Haçlıların Kudüs'e Yerleşmesi Ve Kudüslülerin Yerlerinden Edilmesi

The Settlement of the Crusaders in Bayt Al-Maqdis and the Displacement of the Jerusalemites

Özet

Kudüs şehri Artukoğulları hükmü altında 20 yıl yaşadı .Sakinleri bolluk içinde yaşıyor, Hürriyet ve refahın tadını çıkartıyordu. Ta ki Fatimiler orayı istila edip refahını kaybettirene kadar. Çok zaman geçmeden Haçlı ordusunun hedeflediği ilk sefer ile şehri ve sakinlerini harap ettiler. Haçlılar Mukaddes şehri ve çevresini asıl sakinlerinden ve sakinlerinin kontrol ettikleri köy ve kasabalardan bilinçli olarak çıkarttılar. Bunun içinde birçok yol denediler Belki de bu yolların en göze çarpanı işgal ettikleri tüm kasaba ve köylerde yaptıkları toplu katliam ve soykırımlardır. Oranın sakinlerini öldürerek boşaltıp " kardeşlerinizin başına gelenler sizin de başınıza gelir" diye çevre kasabalarını korkutarak boşalttılar. Bu yerleşim siyasetlerinin ilk adımıydı. Bunu Avrupalı haçlıları yerleştirmeleri ve haçlı yerleşim yerlerinin kurulması amacı ile ikinci adımın gelmesi için yaptılar Haçlılar Mukaddes şehir yanında bir savunma hattı oluşturdukları bu yerleşim yerlerinde yaşamak için dini kutsallıkları da korumak üzere aldatıcı argümanlarla Avrupa'dan yerleşimcileri çekmek için çalıştılar. Belki de yerleşim planını tamamlamak için Avrupa'dan göç edenlerle yetinmemişlerdir ,daha ziyade onları kendi tarafına meyl ettiren yerli dindaşlarından yardım istediler .Haçlı yerleşim hareketi ile eş zamanlı olarak Mukaddes şehir sakinleri Haçlı işgallerini başlattığı zorla yerinden edilme yolculuğu ile karşı karşıyaydı. Ta ki oranın sakinleri kendileri ile beraber kendilerini sevgi ve hoşgörü ile karşılayan kardeşlerine katma değer olmaları, bilim sanat ve tecrübelerini nakletmek için tüm müntesipleri ile beraber( Müslüman Hristiyan ve Yahudi )komşu İslam ülkelerine orada hüküm süren yönetime aldırış etmeden sığınsınlar. Haçlı seferlerini kendilerini korumak için geldiklerini iddia ettikleri Kudüs'te yaşayan Hıristiyanların çoğunun yerlerinden göç ettirilen kişiler arasında olduklarını belirtmek gerekir .yaptığı bu saldırılarda yerle bir ettikleri dini Mukaddesatları ve dindaşlarını koruma iddialarını da yalanlamış olduk. Selahaddin Eyyubi ve kendisinden sonraki Kudüs'te hüküm sürenlerin eliyle açık bir fetih ile o toprakları sahiplerine geri döndürmek için gayretli Müslümanların çabasını taçlandırdı.

Abstract

The city of Bayt al-Maqdis enjoyed prosperity and its people enjoyed freedom for centuries until the arrival of the Crusades. As soon as the Fatimids seized the city from the Artuqids, change seemed inevitable as the region was soon lost to the first crusade. The Crusaders deliberately evacuated the Holy City and its environs, including its villages and towns through many means, perhaps the most prominent of which was the massacres they carried out in the cities and villages they occupied. They began by killing its people and emptied many of their lands by spreading fear that the inhabitants’ fate would be similar to that of others in cities such as Jerusalem. This was the Crusaders’ first step in their settlement policy, followed by the establishment of Crusader settlements to accommodate many of the crusading European immigrants. The Crusaders attempted to attract crusaders from Europe to settle in the Holy City with deceptive arguments, including through promises to protect their holy sites. These efforts were undertaken in order to populate those settlements, which were made a primary line of defence for the Holy City. As many decided to return to Europe, in order to continue with their settlement plans, they sought to resettle indigenous Christians whom they lured to their side. In conjunction with the Crusader settlement movement, much of the original inhabitants of the Holy Land were subject to forced displacement due to the Crusader occupation, thus the original inhabitants of different religions (Muslims, Christians and Jews) would take refuge in neighbouring Muslim countries regardless of the ruling authority in these lands and carried with them their knowledge, arts and sciences, to bring added value to the places they took refuge in, as a result of which they were embraced with affection and delight. It should be noted that many of the Christians of Bayt al-Maqdis, whom the crusades claimed to be coming to protect, had to undergo forced migration from their lands, which were taken over or destroyed by the crusading barbaric campaigns. The relentless struggle of the Muslims to retake these lands culminated with their liberation by Salah al-Din, who together with his successors worked to return the land to its original inhabitants, regardless of religion. This study relies on the inductive and contrastive descriptive approach to analyse the similarities and differences between the Crusader settlement and the Zionist settlement. The article arrives at a set of important outcomes, such as the necessity to continue the resistance in all its forms, with the certainty of the inevitable demise of the usurping Zionist entity, just as the Crusader entity had become extinct before. It becomes apparent that the similarities between both entities is very great and on several important issues, reaches a point of congruence.