Dergiler / Folklor Akademi Dergisi / 2023 / Cilt: 6 Sayı: 1

TÜRK DÜNYASI EPİK DESTANLARINDA BİR OYUN OLARAK DANSIN RİTÜELİSTİK İŞLEVİ

Sayfa
59–73
Yayın Tarihi
2023-04-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bir ritüel olarak icra edilen danslar kültürel belleğin yeniden inşasına izin verir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İnsanlar, duygu ve düşüncelerini anlatmak için oyunu bir araç olarak kullanmışlardır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Türk kültüründe geçmişten günümüze kadar gerçekleştirilen danslar; içeriği, zamanı, mekânı, icracıları ve izleyicileri bakımından farklı işlevlere sahiptir.
💡
Sonuç & Katkı:Bir ritüel olarak icra edilen danslar kültürel belleğin yeniden inşasına izin verir.
🔬Tür:Laboratuvar & Saha Deneyi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:oyun · kamlık · destan

Özet

İnsanlar, duygu ve düşüncelerini anlatmak için oyunu bir araç olarak kullanmışlardır. Her toplumun tarihî geçmişi vardır. Toplumların tarihî geçmişini yansıtan sözlü ürünlerden biri de destanlardır. Türk destanlarındaki oyunlar; oyun icracılarının fikirlerini, düşüncelerini yansıtır. Bazı oyunlar sözle icra edilirken bazıları sözsüzdür. Sözsüz oyunlardan olan dans, ilk göze çarpandır. Dans, kökeni uzun zaman öncesine dayanan müzik eşliğinde yapılan ritmik ve bedensel hareketlerdir. Dans, dünyada var olduğundan bugüne kadar bütün çağlarda ve toplumlarda var olmuştur. Geçmişle bağ kurmada ve kültürel belleğin aktarılmasında bir araç olarak görülmektedir. Özellikle dansın yapıldığı mekânlarda bir iletişim ortamı oluşmaktadır. Dans ortamı, kültürün aktarımını ve bireylerin sosyalleşmesini sağlamaktadır. Dans, hem toplumların kendi kültürlerini yaşattıkları, hem de icra ortamlarında kültürel imgelerini yansıtan, izlenim oluşturan bir simgedir. Günümüzde salt eğlence işlevine indirgenmiş olan dans, gündelik yaşam içinde de toplumsal hafızanın korunması, yeniden yaşatılması için bir bağlam oluşturmaktadır. Türk kültüründe geçmişten günümüze kadar gerçekleştirilen danslar; içeriği, zamanı, mekânı, icracıları ve izleyicileri bakımından farklı işlevlere sahiptir. Dans, bir kültürdür; çalışmanın amacı ise dansın ritüelistik işlevinin tayin edilmesidir. Bu amaçla çalışmada dansın ritüelistik kökeni üzerinde durularak yöntemi, amacı, aracı, uygulayıcısı, mekânı, zamanı ve anlamı açısından büyüyle ilişkisinin çerçevesi çizilecektir. Türk dünyası destanlarında dansın bir ritüel olarak hangi durumlarda yer aldığı belirlenecek ve kurgudaki rolü anlaşılmaya çalışılacaktır. Ele alınan destanlarda tespit edilen danslar, ritüelistik işlev kapsamında incelenmiş ve dansların kültürel bellekteki yeri saptanmıştır. Dans, icra edildiği her bağlamda yaşatılan kültürün bir biçimi ve geçmişle bağının kurulduğu kültürel bir bellektir. İncelenen destanlardaki dansların ritüelistik işlevden başka dikkat çekme, etkileme, büyüleme işlevleri bulunmaktadır. Ritüeller, bir yandan kültürü yaşatırken bir yandan da tekrarlanan davranışlar ve bir hatırlama biçimi olarak geçmişle bağ kurar ve kültürel belleği canlı tutar. Bir ritüel olarak icra edilen danslar kültürel belleğin yeniden inşasına izin verir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BAYIR, Z., KÜÇÜKBASMACI, G. (2023). TÜRK DÜNYASI EPİK DESTANLARINDA BİR OYUN OLARAK DANSIN RİTÜELİSTİK İŞLEVİ. Folklor Akademi Dergisi, Cilt: 6 Sayı: 1, 59–73. https://ajindex.com/articles/937572

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (34)

  1. AND, M. (2003). Oyun ve Bügü. Türk Kültüründe Oyun Kavramı. İstanbul:
  2. Yapı Kredi Yayınları.
  3. ADİLOĞLU, A. (2004). “Karaçay-Malkar Türklerinde Nevruz”. Türk Dünyası Nevruz Ansiklopedisi. (Ed.: Öcal Oğuz). Ankara: AKM Başkanlığı Yayınları, 275-278.
  4. ARIKOĞLU, E. (2007). Hakas Destanları 1. Ankara:
  5. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  6. ARSLAN, M. (2016). Başkurt Türklerinin Tarihî Destanı İdige ile Moradım (İzeükey Minen Moradım). İstanbul:
  7. Ötüken. ASSMANN, J. (2018).
  8. Kültürel Bellek, Eski Kültürlerde Yazı, Hatırlama ve Politik Kimlik. (Çev.: Ayşe Tekin). İstanbul:
  9. Ayrıntı Yayınları.
  10. BARIN, N. (1999). Batı Dans Tarihi. Ankara:
  11. Kültür Bakanlığı Yayınları.
  12. BASCOM, W. R. (2006), “Folklorun Biçimleri: Nesir Anlatılar”. (Çev.: R. Nur Aktaş vd.), Halkbiliminde Kuramlar ve Yaklaşımlar 1. (Hzl.: M. Öcal Oğuz vd. ), Ankara: Geleneksel Yayıncılık, 113-132.
  13. BAYAT, F. (2006). Ana Hatlarıyla Türk Şamanlığı. İstanbul:
  14. Ötüken Neşriyat A. Ş. BAYAT, F. (2010). Türk Kültüründe Kadın Şaman. İstanbul:
  15. Ötüken Neşriyat A. Ş. BAYAT, F. (2019). Türk Şaman Metinleri (Efsaneler ve Memoratlar). İstanbul:
  16. Ötüken Neşriyat A. Ş. DİLEK, İ. (2007). Altay Destanları 2. Ankara:
  17. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  18. ELİADE, M. (1999). Şamanizm (Çev.: İsmet Birkan). Ankara:
  19. İmge Kitapevi Yayınları.
  20. ELİADE, M. ve Couliano, I. P. (1997). Dinler Tarihi Sözlüğü. (Çev.: Ali Erbaş). İstanbul:
  21. İnsan Yayınları.
  22. EMİROĞLU, K. ve Aydın, S. (2003). Antropoloji Sözlüğü. Ankara:
  23. Bilim ve Sanat Yayınları.
  24. ERGUN, M. (2013). Yakut Destan Geleneği ve Er Sogotoh. Ankara:
  25. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  26. ERGUN, M. vd. (akt.) (2014). Başkurt Destanları 1 Mitolojik Destanlar. (Haz. Ahmet Suleymanov, Gaynislam İbrahimov, Metin Egun). Ankara:
  27. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  28. ERSOY, H. Y. (2004). “Başkurtlarda Nevruz”. Türk Dünyası Nevruz Ansiklopedisi. (Ed.: Öcal Oğuz). Ankara: AKM Başkanlığı Yayınları, 259-268.
  29. ESİN, E. (1985). Türk Kültür Tarihi İç Asya’daki Erken Safhalar. Ankara:
  30. Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Atatürk Kültür Merkezi. FRAZER, J. G. (2004).
  31. Altın Dal, Büyü ve Din Üzerine Bir Çalışma. (Çev.: Mehmet H. Doğan). İstanbul:
  32. Yapı Kredi Yayınları.
  33. FISCHER, E. (2012).
  34. Sanatın Gerekliliği, John Berger’in Önsözüyle. (Çev.: Cevat Çapan). İstanbul: Sözcükler Yayınları. GAZİMİHÂL, M. R. (1961). “Büy Büylemek Söz Söylemek”. Türk Folklor Araştırmaları Dergisi, C. 7, S. 146, 2491, Ankara: Kültür Bakanlığı Folklor Araştırma Dairesi Yayınları. GAZİMİHÂL, M. R. (1949). “Halk Oyunları Konusunda: Biyü-Bicu”. Türk Folklor Araştırmaları Dergisi,