Dergiler / Türk Psikiyatri Dergisi / 2012 / Cilt: 23 - Sayı: 3

Unipolar mani: Ayrı bir antite mi, bir manik baskınlık özelliği mi?

Unipolar mania: A distinct entity or characteristic of manic preponderance?

Sayfa
201–205
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular: 34 unipolar mani, 87 klasik bipolar olmak üzere, toplam 121 bipolar-I olgu incelendi.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Amaç: Unipolar maninin lityum koruyucu sağaltımına klasik bipolarlara göre daha az yanıt verdiği bildirilmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu çalışma şu soruya odaklandı: Bu farklılık “unipolar manik olmakla” mı, yoksa yalnızca, ‘bipolaritenin gidişindeki mani baskınlığının yüksek olmasıyla” mı ilişkilidir ?
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular: 34 unipolar mani, 87 klasik bipolar olmak üzere, toplam 121 bipolar-I olgu incelendi.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Amaç: Unipolar maninin lityum koruyucu sağaltımına klasik bipolarlara göre daha az yanıt verdiği bildirilmiştir. Bu çalışma şu soruya odaklandı: Bu farklılık “unipolar manik olmakla” mı, yoksa yalnızca, ‘bipolaritenin gidişindeki mani baskınlığının yüksek olmasıyla” mı ilişkilidir ? Yöntem: Çalışmaya DSM-IV’e göre bipolar-I bozukluk tanılı ve en az iki yıl süreyle lityum ya da valproat monoterapisiyle koruyucu sağaltım uygulanmış hastalar alındı. Yanıt verenlerin oranı unipolar manik ve klasik bipolar hasta gruplarında karşılaştırıldı. Daha sonra, gidişteki manik dönem oranı %50 ve %80’nin üstünde ve altında olan tüm hastalardaki lityum korumasına yanıt verme oranları karşılaştırıldı. Ayrıca, bu karşılaştırmalar, unipolar mani grubu dışlanarak yeniden test edildi. Bulgular: 34 unipolar mani, 87 klasik bipolar olmak üzere, toplam 121 bipolar-I olgu incelendi. Lityum korumasına yanıt verme oranı, unipolar mani grubunda klasik bipolarlara göre anlamlı olarak düşüktü. Oysa valproat korumasına yanıt verme oranları iki grupta da benzerdi. Ayrıca, gidişteki mani oranı %80’den fazla olan hastalarda, lityuma yanıt verme oranı diğerlerine göre anlamlı daha düşüktü ve mani oranı yalnızca %50’nin üstünde olan grupta da aynı eğilim bulunmaktaydı. Ancak unipolar mani grubu karşılaştırmalardan dışlandığında, bu farklılıklar kaybolmaktaydı. Sonuç: Unipolar maninin lityum korumasına yanıt verme oranı klasik bipolarlardan daha düşük ve bu özellik “yüksek manik baskınlıktan” çok, ‘unipolar manik olmak’ ile ilişkili gibi durmaktadır. Diğer yandan, valproat korumasına yanıt verme oranı unipolar manik ve klasik bipolar hastalarda benzer görünmektedir.

Abstract

Objective: It has been reported that fewer patients with unipolar mania respond to lithium prophylaxis as do those with classical bipolar disorder. This study aimed to determine if the difference to response to lithium is related to unipolar mania or to a high preponderance of mania during the course of bipolarity. Materials and Methods: The study included bipolar-I patients (according to DSM-IV criteria) that had a &#8805;2-year history of either lithium or valproate prophylaxis as monotherapy. The response rate in the patients with unipolar mania and classical bipolar disorder were compared. Then, the response rate to lithium in all the patients with a manic episode rate <50% and >50%, and <80% and >80% during their course were compared. Finally, the above comparisons were repeated, excluding the patients with unipolar mania. Results: The study included 121 bipolar-I patients (34 unipolar mania and 87 classical bipolar disorder). The response rate to lithium prophylaxis was significantly lower in the unipolar mania group than that in the bipolar group, whereas, the response rate to valproate prophylaxis was similar in both groups. Additionally, significantly fewer patients with a manic episode rate >80% during their course responded to lithium, followed by those with a manic episode rate >50%; however, these differences disappeared when the unipolar mania group was excluded from the comparison. Conclusion: Fewer patients with unipolar mania responded to lithium prophylaxis than those with classical bipolar disorder, which appeared to be related to unipolar mania, rather than to a high manic predominance during the disease course. On the other hand, response to valproate prophylaxis was similar in the unipolar mania and classical bipolar disorder groups.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YAZICI, O., ÇAKIR, S. (2012). Unipolar mani: Ayrı bir antite mi, bir manik baskınlık özelliği mi?. Türk Psikiyatri Dergisi, Cilt: 23 - Sayı: 3, 201–205. https://ajindex.com/articles/92196

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Abrams R, Taylor MA, Hayman MA ve ark. (1979) Unipolar mania revisited. J Affect Disord, 1: 59–68.
  2. Aghanwa HS (2001) Recurrent unipolar mania in a psychiatric hospital setting in the Fiji islands. Psychopathology, 34: 312-7.
  3. Angst J (1966) Zur atiologie und nosologie endogener depresiver psychosen. Eine genetische, soziologische und klinische studie. Berlin, Springer. Angst J, Gerber-Werder R, Zuberbühler HU ve ark. (2004) Is bipolar I disorder heterogeneous? Eur Arch Psychiatry Clin Neurosci, 254 (2): 82-91.
  4. Angst J, Marneros A (2001) Bipolarity from ancient to modern times: Conception, birth and rebirth. J Affect Disord, 67(1-3): 3-19.
  5. Angst J, Perris C (1968) Zur nosologie endogener depressionen. Vergleich der ergebnisse zweier unterschungen. Arch Psychiatr Z Neurol, 210: 373-86. Falret JP (1851) De la folie circulaire ou forme de maladie mentale caracterisée par l’alternative reguliére de la manie et de la melancolie. Bull Acad Natl Med (Paris). Khanna R, Gupta N, Shanker S (1992) Course of bipolar disorder in eastern India. J Affect Disord, 24: 35-41.
  6. Kleist K (1911) Die klinische stellung der motilitaetspsychosen (Vortrag auf der versammlung des vereins bayerischer psychiater, Munchen, 6-7-6-1911). Z Gesamte Neurol Psychiatr Referate, 3: 914–77.
  7. Kleist K (1953) Die Gliederung der neuropsychischen erkrankungen. Monatsschr Psychiatr Neurol, 125: 526-4. Kraepelin E (1899) Die klinische stellung der melancholie. Monatsschr Psychiatr Neurol, 6: 325–5.
  8. Leonhard K (1957) Aufteilung der endogenen psychosen. Berlin Akademie. Nurnberger Jr JI, Roose SP, Dunner DL ve ark. (1979) Unipolar mania: A distinct clinical entity? Am J Psychiatry, 136: 1420–3.
  9. Perris C (1966) A study of bipolar (manic-depressive) and unipolar recurrent depressive psychoses. Acta Psychiatr Scand, 194 (Suppl): 1-89.
  10. Pfohl B, Vasquez N, Nasrallah H (1982) Unipolar versus bipolar mania: A review of 242 patients. Br J Psychiatry, 141: 453–8.
  11. Shulman KI, Tohen M (1994) Unipolar mania reconsidered: Evidence from an elderly cohort. Br J Psychiatry, 164: 547–9.
  12. Solomon DA, Leon AC, Endicott J ve ark. (2003) Unipolar mania over the course of a 20-year follow-up study. Am J Psychiatry, 160: 2049-51.
  13. Taylor MA, Abrams R (1973) Manic states: A genetic study of early and late onset affective disorders. Arch Gen Psychiatry, 28: 656-8.
  14. Wernicke C (1900) Grundriss der psychiatrie. Leipzig Thieme. Yazıcı O, Cakır S, Kora K (2008) Validity of unipolar mania diagnosis. 3rd Conference of the International S