Dergiler / Forestist / 2011 / Cilt: 61 Sayı: 2

Türkiye’de Orman İşletme Müdürlerinin Odun Üretimine Yönelik Görüşleri ve Politika Önerileri

Sayfa
67–84
Yayın Tarihi
2011-07-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ayrıca odun sınıflandırılmasının yeniden ele alınmasının özellikle endüstrinin yurtiçi talebini artıracağı anlaşılmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Türkiye’de odun üretiminde en önemli arz kaynağı Orman Genel Müdürlüğü (OGM)dür.
📊
Temel Bulgular & Veri:Orman işletme müdürlerinin odun üretim etkinliklerini değerlendirmeleri ve bu konudaki görüşleri, özelikle üretim politikalarının belirlenmesinde önem taşımaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Ayrıca odun sınıflandırılmasının yeniden ele alınmasının özellikle endüstrinin yurtiçi talebini artıracağı anlaşılmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Odun üretimi · ormancılık politikası · odun üretim politikası

Özet

Türkiye’de odun üretiminde en önemli arz kaynağı Orman Genel Müdürlüğü (OGM)dür. OGM örgütünde odun üretiminde karar verici konumunda orman işletme müdürleri bulunmaktadır. Orman işletme müdürlerinin odun üretim etkinliklerini değerlendirmeleri ve bu konudaki görüşleri, özelikle üretim politikalarının belirlenmesinde önem taşımaktadır. Bu makalede orman işletme müdürlerinin odun üretimine yönelik anlayışları ile odun üretim politikalarına bakış açıları değerlendirilmiştir. Burada odun üretiminde özellikle üretim işlerinin profesyonel ekiplere yaptırılması görüşü ön plana çıkmıştır. Türkiye’nin gelecekte odun talebini karşılamada mevcut odun üretim politikalarının yeterli olmadığı ve yeni düzenlemelere gereksinim duyulduğu da belirlenmiştir. Buna yönelik olarak, özelikle yakacak odun olarak kullanılan ince çaplı odunların, orman ürünleri endüstrisinde kullanımının artırılması, ısınma (enerji) amaçlı kullanımın ise azaltılması öne çıkmaktadır. Ayrıca odun sınıflandırılmasının yeniden ele alınmasının özellikle endüstrinin yurtiçi talebini artıracağı anlaşılmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YILDIRIM, H. (2011). Türkiye’de Orman İşletme Müdürlerinin Odun Üretimine Yönelik Görüşleri ve Politika Önerileri. Forestist, Cilt: 61 Sayı: 2, 67–84. https://ajindex.com/articles/990466

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Akesen, A. and A. Ekizoğlu, 2010. Orman. In A. Akesen ve A. Ekizoğlu (Ed.). Ormancılık Politikası. 2-18. Türkiye Ormancılar Derneği Yayını. TOD Eğitim Dizisi Yayın No: 6, Ankara.
  2. Akesen, A., A. Ekizoğlu, Y. Kuvan and E. Atmış, 2010. Ormancılık Politikası (In A. Akesen ve A. Ekizoğlu (Ed.). Ormancılık Politikası). 37- 52. Türkiye Ormancılar Derneği Yayını. TOD Eğitim Dizisi Yayın No: 6, Ankara.
  3. Altunışık, R., R. Coşkun, E. Yıldırım, and S. Bayraktaroğlu, 2002. Sosyal Bilimlerde AraĢtırma Yöntemleri SPSS Uygulamalı. Sakarya Kitabevi. Ġkinci Baskı, Sakarya. APK. 1986. Türkiye’de Orman Köylüleri Tarafından Tüketilen Yakacak Odun Anketi ve Sonuçları. Orman Genel Müdürlüğü ve APK Daire BaĢkanlığı Yayın No: 1, Ankara.
  4. Asan, Ü., 2010. Ormancılık Sektörü Mevcut Durum Değerlendirmesi Raporu. Türkiye’nin Ġklim DeğiĢikliği Ulusal Eylem Planının GeliĢtirilmesi Projesi, Ankara.
  5. Baş, T., 2006.
  6. Anket. Seçkin Kitabevi, ISBN 975- 3473249. Dördüncü Baskı,
  7. Ankara.
  8. Baudin, A., L. Eliasson, A. Gustafsson, L. Hagström, K. Helstad,, A.Q. Nyrud, J.B. Sande, E.Y. Haartveit, and R. Ziethén, 2005. ICT and wood industry. Information technology and the forest sector. IUFRO World Series. 18: 129-149.
  9. Bozkurt, A.Y., and Y. Göker, 1996. Orman Ürünlerinden Faydalanma Ders Kitabı. Ġ.Ü. Yayın No: 3946, Orman Fakültesi Yayın No: 437, Ġstanbul. Bull, G.Q., M. Bazett, O. Schwab, S. Nilsson, A. White and S. Maginnis, 2006. Industrial forest plantation subsidies: Impacts and implications. Forest Policy and Economics. 9: 13-31.
  10. Clark, J., 2001. The global wood market, prices and plantation investment: An examination drawing on the Australian experience. Environmental Conservation. 28: 53-64.
  11. Cubbage, F.W., J. O’laughlin, and C.S. Bullock, 1993. Forest Resource Policy. John Wiley&Sons Inc, USA ÇOB. 2004. Türkiye Ulusal Ormancılık Programı 2004–2023.
  12. Çevre ve Orman Bakanlığı Yayını, Ankara. DPT, 2007. Dokuzuncu Kalkınma Planı. Ağaç Ürünleri ve Mobilya Sanayii Özel Ġhtisas Komisyon Raporu, Ankara Ekizoğlu, A., 2008. Orman Endüstri Politikası Ders Notları (BasılmamıĢ). Ġ.Ü. Orman Fakültesi Ormancılık Politikası ve Yönetimi Anabilim Dalı, Ġstanbul. Ekizoğlu, A., and Y. Kuvan, 2010. Türkiye Ormanları ve Ormancılığı (In A. Akesen ve A. Ekizoğlu (Ed.). Ormancılık Politikası). 67- 100. Türkiye Ormancılar Derneği Yayını. TOD Eğitim Dizisi Yayın No: 6, Ankara. FAO, 2008. Trade in forest products and services. http://www.fao.org/forestry/trade/en/ (Ziyaret tarihi: 08/06/2009) FAO. 2010a. State of the World’s