Dergiler / Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi / 2019 / Cilt: 21 - Sayı: 2
Türkiye’de Reçetesiz İlaç Kullanımının Yaygınlığı ve Belirleyenleri
- Sayfa
- 205–218
- DOI
- —
Özet
Bu çalışmanın temel amacı Türkiye’de 2008-2016 dönemi için reçetesiz ilaç kullanımının yaygınlığının ve sosyo-ekonomik ve demografik belirleyenlerinin Türkiye İstatistik Kurumu’ndan elde edilen “Sağlık Araştırması” mikro veri setleri kullanılarak analiz edilmesidir. Bu amaçla, söz konusu veri seti lojistik regresyon yöntemi kullanılarak analiz edilmiştir. Analizden elde edilen sonuçlar, 25-44 yaş arası bireylerin, kadınların, gelir düzeyi daha düşük, kırda yaşayan ve sağlık durumu iyi olan bireylerin reçetesiz ilaç kullanım olasılığının daha yüksek olduğuna işaret etmektedir. Çalışmanın sonuçları reçetesiz ilaç kullanımı ile sosyo-ekonomik faktörler arasında anlamlı bir ilişki olduğunu göstermektedir ve bu bağlamda politika yapıcılara yön gösterici niteliktedir. Ayrıca, çalışma dönemi Türkiye’de uygulanmaya başlayan “Akılcı İlaç Kullanımı” politikasını da içerdiği için söz konusu uygulamanın etkisinin analiz edilip, tartışılmasına imkân sağlamaktadır. Bu çalışma Türkiye’de reçetesiz ilaç kullanımın yaygınlığını ve belirleyenlerini ulusal düzeyde temsile sahip bir veri setiyle inceleyen ilk çalışma olma özelliği taşımakta ve bu anlamda literatüre ayrıca elde edilen sonuçlar bağlamında politika yapıcılara katkı sunmaktadır.
Abstract
The main objective of this study is to analyse the prevalence and socio-economic and demographic determinants of non-prescribed medicine use in Turkey for the 2008-2016 period using “Health Survey” micro data sets obtained from Turkish Statistical Institute. For his purpose, the data is analysed using a logistic regression method. Findings of the study indicates women; individuals between the ages of 25 and 44; who live in rural area; with low income and good health status have higher probability of using non-prescribed medicine. Results also indicate that non-prescribed medicine use can be significantly linked to socio-economic factors and, hence, can yield important conclusions to policy makers. Further, since the study period covers the “Rational Drug Use” policy in Tukey, the effects of such policy is also analysed and discussed. This study is the first to analyse the prevalence and determinants of non-prescribed medicine use in Turkey with a nationally representative data. In this manner, this study is an important contribution to the literature. Further, this study provides important policy implications for the policy makers as well.