Dergiler / Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2017 / Cilt: 19 - Sayı: 2
YUNANİSTAN’DA KÜLTÜRLERARASI EĞİTİM VE İKİNCİ DİL (L2) OLARAK YUNANCA
- Sayfa
- 27–46
- DOI
- —
Özet
Göç olgusu 20.yüzyılın ikinci yarısında yaşanan en önemli olaylardan biridir. Göçmen kabul eden ülkelerdeki toplumsal yapı bu göçler sonunda değişerek çok kültürlülük yaygınlaştı. Farklı kültürden gelen göçmen gruplarının isteklerini ulus devlet yapısı çözmekte zorlanınca onların toplumsal entegrasyonunu sağlamak için farklı eğitim politikaları hayata geçirildi. Kültürlerarası Eğitim bu farklı eğitim yaklaşımlarından biridir. Yunanistan 1980’lerden itibaren göç ülkesi olarak öne çıkmaya başladı. Göçmen gruplarının çocukları Yunanistan’daki okullarda öğrenci profilini değiştirdi ve okullar çok kültürlü bir görünüm kazandı. Farklı bir anadili (L1) olan bu çocukların Yunan eğitim sistemine katılmalarının önündeki en önemli engellerden biri ülkenin resmi dili ve aynı zamanda eğitim dili olan Yunancaydı. Devlet, sorunu çözmek için 1980’li yıllardan başlayarak okullarda, yoğun olarak Yunanca ve Yunan kültürü derslerinin okutulduğu Kabul Sınıfları ve Hazırlık Kurslarını açtı. Yabancı öğrencilerin anadilleri göz ardı edilerek önceliğin Yunancanın ikinci dil (L2) olarak öğretilmesine verilmesi nedeniyle uygulama dilsel ve kültürel asimilasyon olarak değerlendirilmektedir. Diğer Avrupa ülkelerindeki uygulamalara paralel olarak farklı kültürel gruplar için Kültürlerarası Eğitim yaklaşımı benimsendi ve 1996 yılında çıkarılan yasa ile aşamalı olarak 26 okula Kültürlerarası Okul statüsü verildi. Ülkedeki göçmen oranına kıyasla (~%10), bu okulların sayısı (%0.17) çok yetersizdir. Bu nedenle, aslında tüm eğitim sisteminde ortak paydayı oluşturması gereken Kültürlerarası Eğitim, sadece yabancı uyruklularda değil tüm öğrencilerde sosyal ve kültürel çoğulculuk bilincini geliştirme hedefine ulaşmanın oldukça gerisindedir.
Abstract
Immigration is one of the most prominent phenomena in the second half of the 20th century. The social structure of the countries that accept immigrants has changed at the end of these immigrations and multiculturalism became widespread. As the demands of the immigrant groups from different cultures have been difficult to be solved by the nation-state structure, varied educational policies were implemented in order to ensure their social integration. Intercultural education is one of these different educational approaches. Greece has distinguished as a country of immigration since the 1980s. The children of immigrant groups changed the student profile in Greek schools which made them gain a multicultural identity. One of the most important obstacles to participation of the children with different mother tongues (L1) in the Greek education system was the Greek language which is the official language of the country and also the medium of teaching. Starting from the 1980s the government, in order to solve the problem, opened Acceptance Classes and Preparatory Courses in schools, in which Greek and Greek culture classes is being taught intensively. In schools the mother tongue of foreign students is being ignored and the priority is given to the teaching of Greek as the second language (L2) which causes this teaching method to be characterized as linguistic and cultural assimilation. Parallel to the practices in other European countries, the Intercultural Education approach has been adopted for different cultural groups and with the law issued in 1996, 26 schools were given Intercultural School status gradually. Compared to the ratio of immigrants in the country (10%), the number of these schools (0.17%) is very insufficient. For this reason, Intercultural Education, which should in fact be a common ground in the entire education system, is far behind in reaching the goal of developing social and cultural pluralism awareness in all students, not just foreign nationals.