HEGEL’İN HRİSTİYAN-CERMEN İLKESİ: İLAHİLİK-BEŞERİLİK BİRLİĞİ

Özet

Georg Wilhelm Friedrich Hegel sonrası felsefe Avrupa’da epey ladini bir yola girdi. Gerçi Hegel öncesi de Avrupa’da din birçok yönden önemini kaybetmişti. İdealist filozoflar ise din ve felsefe arasında bir ahenk bulmaya çalıştılar. Bu bağlamda Hegel, ilahilik ve beşerililiğin vahdeti anlamana gelen Hristiyan-Cermen birliği ilkesini öne sürdü. Bu öğretiye göre Hıristiyanlık ve Cermenlik arasında herhangi bir çatışma bulunmamaktadır. Bu öğretisinde Hegel, Hristiyanlığın ruh öğretisini merkeze alır. Ayrıca o, Yunan felsefesinin ilahilik-beşerilik birliği öğretisinden mahrum kalmasını gayet normal karşılıyordu. Bununla birlikte birçok filozof, ilahi boyutu görmezden geldi ve Hegel sonrası felsefe tarihinde salt dünyevi bakışın öne çıktığını söylemek imkân dâhilindedir. Ne var ki bu, Hegel’in istemediği bir durumdu.

Abstract

The philosophy has gone to a very non-religious way after Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Actually religion had lost his significance before Hegel. The idealist philosophers tried to find a concordance between religion and philosophy. In this sense Hegel puts the Christian-German principle forward, which means the unity of divinity and humanity. There would be no any conflict between divinity and humanity according to this teaching. .In his teaching, Hegel put the Christian spirit on central of his doctrine. He found it quit normal as a conclusion that the Greek philosophy was devoid of this teaching. However many philosophers ignored the divine side of this doctrine and it is possible to assert that the pure secular attitude came into prominence after Hegel in the history of philosophy but this was a situation that Hegel did not want.