Dergiler / Turkish Studies (Elektronik) / 2010 / Cilt: 5 - Sayı: 2

Ok ve yayın Türk devlet geleneği ve hakimiyet anlayışındaki yeri 986-1011

Place of arrow and bow in Turkish thought of sovereignty

Sayfa
986–1011
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Hatta bazı Türk devletlerinde, devlet alameti/sembolü olarak ok ve yayın kullanıldığı görülmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Ok ve yay, Türkler için bir savunma veya saldırı aracı olmasının yanında kültürel bakımdan da büyük öneme sahiptir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Zira okçu millet olarak nitelendirilen Türkler için, genel olarak güç, kuvvet ve kudreti temsil eden bu silahların, devlet ve hâkimiyet anlayışı içerisinde de özel bir yeri vardır.
💡
Sonuç & Katkı:Hatta bazı Türk devletlerinde, devlet alameti/sembolü olarak ok ve yayın kullanıldığı görülmektedir.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Ok ve yay, Türkler için bir savunma veya saldırı aracı olmasının yanında kültürel bakımdan da büyük öneme sahiptir. Zira okçu millet olarak nitelendirilen Türkler için, genel olarak güç, kuvvet ve kudreti temsil eden bu silahların, devlet ve hâkimiyet anlayışı içerisinde de özel bir yeri vardır. Nitekim Türklerde yay metbuluk, ok ise tâbilik ya da vasallık alameti/sembolü olarak kabul edilmiştir. Hatta bazı Türk devletlerinde, devlet alameti/sembolü olarak ok ve yayın kullanıldığı görülmektedir.

Abstract

The bow and arrow are very important not only being tools of defense or attack but from the culturel point of view for Turks. But these tools that symbolize force, power and strenght, have a special place in state and sovereignty comprehension for Turks who are known archer nation. Finally, bow was accepted as a mark of lordship and arrow as a mark of the vassalege. And also it was seen that arrow and bow were used as a state symbol in some Turkish states.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

GÖKSU, E. (2010). Ok ve yayın Türk devlet geleneği ve hakimiyet anlayışındaki yeri 986-1011. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 5 - Sayı: 2, 986–1011. https://ajindex.com/articles/96426

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (9)

  1. AKMAN, Mehmet, Osmanlı Devletinde Kardeş Katli, İstanbul 1997
  2. AKNERLİ, GRİGOR, History of the Nation of Archers, (Türkçe terc., Okçu Milletin Tarihi, (Çev. Hırant D. Andreasyan), İÜEF Yay., İstanbul 1954. AKSARAYÎ, (Kerîmüd-dîn Mahmud Aksarayî), Müsâmeretü’l-Ahbâr, (Neşr. Osman Turan), TTK Yay., Ankara 1999., (Türkçe terc., Mürsel Öztürk), TTK Yay. Ankara 2000
  3. ALFÖNDİ, A., “Türklerde Çifte Krallık”, II. Türk Tarih Kongresi Zabıtları (20-25 Eylül 1937), İstanbul 1943., s. 507-519.
  4. ALPTEKİN, Coşkun, “Selçuklu Paraları”, Selçuklu Araştırmaları Dergisi (Journal of Seljuk Studies), III‟den ayrı basım, Güven Matbaası, Ankara 1971.
  5. ARIK, Feda Şamil, “Türkiye Selçuklu Devleti‟nde Siyaseten Katl (1075-1243)”, Belleten, LXIII/236, s.43-93.
  6. ARSLAN, Mahmut, “Eski Türk Devlet Anlayışı ve Çifte Hükümdarlık Meselesi”, Tarih Metodolojisi ve Türk Tarihinin Meseleleri Kolokyumu, Elazığ, 1990, s.223-242.
  7. BANG, W.-R. Rahmeti, Oğuz Kağan Destanı, (İÜEF Türk Dili Semineri Neşriyatından), İstanbul 1936.
  8. BARTHOLD, W.-M. Fuad Köprülü, İslâm Medeniyeti Tarihi, Diyanet İşleri Baş. Yay., Ankara 1977. BEYHAKÎ, (Ebu‟l-Fazl Muhammed b. Hüseyin Beyhakî), Tarih-i Beyhakî, II, (Neşr. Said Nefîsî), Tahran 1352. DEDE KORKUT KİTABI (Metin Sözlük), (Haz. Muharrem Ergin), TKAE Yay., Ankara 1964., s.93. DONUK, Abdulkadir, “Eski Türklerde Hükümdarın Vazifeleri ve Vasıfları”, TDA, Sayı.17 (Nisan 1982), s. 103-152.
  9. DONUK, Abdulkadir, “Türk Devletinde Hâkimiyet Anlayışı”, TED, Sayı.10-11 (1981), s.29-56. EBU‟L-FEREC (Bar Hebraus), Ebu’l-Ferec Tarihi, I, (Süryaniceden İngilizceye Çev. Ernest A. Wallis Budge-İngilizceden Türkçeye Çev. Ömer Rıza Doğrul), TTK Yay., Ankara 1999. EBU‟L-GAZİ BAHADIR HAN, Şecere-i Terâkime (Türklerin Soy Kütüğü), (Haz. Muharrem Ergin), Terc. 1001 Temel Eser, İstanbul (ty) EL-BUNDÂRÎ (Feth b. Ali b. Muhammed el-Bundârî), Zübdetü’n-Nusre ve Nuhbetü’l-Usre, (Terc. Kıvameddin Burslan), Irak ve Horasan Selçukluları Tarihi, Ankara 1999. EL-CUZCÂNÎ (İbn Minhâcü‟d-dîn Osman), Tabakât-ı Nâsırî, I, (Neşr. Abdu‟l-hay Habîbî, Kâbil 1342. EL-HÜSEYNÎ (Sadru‟d-dîn Ebu‟l-Hasan Ali İbn Nâsır Ali el-Hüseynî), Ahbârü’d-Devleti’s-Selçukiyye, (Türkçe terc., Necati Lügal), TTK Yay., Ankara 1999. EN-NESEVÎ (İıhabü‟d-dîn Ahmed en-Nesevî), Sîretu Sultan Celâlü’d-dîn Mengübirtî, (Türkçe terc. Necip Asım), İstanbul 1934. EN-NÜVEYRÎ (İıhabü‟d-dîn Ahmed bin Abdü‟l-vahhâb en-Nüveyrî), Nihâyetü’l-Ereb fî Fünûni’l-Edeb, XXVI, (Tahkîk. M. Fevzî el-Antîl), Kahire 1405/1985. ER-RÂVENDÎ (Muhammed b. Ali b. Sü