İstisnailik, Olağanlık ve Melezlik: Organizasyon Teorisinde Üniversite

Özet

Bu çalışmanın temel hedefi, organizasyon teorisinin üniversiteyi bir araştırma nesnesi olarak nasıl inşa ettiğine dair eleştirel ve sistematik bir tartışma sunmaktır. Makalenin ilk kısmında üniversitenin kendine has ve istisnai bir örgütsel form olduğunu iddia eden klasik üniversite modellerinin temel varsayımları ve açıklamaları değerlendirilmekte, ardından yükseköğretim reformlarının etkisiyle üniversitenin dört başı mamur bir organizasyonel fail haline geldiğini ileri süren araştırmacıların temel argüman ve kanıtları ele alınmaktadır. Makalede, söz konusu iki kutup arasındaki dikotomilerin verimsiz olduğu ve üniversitenin farklı sosyo-ekonomik bağlamlar ve politik-idari rejimler içerisinde nasıl örgütlendiğini anlamak için daha sofistike teorik çerçevelerin ampirik araştırmalarda işe koşulması gerektiği savunulmaktadır.

Abstract

This study seeks to provide a critical and systematic discussion of how organization theory has constructed the university as a research object. In the first part of the article, the main assumptions of the classical university models which claim that the university is to be regarded as an idiosyncratic and exceptional organizational form are evaluated. Then, the fundamental arguments and evidence propounded by scholars who suggest that universities have transformed into organizational actors as a consequence of the higher education reforms are discussed. The article argues that the dichotomies between the two propositions are unproductive and should be transcended by operationalizing more sophisticated theoretical frameworks in empirical research to understand how universities are organized in different socio-economic settings and under different politico-administrative regimes.