings fabricated with CI, (4) Z copings with fabricated DI. The marginal, axial, and occlusal misfits of these copings were measured with the silicone replica technique under a stereomicroscope at a magnification of ×30, and the data were analysed with 2-way ANOVA (α= 0.05). Results: The mean marginal misfit values were 92.0 μm for the Group CI-M, 50.1 μm for the Group DI-M, 75.8 μm for the Group CI-Z, and 47.7 μm for the Group DI-Z. The copings produced with the DI technique showed lower marginal, axial, and occlusal misfits than those fabricated with the CI technique (p<0.001). Although Z copings fabricated with the CI technique (p<0.001) had lower marginal and occlusal misfits than those of the M copings, different coping material and its fabrication process did not affect in the DI technique (p≥0.05). No axial misfit differences were found between the M and Z copings for both impression techniques (p≥0.05). Conclusion: The copings fabricated with the DI technique showed lower misfit than those of the copings produced with the CI technique.

Abstract

Amaç: Bu çalışmanın amacı farklı ölçü tekniklerinin metal lazer sinter (M) ve zirkonya (Z) altyapıların marjinal, aksiyel ve okluzal uyumsuzlukları üzerindeki etkisini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: 40 adet benzer ebattaki maksiller 1. Premolar çekilmiş insan dişi prepare edildi ve rastgele 4 farklı gruba ayırıldı (n=10): Geleneksel ölçü yöntemi (CI) ile elde edilen M altyapılar (1), dijital ölçü yöntemi (DI) ile elde edilen M altyapılar (2), geleneksel ölçü yöntemi (CI) ile elde edilen Z altyapılar (3), dijital ölçü yöntemi (DI) ile elde edilen Z altyapılar (4). Elde edilen altyapıların marjinal, aksiyel ve okluzal uyumsuzlukları 30× büyütme altında bir stereomikroskop yardımıyla ölçüldü ve sonuçlar çift yönlü ANOVA ile değerlendirildi (α=0.05). Bulgular: CI-M grubundaki ortalama marjinal uyumsuzluk değeri 92 μm iken DI-M grubunda bu değer 50.1 μm; CI-Z grubunda 75.8 μm ve DI-Z grubunda 47.7 μm idi. DI yöntemi ile elde edilen altyapıların marjinal, aksiyel ve okluzal uyumsuzlukları CI yöntemi ile elde edilen altyapılardan anlamlı derecede daha düşüktü (p<0.001). CI tekniği ile elde edilen Z altyapılar M altyapılardan daha düşük marjinal ve okluzal uyumsuzluk göstermesine rağmen, DI tekniğinde her iki altyapı arasında anlamlı farklılık bulunmamktaydı (p≥0.05). Aksiyel uyumsuzluk bakımından her iki altypı arasında her iki ölçü tekniği bakımından anlamlı farklılık bulunmamıştır (p≥0.05). En yüksek okluzal uyumsuzluk değeri CI-M grubunda görüldü ve 233.2 μm idi. Sonuç: DI tekniği ile üretilen altyapıların uyumsuzluk değerleri CI yöntemi ile elde edilen altyapılardan daha düşüktür.