Çok Uluslu Aileye Sahip İki Dilli Çocukların Türkçe Sözlü Dil Becerilerinin Yanlış Çözümleme Yöntemine Göre İncelenmesi

An Analysis of the Turkish Verbal Skills of Bilingual Children from Multi-National Families, Using the Error Analysis Method

Özet

Bu araştırmanın amacı, İngiltere/Nottingham'da yaşayan 6-9 yaş aralığındaki biri Türk, diğeri İngiliz ebeveyne sahip çocukların Türkçe anlattıkları hikâyeler yoluyla dil bilgisi, söz dizimi, sözcük seçimi ve sesletim bakımından dil kullanımlarını betimlemektir. Nitel bir araştırma olarak desenlenen çalışma doğrultusunda, İngiltere'de devlet okullarına devam eden ve Türkçe konuşan anne ya da babaya sahip 7 kız, 8 erkek olmak üzere toplam 15 çocuğa, sadece resimlerden oluşan bir hikaye kitabı gösterilmiştir. Her bir çocuktan ayrı ayrı, kitapta gördüklerinden hareketle Türkçe hikâye kurgulayıp anlatmaları istenmiştir. Çocuklar tarafından anlatılan hikâyeler -ailelerinin izni alınarak- kamera ile kayıt altına alınmış, daha sonra hiçbir müdahale yapılmaksızın yazıya aktarılmıştır. Yanlış çözümleme yönteminin kullanıldığı araştırmada hikâyeler, araştırmacılar tarafından dil bilgisi, söz dizimi, sözcük seçimi, sesletim temalarına göre kodlanarak yanlış çözümleme yöntemiyle çözümlenmiştir. Araştırma sonucunda; yaşadıkları kültüre ait dili daha aktif kullanan ve Türkçe konuşurken genellikle zorlanarak basit yapılı cümleleri tercih eden çocukların hikâyelerinde en fazla yanlış yapılan alanın dil bilgisi olduğu; bunu sırasıyla sözcük seçimi, söz dizimi ve sesletim yanlışlarının takip ettiği tespit edilmiştir. Tespit edilen yanlışlar cinsiyete göre incelendiğinde erkek çocuklarının kız çocuklarından daha fazla yanlış yaptıkları, dil yeterliliği bakımından kızların daha iyi olduğu görülmüştür

Abstract

The purpose of this research is to delineate the Turkish language use of the children between the ages of 6-9 who have Turkish and English parents, living in Nottingham England, in terms of grammar, syntax, word choice and phonetics through the Turkish stories they narrated. The study is qualitative by design, and the data were collected through the participation of a total of 15 children, 7 girls and 8 boys, who attended public schools in England and had a Turkishspeaking mother or father, by showing the children a storybook which included only illustrations. Each child was asked to tell the story based on the illustrations they saw in the book. The stories narrated by the children were recorded on video, having obtained the consent of their parents, and transcribed verbatim. In the research that used the error analysis method, the stories were analyzed by coding the errors made by the children in terms of grammar, syntax, word choice and phonetics. The results of the study showed that in children who speak the language of the culture they live in actively and have difficulty speaking Turkish and, thus, prefer simple sentences, the area where most mistakes were made was grammar, and this was followed by mistakes in word choice, syntax and phonetics respectively. In terms of the number of the mistakes made on the basis of gender, it was found that boys made more mistakes than girls, and that girls were more competent in language proficiency than boys