Dergiler / Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi / 2016 / Cilt: 15 - Sayı: 58

AŞAĞI SALAT HÖYÜĞÜ ZOOARKEOLOJİ ÇALIŞMALARI

Sayfa
0–0
Yayın Tarihi
2016-07-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Yapılan kazı çalışmaları sonucu Kalkolitik, Erken Tunç Çağı I, MÖ I. binyıl (Yeni Asur Dönemi) ve Ortaçağ’a ait 9 kültür katı tespit edilmiştir (Şenyurt 2002, 445).

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Diyarbakır İli, Bismil İlçesi, Yukarı Salat Beldesi’nin 3 km güneyinde yer alan Aşağı Salat Höyüğü, Dicle Nehri’nin ve Salat Çayı’nın kesiştiği noktanın 2 km doğusuna konumlanmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Süleyman Yücel Şenyurt bilimsel başkanlığı ile 2000-2002 yılları arasında üç dönem ve 2009-2010 yılları arasında iki dönem olarak gerçekleştirilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Yapılan kazı çalışmaları sonucu Kalkolitik, Erken Tunç Çağı I, MÖ I. binyıl (Yeni Asur Dönemi) ve Ortaçağ’a ait 9 kültür katı tespit edilmiştir (Şenyurt 2002, 445).
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2000-2002 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Diyarbakır İli, Bismil İlçesi, Yukarı Salat Beldesi’nin 3 km güneyinde yer alan Aşağı Salat Höyüğü, Dicle Nehri’nin ve Salat Çayı’nın kesiştiği noktanın 2 km doğusuna konumlanmıştır. Aşağı Salat Höyüğü Kazıları, Diyarbakır Müze Müdürlüğü Başkanlığı ve Gazi Üniversitesi Arkeoloji Bölümü öğretim üyesi Prof. Dr. Süleyman Yücel Şenyurt bilimsel başkanlığı ile 2000-2002 yılları arasında üç dönem ve 2009-2010 yılları arasında iki dönem olarak gerçekleştirilmiştir. Yapılan kazı çalışmaları sonucu Kalkolitik, Erken Tunç Çağı I, MÖ I. binyıl (Yeni Asur Dönemi) ve Ortaçağ’a ait 9 kültür katı tespit edilmiştir (Şenyurt 2002, 445). Hayvan kemikleri Eski Tunç Çağı, Yeni Asur Dönemi ve Orta Çağ tabakalarına ait mezarlardan ele geçmiştir. Faunayı oluşturan hayvan kemikleri üzerinde aile ve cins/tür sınıflandırılması yapılmıştır. Kemikler üzerinde yapılan incelemeler tanımlanabilen cins\türlerin memeli sınıfına ait olduğunu göstermektedir. Faunanın tamamına yakın bölümü evcil memelilerden oluşmakta, çoğunluk sığırlardan meydana gelmektedir. Hayvan kemiklerinin yoğunlukla kült yerlerinden ve mezar alanlarından ele geçmesi, burada sunu-adak ritüelleri ve cenaze-ölü kültü ile ilgili ritüellerinin gerçekleştirildiğini düşündürmektedir.Anahtar Kelimeler: Erken Tunç; Asur; Roma Dönemi; Zooarkeoloji; Fauna;Tarım ve Hayvancılık.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BAŞOĞLU, O., PEHLEVAN, C. (2016). AŞAĞI SALAT HÖYÜĞÜ ZOOARKEOLOJİ ÇALIŞMALARI. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 15 - Sayı: 58, 0–0. https://ajindex.com/articles/97603

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (19)

  1. Atıcı, L. (1998). Zooarkeoloji: Amacı, Yöntemleri ve Arkeolojideki Önemi. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, Cilt 38, Sayı 1.2, 230-246.
  2. Davıs, S.J.M. (1995). The Archaeology of Animals. Yale University Press,
  3. New Haven and London. Doğan, U. (2002). Aşağı Salat Höyüğü’nün Jeoarkeolojisi. 18. Arkeometri Sonuçları Toplantısı, Cilt I: 131-141.
  4. Duymuş Florioti, H. H. (2014). Eski Kültürlerde Köpeğin Algılanışı:Eski Mezopotamya Örneği. Ankara Üniversitesi Tarih Araştırmaları Dergisi, C.33, S.55 (Mart), 45-70.
  5. Çakırlar, C. (2008). Aççana Höyüğü’nde Arkeozooloji Çalışmaları: 2007 Yılı Raporu. 24. Arkeometri Sonuçları Toplantısı,253-267.
  6. Ankara.
  7. Erten, E. (2015). Olba Kült Alanlarından Cam Buluntular. Selevcia ad Calycadnvm, Sayı V, 61-77.
  8. Falconer S. E. (1995). Rural responses to early urbanism: Bronze Age household and village economy at Tell el-Hayyat, Jordan. Journal of Field Archaeology, 22/4: 399-419.
  9. Hesse, B. and Wapnısh, P. (1985). Animal Bone Archaeology From Objectives to Analysis. Washington. Hesse, B. (1986). Animal use at Tel Migne-Ekron in the Bronze Age and Iron Age. Bulletin of the American Schools of Oriental Research, 264: 17-27.
  10. Hıllson, S. (1992) Mammal Bones and Teeth: An Introductry Guide to Methods of Identification. Institute of Archaeology, London. Hıllson, S. (2005).
  11. Teeth. Cambridge University Press,
  12. New York. Hopkins, L. (2003) Archaeology at the Northeast Anatolian Frontier. VI. An Ethnoarchaeological Study of Sos Höyük and Yiğittaşı Village, Louvain. Mınıtı. C. and Peyronel L. (2005). Symbolic or Functional Astragali from Tell Mardikh-Elba (Syria), Archaeofauna, 14,7-26. O’connor, T. (2004): The Archaeology of Animal Bones. Sutton Publishing. Great Britain. Omar, L. VE erkman, A. C. (2012). Anadolu ve Yukarı Mezopotamya Tunç Çağı Yerleşkelerinin Faunal Analizi. Güleç, E., Özer, İ., Koca Özer, B., Sağır, M. (Ed.) Biyolojik Antropoloji, A. Ü. DTCF Yayınları,
  13. Ankara.
  14. Payne, S. (1969). Metrical Distinction Between Sheep and Goat Metacarpals, In; Ucko P. And Dimbleby G. (eds) The Domestication and Exploitation of Plants and Animals, 295-305.
  15. London, Duckworth. Payne, P. (1985). Morphological Distinctions Between the Mandibular Cheek Teeth of Young Sheep, Ovis and Goats, Capra, Journal of Archaeological Science, 12, 139-147.
  16. Reıtz, J. E. (2010)
  17. Zooarchaeology, Second Edition,
  18. Cambridge University Press,
  19. New York. Satar, Z., Baykara, İ., Güleç, E., Açıkkol, A. (2006). Altıntepe/Tuşpa Nekropolü Faunasının Arkeozoolo