Dergiler / Anayasa Hukuku Dergisi / 2019 / Cilt: 8 - Sayı: 15
İFADE ÖZGÜRLÜĞÜ VS İFADE ÖZGÜRLÜĞÜ: AİHM’NİN KABOĞLU VE ORAN/TÜRKİYE KARARI ÜZERİNE GÖZLEMLER
- Sayfa
- 193–222
- DOI
- —
Özet
Bu çalışma, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (AİHM veya Mahkeme) 30 Ekim 2018 tarihli Kaboğlu ve Oran kararının tahlilini amaçlamaktadır. Karar, resmî bir görev kapsamında hazırladıkları Azınlık Hakları Raporu nedeniyle sert tepki ve eleştirilere maruz kalan başvurucuların çeşitli yayın organlarına ve gazete yazarlarına karşı açtıkları tazminat davalarının reddedilmesini konu almaktadır. Mahkeme, başvurucuları hedef alan gazete yazılarının bir kısmını nefret söylemi ve şiddet çağrısı şeklinde nitelendirmiş ve ulusal mahkeme kararlarının başvurucuların itibarını korumada yetersiz kaldığına kanaat getirmiştir. Bununla birlikte, AİHM, her ikisi de insan hakları alanında uzmanlaşmış akademisyen olan başvurucuların ifade özgürlüğünün ihlal edildiği yönündeki iddialarını incelemeye gerek görmemiştir. Bu çalışmada, Mahkemenin benimsediği bu yaklaşımın somut vakada geçerli olmaması gerektiği savunulmakta ve bu görüş Mahkemenin kendi içtihadı ile desteklenmeye çalışılmaktadır.
Abstract
This study aims to analyse the judgment of the European Court of Human Rights (ECtHR or Court) of 30 October 2018 in the case of Kaboglu and Oran v. Turkey. The judgment concerns the rejection of the compensation proceedings brought against the various media organs and newspaper writers by the applicants who have been subjected to harsh reactions and criticism due to the Minority Rights Report that hey have prepared within the scope of an official mission. The Court qualified some of the newspaper articles targeting the applicants as hate speech and calls for violence, and considered that the national court decisions were inadequate to protect the applicants' reputation. However, the ECtHR does not find it necessary to examine the applicants' allegations that their right to freedom of expression has been violated, both of whom are academics specializing in human rights. In this study, it is argued that this approach should not be valid in the concrete case and this position is supported by the Court's own case-law.