Dergiler / e-Makalat Mezhep Araştırmaları Dergisi / 2020 / Cilt: 13 Sayı: 1

Selefiliğe ve Endonezya İslamı’nın Araplaşmasına Direniş: Kamaruddin Hidayet’in Didaktik Bir Çağdaş Endonezya Hikâyesi

Resisting Salafism and the Arabization of Indonesian Islam: a Contemporary Indonesian Didactic Tale by Komaruddin Hidayat

Sayfa
315–354
Yayın Tarihi
2020-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Profesör Hidayet, otantik (gerçek) İslam’ın, Suudi Arabistan’ın kültürel uygulamalarını taklit etmeye dayanmasına gerek olmadığına ve İslamiyet’in Endonezya kültürleri ve milliyetçiliği ile tamamen uyumlu olduğuna dikkat çekmek için kısa bir hikâye kullanır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Arap giyinme tarzlarını benimsemek ve başka bir ifade ile Suudi Arabistan kültürel uygulamalarını taklit etmek, Endonezya’daki Terbiye (İslâmî eğitim) hareketinin, 1980’li yılların başından itibaren ülkede ortaya çıkan Ortadoğu tarzındaki Selefîliğin diğer formlarının ve Suudi Arabistan Vehhabîliğinin daha genel etkisinin belirleyici özelliklerinden biridir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Hikâye, iki Endonezyalı milli kahramana atıfta bulunan muhalif bir anlatıdır: Bunlar, ülkenin en büyük Müslüman teşkilatı olan Nehdatü’l-Ulema’nın kurucularından Kiai Haşim Eşarî (1875-1947) ve ilk cumhurbaşkanı yardımcısı Muhammed Hatta (1902-1980) adlı kahramanlardır.
💡
Sonuç & Katkı:Profesör Hidayet, otantik (gerçek) İslam’ın, Suudi Arabistan’ın kültürel uygulamalarını taklit etmeye dayanmasına gerek olmadığına ve İslamiyet’in Endonezya kültürleri ve milliyetçiliği ile tamamen uyumlu olduğuna dikkat çekmek için kısa bir hikâye kullanır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Endonezya · Selefîlik · Gelenekçilik

Özet

Arap giyinme tarzlarını benimsemek ve başka bir ifade ile Suudi Arabistan kültürel uygulamalarını taklit etmek, Endonezya’daki Terbiye (İslâmî eğitim) hareketinin, 1980’li yılların başından itibaren ülkede ortaya çıkan Ortadoğu tarzındaki Selefîliğin diğer formlarının ve Suudi Arabistan Vehhabîliğinin daha genel etkisinin belirleyici özelliklerinden biridir. Bu makale, bu eğilime karşı oldukça eleştirel yaklaşan Cakarta’daki Şerif Hidayetullah Devlet İslâm Üniversitesi’nden Profesör Kamaruddin Hidayet tarafından yazılan kısa hikâyenin bir tercümesini ve genişletilmiş açıklamasını içermektedir. Hikâye, iki Endonezyalı milli kahramana atıfta bulunan muhalif bir anlatıdır: Bunlar, ülkenin en büyük Müslüman teşkilatı olan Nehdatü’l-Ulema’nın kurucularından Kiai Haşim Eşarî (1875-1947) ve ilk cumhurbaşkanı yardımcısı Muhammed Hatta (1902-1980) adlı kahramanlardır. Profesör Hidayet, otantik (gerçek) İslam’ın, Suudi Arabistan’ın kültürel uygulamalarını taklit etmeye dayanmasına gerek olmadığına ve İslamiyet’in Endonezya kültürleri ve milliyetçiliği ile tamamen uyumlu olduğuna dikkat çekmek için kısa bir hikâye kullanır.

Abstract

Adopting Arabic clothing styles and in other ways mimicking Saudi Arabian cultural practice is one of the defining characteristics of the Indonesian tarbiyah (Islamic edu-cation) movement and the more general influence of Saudi Arabian Wahhabism and other forms of Middle Eastern style Salafism that has emerged in Indonesia since the early 1980s. This paper includes a translation of and extended com-mentary on a short story by Profes-sor Komaruddin Hidayat of Syarif Hidayatullah State Islamic Univer-sity in Jakarta that is highly critical of this trend. This is a counter nar-rative that references two Indone¬sian national heroes: Kyai Hasyim Asy’ari (1875-1947) one of the fo¬unders of Nahdatul Ulama, the country’s largest Muslim organiza¬tion and Mohammad Hatta (1902-1980), the first Vice President. Pro¬fessor Hidayat uses a short story to make the point that Islamic aut¬henticity need not be based on the emulation of Saudi Arabian cultural practices and that Islam, Indone¬sian cultures, and nationalism are entirely compatible.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

GÖKSOY, Ç. İ., ÜNLÜSOY, Ç. K. (2020). Selefiliğe ve Endonezya İslamı’nın Araplaşmasına Direniş: Kamaruddin Hidayet’in Didaktik Bir Çağdaş Endonezya Hikâyesi. e-Makalat Mezhep Araştırmaları Dergisi, Cilt: 13 Sayı: 1, 315–354. https://ajindex.com/articles/945723

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Abu Khalil, A. (1994). “The Incoherence of Islamic Fundamentalism: Arab Islamic Thought at the End of the 20th Century”, Middle East Journal, 48 (4), s.677-694.
  2. Abuza, Z. (2003). Militant Islam in Southeast Asia: Crucible of Terror. Boulder: Lynne Rienner. Adang, C., Ansari, H., Fierro, M., & Schmidtke, S. (2015). Accusations of Unbelief in Islam: A Diachronic Perspective on Takfir. Leiden: Brill. Ahmed, S. (2016). What is Islam? The Importance of Being Islamic. Princeton: Princeton University Press.
  3. Ahnaf, M. (2006). The Image of the Other as Enemy. Radical Discourse in Indonesia. Chiang Mai: Silkworm Books. Alatas, S. H. (1972). “The Captive Mind in Development Studies”. International Social Science Journal, 24 (1), s.9–25.
  4. Algar, H. (2002). Wahhabism: A Critical Essay. New York: Islamic Publication International. Anderson, B. (2006). Imagined Communities: Reflections on the Origin and Spread of Nationalism (New Edition). New York: Verso. Appadurai, A. (1996). Modernity at Large: Cultural Dimensions of Globalization. Minneapolis: University of Minnesota Press.
  5. Arifianto, A. (2016). “Islam Nusantara: NU’s Bid to Promote ‘Moderate Indonesian Islam’”. RSIS Commentary, nr. 114, s.1-3.
  6. Asad, T. (1995). Anthropology and the Colonial Encounter. New York: Humanities Books. Aspinall, E. (2009). Islam and Nation: Separatist Rebellion in Aceh, Indonesia. Palo Alto: Stanford University Press.
  7. Azra, A. (2002). “The Globalization of Indonesian Muslim Discourse: Contemporary Religio-intellectual Connections between Indonesia and the Middle East”. J. Meulman (ed.), Islam in the Era of Globalization: Muslim Attitudes toward Modernity and Identity London: Routledge-Cruzon. s.309-319.
  8. Barton, G. (2005). Jemaah Islamiyah: Radical Islamism in Indonesia. Singapore: National University of Singapore Press.
  9. Barton, G., & Fealy, G. (eds.). (1996). Entrenching Traditional Islam and Modernity in Indonesia. Canberra: Centre for Southeast Asian Studies, Monash University. Benda, H. (1958). “Christiaan Snouck Hurgronje and the Foundations of Dutch Islamic Policy in Indonesia”. The Journal of Modern History, 30 (4), s.338-347.
  10. Bhabha, H. (1994). The Location of Culture. London: Routledge. Bourdieu, P. (1986). “The Forms of Capital”. J. Richardson (ed.), Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education. New York: Greenwood. s.241-258.
  11. Burridge, K. (1969).
  12. New Heaven, New Earth: A Study of Millenarian Activities. London: Basil Blackwell. Cady, L., & Fessenden, T. (2013). “G