Dergiler / Tekirdağ Ziraat Fakültesi Dergisi / 2023 / Cilt: 20 Sayı: 3

Türkiye'de Bal Arısı (Apis mellifera L.) Populasyonlarının Ayırt Edilmesi İçin Yeni Morfometrik Yaklaşım

New Morphometric Approach to Discriminate Honey Bee (Apis mellifera L.) Populations in Türkiye

Sayfa
653–662
Yayın Tarihi
2023-09-26
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ön kanattaki alan ölçümlerinin Anadolu (A. m. anatoliaca) ve Kafkas (A. m. caucasica) bal arılarını ayırt etmede kullanılabilecek bir marker olduğu görülmüştür.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Günümüzde Antartika kıtası hariç dünyanın her yerinde yayılış gösteren, her biri belirli bir çevresel özelliklere adapte olmuş 29 alt tür tanımlanmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yapılan çalışmalarda ön kanatlardan gelen uzunluk, açı ve indeksler gibi özelliklerin sınıflandırma için çok etkili olduğu bildirilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Ön kanattaki alan ölçümlerinin Anadolu (A. m. anatoliaca) ve Kafkas (A. m. caucasica) bal arılarını ayırt etmede kullanılabilecek bir marker olduğu görülmüştür.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Anadolu bal arısı (A. m. anatoliaca) · Kafkas bal arısı (A. m. caucasica) · Ön kanat

Özet

Günümüzde Antartika kıtası hariç dünyanın her yerinde yayılış gösteren, her biri belirli bir çevresel özelliklere adapte olmuş 29 alt tür tanımlanmıştır. Geçmişten günümüze kadar bal arılarını sınıflandırmak için birçok morfolojik ve morfometrik özellikler kullanılmıştır. Yapılan çalışmalarda ön kanatlardan gelen uzunluk, açı ve indeksler gibi özelliklerin sınıflandırma için çok etkili olduğu bildirilmiştir. Son yıllarda yapılan çalışmalarda çeşitli programlar geliştirilmiş, arı kanatlarının görüntüleri aracılığıyla otomatik sınıflandırma yapılmaktadır. Bu çalışmada sağ ön kanatta yer alan 7 alan (A1, A2, A3, A4, A5, A6, A7) ölçülerek Türkiye'de doğal olarak bulunan bal arısı biyoçeşitliliğinin belirlenmesine çalışılmıştır. Bu amaçla Türkiye'nin 19 ilindeki 143 koloniden toplam 3392 işçi arı örneği toplanmıştır. Hazırlanan preparatların fotoğrafları BAB STR45 stereozoom mikroskobuna bağlı BAB kamera sistemiyle 1X büyütmede çekilmiştir. Türkiye’de yayılış gösteren bal arısı populasyonlarının sağ ön kanatları üzerindeki 7 alanın ölçümleri BAB Bs200ProP programında otomatik olarak yapılmıştır. Her ile ait alan ölçümlerinin ham verilerinin koloni ortalamaları alınarak sonuçlar SPSS.15 paket programında Diskriminant Fonksiyon Analizi (DFA) ile değerlendirilmiştir. Grup içi ve gruplar arası varyasyonun belirlenmesinde grupları ayırmada çok değişkenli varyans analizi (MANOVA) uygulanmıştır. Bu çalışmanın sonucunda minimum toplam alan 4.51 ile Van'da görülürken maksimum toplam alan 5.76 ile Ardahan’da görülmüştür. Ölçülen alanların ortalama büyüklüğü Türkiye'nin kuzey doğusundan güneyine doğru azalmıştır. Ön kanattaki alan ölçümlerinin Anadolu (A. m. anatoliaca) ve Kafkas (A. m. caucasica) bal arılarını ayırt etmede kullanılabilecek bir marker olduğu görülmüştür.

Abstract

Today, 29 subspecies have been defined, each of which is adapted to a certain set of environmental characteristics, spreading all over the world except Antarctica. Many morphological and morphometric features have been used to classify honey bees from the past to the present. It has been reported that features such as length, angle and indices coming from the front wings are very efficient for classification. In recent studies, various programs have been developed and automatic classification has been attempted through the images of bee wings. This study aimed to determine the naturally occurring honey bee biodiversity in Turkiye by measuring 7 areas (A1, A2, A3, A4, A5, A6, A7) on the right front wing. For this purpose, a total of 3392 worker bee samples were collected from 143 colonies in 19 provinces of Turkiye. The photographs of the prepared preparations were taken at 1X magnification with the BAB camera system connected to the BAB STR45 stereozoom microscope. The measurements of 7 areas on the right front wings of honey bee populations distributed in Turkiye were made automatically in the BAB Bs200ProP program. Colony averages of the raw data of the area measurements of each province were taken and the results were evaluated with Discriminant Function Analysis (DFA) in the SPSS.15 package program. Multivariate analysis of variance (MANOVA) was applied to separate the groups to determine the variation within and between groups. As a result of this study, the minimum total area was seen in Van at 4.51 and the maximum total area was seen in Ardahan at 5.76. The average size of the measured areas decreased from the north-east to the south of Turkiye. Area measurements on the forewing were found to be a marker for distinguishing Anatolian (A. m. anatoliaca) and Caucasian (A. m. caucasica) honey bees.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KEKEÇOĞLU, M., BİR, S., KAMBUR, M. (2023). Türkiye'de Bal Arısı (Apis mellifera L.) Populasyonlarının Ayırt Edilmesi İçin Yeni Morfometrik Yaklaşım. Tekirdağ Ziraat Fakültesi Dergisi, Cilt: 20 Sayı: 3, 653–662. https://ajindex.com/articles/963727

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (17)

  1. Adam, Br. (1983). In Search of The Best Strains of Bees. Dadant Sons, Hamilton Illinois. Bir, S. and Kekeçoğlu, M. (2023). Düzce bal arısı populasyonlarında morfometrik ve mtDNA çeşitliliği üzerine arıcılığın etkileri. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tarım ve Doğa Dergisi, 26(4): 938-951.
  2. Bodenheimer, F. S. (1941). Studies on The Honeybee and Beekeeping in Türkiye. Merkez Ziraat Mücadela Enstitüsü, Ankara.
  3. Bodur, Ç., Kence, M. and Kence, A. (2004). Genetic Structure and Origin Determination in Honeybee Populations of Anatolia, First European Conference of Apidology, P. 40., 19-23
  4. September, Udine. Bodur, Ç., Kence, M. and Kence, A. (2007).
  5. Genetic structure of honeybee, Apis mellifera L. (Hymenoptera: Apidae) populations of Türkiye inferred from microsatellite analysis. Journal of Apicultural Research, 46(1): 50-56.
  6. Bookstein, F. L. (1991).
  7. Morphometric Tools for Landmark Data, Geometry and Biology. Cambridge University Press;
  8. New York, USA. Buttel-Reepen, H. (1906).
  9. Apistica. Beitrage zur Systematic, Biologie, sowie zur geschichtlichen und Geographischen Verbreitung der Honigbiene (Apis mellifera L), ihrer Varietaten und der übrigen Apis-Arten. Veroff Zool Mus Berlin 118-120.
  10. Çakmak, İ., Fuchs, S., Çakmak, S. S., Koca, A. Ö., Nentchev, P. and Kandemir, İ. (2014). Morphometric analysis of honeybees ditributed in northern Türkiye along the black sea coast. Uludağ Arıcılık Dergisi, 14(2): 59-68.
  11. Cavalcanti, M. J., Monterio, L. R. and Lopes, P. R. D. (1999). Landmark-based morphometric analysis in selected species of serrnid fishes (Perciformes: Teleostei). Zoological Studies, 38(3): 287-294.
  12. Cornuet, J. and Fresnaye, J. (1989). Biometrical study of honey bee populations from Spain and Portugal. Apidologie, 20:93-101.
  13. Darendelioglu, Y., Kence, A., (1992). Morphometric Study on Population Structure of Middle Anatolia Honeybee (Apis mellifera L.) (Hymenoptera, Apidae). The Second Turkish National Congress of Entomolgy. Adana, Türkiye. 387-396.
  14. DuPraw, E. (1965). Non-Linnear taxonomy and the systematics of honey bees. Systematic Zoology, 14:1-24.
  15. Franck, P., Garnery, L., Solignac, M. and Cornuet, J. M. (2000). Molecular confirmation of a fourth lineage in honeybees from the near east. Apidologie, 31:167–180.
  16. Francoy, T. M., Prado, P. R. R., Gonçalves, L. S. and De Jong, D. (2006). Morphometric differences in a single wing cell can discriminate Apis mellifera racial types. Apidologie, 37: 91-97.
  17. Francoy, T. M., Silva, R. A. O., Nunes-Silva, P., Menezes, C.