Conflict prevention policies of the European Union towards the western Balkans

Özet

1990’ların başında Balkanlarda ortaya çıkan çatışmalar, Avrupa Birliği’nin bu çatışmaları durdurmaya yönelik bir çözüm mekanizmasının olmaması ve Birliğin üye devletlerinin çatışmalar konusunda kendi aralarında düştüğü anlaşmazlık yüzünden geniş çaplı bir savaşa yol açabilirdi. Ancak, 1999’da patlak veren Kosova Savaşı sonrasında Avrupalı devletler, Avrupa’nın parçalanma senaryolarını durduracak ve kendi güvenlik rolünü oluşturacak somut adımlar atmaya başladılar. “Çatışma önleme” adı verilen bu çözüm mekanizmaları, özellikle söz konusu çatışmalardan en fazla etkilenen bölgeye, “Batı Balkanlar”a yönelik olarak geliştirilmişti. Bu makalenin amacı, AB’nin Batı Balkanlar için oluşturduğu çatışma önleme stratejilerini, hangi sebeplerle ve ne şekilde uyguladığını analiz etmektir. Bu stratejiler, “yapısal” ve “operasyonel” önlemeler olarak iki bölümde incelenebilir. Birincisinde, ekonomik ve siyasi alanlarda yeniden yapılandırmalar gibi çatışmaların temel sebeplerini ortadan kaldıracak çözümler hedeflenmektedir. İkincisi ise, çatışma öncesinde uygulanacak sivil ve askeri alanda geliştirilen araçları kapsamaktadır.

Abstract

During the Balkan conflicts of the 1990s, the European Union (EU) lacked effective mechanisms to resolve these conflicts, and was divided over the region. However, since the end of the Kosovo War of 1999, the EU has taken concrete steps to secure a unified position in this context, and assert a stronger securitizing role in the region. For this reason, it has developed a wide variety of “conflict prevention" mechanisms especially for the Western Balkans, the part that was the most affected by the conflicts. This article aims at analyzing the incentives for and nature of the EU’s conflict prevention policies that can be categorized into two categories: “structural prevention" (including economic and political reconstruction) and "operational prevention” (including civilian and military tools).