Dergiler / Turkish Studies (Elektronik) / 2011 / Cilt: 6 - Sayı: 4

Bazı Türkçe kelimelerde mede dair düşünceler

Thoughts on med in some Turkish words

Sayfa
633–647
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmada şairlerin bu konudaki uygulama ve tasarrufları incelenecektir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Med, Arapça ve Farsça kelimelerde bir uzun heceyi ya da sonu iki sessiz harfle veya hemze ile biten bir heceyi, bir uzun bir kısa olmak üzere iki hece olarak okumaktır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu uygulama şairler tarafından ahengi güçlendirmek için yapılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada şairlerin bu konudaki uygulama ve tasarrufları incelenecektir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Med, Arapça ve Farsça kelimelerde bir uzun heceyi ya da sonu iki sessiz harfle veya hemze ile biten bir heceyi, bir uzun bir kısa olmak üzere iki hece olarak okumaktır. Bu uygulama şairler tarafından ahengi güçlendirmek için yapılmıştır. Türkçe kelimelerde ise med yapmak bir kusur olarak görülmüştür. Oysa örneklere bakıldığında şairler birçok Türkçe kelimeyi medli okumuşlardır. Bugün Türkçede uzun ünlülerin varlığına dair çalışmalar yapılmaktadır. Bu açıdan baktığımızda ilk ya da ikinci hecesi /ğ/ ile biten ve bu /ğ/‟den önce bir ünlü taşıyan bazı kelimelerde “ağla-, bağla-, çağla-, yağla-, ağ, çağ, dağ, ırmağ, otağ, sağ, toprağ, barmağ, yaylağ…” /ğ/‟nin yer aldığı hece uzun ünlülüdür ve şairler tarafından çoğu defa medli okunmuştur. Bu çalışmada şairlerin bu konudaki uygulama ve tasarrufları incelenecektir.

Abstract

“Med” is to read a syllable, which is long and ends with double consonants or “hemze” in Arabic and Persian words, as two syllables, one „long‟ and one „short‟. This application was used by the poets to strengthen the harmony. In Turkish words using med has been accepted as a misuse. However when some of the examples are examined it can be seen that poets read a lot of words with med. Nowadays studies have been carried out on the presence of long vocals. From this point, in some words, the first or second syllable of which ends with the consonant /ğ/ and where there exists a vocal before this /ğ/, such as “ağla-, bağla-, çağla-, yağla-, ağ, çağ, dağ, ırmağ, otağ, sağ, toprağ, barmağ, yaylağ…”, the syllable which has /ğ/, has a long vocal and this syllable was usually read by poets with med. In this study, the applications and initiatives of poets on this topic will be analysed.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KAPLAN, H. (2011). Bazı Türkçe kelimelerde mede dair düşünceler. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 6 - Sayı: 4, 633–647. https://ajindex.com/articles/98809

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (17)

  1. AK Coşkun, Muhibbî Divanı-İzahlı Metin, Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları, Ankara 1987.
  2. AKDOĞAN Yaşar, Ahmedî Divanı, http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1128334/h/ahmedidivaniyasarakdogan.pdf
  3. AKSAN Doğan, Şiir Dili ve Türk ġiir Dili, Engin Yay., Ankara 1995. AKSOYAK İsmail Hakkı, “Osmanlı Şairlerinin Aruz Tasarrufları ve Araştırmacıların Gereksiz Müdahaleleri”, Turkish Studies, Volume 3/6 Fall 2008, s. 388-403.
  4. AMBROS Edith, Meâlî, Klaus Schwarz Verlag, Berlin 1982.
  5. ARSLAN Mehmet, Mihrî Hâtun Divanı, Amasya Valiliği Yay., Amasya 2007.
  6. AYDEMİR Yaşar, Behiştî Divanı, http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1275460/h/behisti.pdf
  7. AYDEMİR Yaşar, Ravzî Divanı, http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1213618/h/metin.pdf
  8. AVŞAR Ziya, Edirneli Nazmî ve Türkî-i Basît, Sebat Ofset Matbaacılık, Konya 2007.
  9. AVŞAR Ziya, Revânî Divanı, http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-275461/h/beyani-a.pdf
  10. BAŞPINAR Fatih, Beyânî Divanı, http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1-275461/h/beyani-a.pdf BRENDEMOEN Bernt, “Osmanlı ve Çağatay Şiirinde İmâle ve Aslî Uzun Ünlüler”, Uluslararası Türk Dili Kongresi 1992,
  11. TDK Yay., Ankara 1996, s. 435-456. COŞKUN Volkan, “Türkiye ve Özbek Türkçelerinde ğ”, Türk Dünyası Dil ve Edebiyat Dergisi, Sayı 9, Bahar 2000, s. 251-260.
  12. DEMİRCAN Ömer, Türkçenin Ses Dizimi, Der Yay., İstanbul 2001.
  13. DİLÇİN Cem, Örneklerle Türk Şiir Bilgisi, TDK Yay., 5. Baskı, Ankara 1999.
  14. EKİN Öykü (2009), Harîmî (Şehzâde Korkud) Dîvânı‟nın Nesre Çevirisi ve İncelenmesi, Marmara Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Yüksek Lisans Tezi, İstanbul. ERDEM Mehmet Dursun, “Anadolu Ağızlarında Görülen Birincil Ünlü Uzunlukları Üzerine”, Turkish Studies, Volume 3/3 Spring 2008a, s. 502-562. ERDEM Mehmet Dursun, “Birincil Ünlü Uzunlukları ve İmale”, Turkish Studies, Volume 3/6 Fall 2008b, s. 251-276.
  15. GÜRGENDERELİ Müberra, Mostarlı Ziyâ‟î Divanı, http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1- 213638/h/metin.pdf HARMANCI Esat, Süheylî Divanı, http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1215254/h/girismetin.pdf
  16. İPEKTEN Haluk, Eski Türk Edebiyatı Nazım Şekilleri ve Aruz, Dergah Yay., İstanbul 1994. KAÇALİN Mustafa, Âhî Divanı, http://ekitap.kulturturizm.gov.tr/dosya/1128333/h/ahidivanimustafakacalin.pdf
  17. KAPLAN Hasan (2008), Mustafa Refîk Divanı, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara. KARA Mehmet, “Eski Anadolu Türkçesinde Aslî ve Dolaylı Ünlü Uzunluklarının Kafiye Yoluyla Tespiti”, Selçuk Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Edeb