Dergiler / Turkish Studies (Elektronik) / 2010 / Cilt: 5 - Sayı: 4

Türkçede yön tanımlama

Giving Directions in Turkish

Sayfa
236–257
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Oluşturulan derlem kapsamında Türkçede en çok, yön belirleyen nesne merkezli sınırlandırıcıların kullanıldığı ve tümce türü ile tercih edilen izlemler arasında yakın bir ilişkinin olduğu tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Özişler yönleme sistemlerin hızla yayılmakta olduğu günümüzde farklı kültürlerde kullanılan yön tanımlama izlemlerinin dile yansımasının ortaya çıkarılması gerekmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu bağlamda 232 farklı kişiden doğal ortamlarda adres sorulmuş ve yön tanımlamaları kaydedilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Oluşturulan derlem kapsamında Türkçede en çok, yön belirleyen nesne merkezli sınırlandırıcıların kullanıldığı ve tümce türü ile tercih edilen izlemler arasında yakın bir ilişkinin olduğu tespit edilmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Özişler yönleme sistemlerin hızla yayılmakta olduğu günümüzde farklı kültürlerde kullanılan yön tanımlama izlemlerinin dile yansımasının ortaya çıkarılması gerekmektedir. Bu bağlamda 232 farklı kişiden doğal ortamlarda adres sorulmuş ve yön tanımlamaları kaydedilmiştir. Elde edilen veri, çevresel unsurlar, sınırlandırıcılar, yorumlar, teklif ve hedef yön gibi izlemlerin kullanımı açısından incelenmiştir. Ayrıca eylem ve durum bildiren tümcelerin yön tanımlayanların kullandıkları izlemler ile olan etkileşimi de ele alınmıştır. Oluşturulan derlem kapsamında Türkçede en çok, yön belirleyen nesne merkezli sınırlandırıcıların kullanıldığı ve tümce türü ile tercih edilen izlemler arasında yakın bir ilişkinin olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca cinsiyetin izlem ve tümce türü açısından önemli bir değişken olmadığı görülmüştür. Bu çalışmanın sonuçlarının, hem yönleme sistemleri için dil ve izlem seçimine, hem de Türkçenin öğretimine yönelik hazırlanacak kaynaklara katkı sağlaması umulmaktadır.

Abstract

Due to the increasing use of navigation systems, linguistic strategies used for giving directions in different cultures should be identified. For this purpose 232 people were asked to give directions in different natural contexts. The data were analyzed for environmental features, delimiters, comments, offers and target direction. In addition, the interaction between sentence types (stative vs. action verb) and the strategies used was also investigated. Based on the data, ‘environment or object based frame of reference’ was found to be the most commonly used strategy in Turkish. It was also found that there is a relationship between sentence type (stative vs. action verb) and strategies used. As an indepentent variable, gender did not have a significant effect on strategies and sentence types. It is hoped that the results of this study may contribute to language and strategy selection for navigation systems in Turkey and also to materials development for teaching Turkish.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BULUT, D., EREL, S., MANNASOĞLU, H. (2010). Türkçede yön tanımlama. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 5 - Sayı: 4, 236–257. https://ajindex.com/articles/91881

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. ALLEN, Gary A. (1997). “From Knowledge to Words to Wayfinding: Issues in the Production and Comprehension of Route Directions”, (Ed. S. Hirtle ve A. Frank), Spatial Information Theory: A Theoretical Basis for GIS, Berlin: Springer-Verlag Yay., s. 363-372.
  2. ALLEN, Gary A., (1999). “Childern‟s Control of Reference Systems in Spatial Tasks: Foundations of Spatial Cognitive Skill?”, Spatial Cognition and Computation, S: 4, s. 413-429.
  3. ALLEN, Gary A. (2000). “Principles and Practices for Communicating Route Knowledge”, Applied Cognitive Psychology, S: 14, s. 333-359.
  4. ARAT, R. Rahmeti (1965). “Türkçede Cihet Mefhumu ve Bunun ile İlgili Tabirler”, Türkiyat Mecmuası, S: 11, s. 1-24.
  5. DABBS, James M., CHANG E-Lee, STRONG Rebecca A., ve MULIN Rhonda, (1998). “Spatial Ability, Navigation Strategy, and Geographic Knowledge among Men and Women”, Evolution and Human Behavior, S: 19, s. 89-98.
  6. DALE, Robert, GELDOF Sabine ve PROST Jean-Philippe, (2005). “Using natural language generation in automatic route description”, Journal of Research and Practice in Information Technology, S: 1, s. 89-105.
  7. DANIEL, Marie-Paule ve DENIS Michel, (2004). “The Production of Route Directions: Investigating Conditions That Favour Conciseness in Spatial Discourse”, Applied Cognitive Psychology, S: 18, s. 57-75.
  8. DENIS, Michel, PAZZAGLIA Francesca, CORNOLDI Cesare ve BERTOLO Laura, (1999). “Spatial Discourse and Navigation: An Analysis of Route Directions in the City of Venice”, Applied Cognitive Psychology, S: 13, s. 145-174.
  9. DEVLIN, Ann S. (2003). “Giving Directions: Gender and Perceived Quality”, Journal of Applied Social Psychology, S: 7, s. 1530-1551.
  10. DURAN, Suzan (1956). “Türkçede Cihet ve Mekan Gösteren Ek ve Sözler”, Türk Dili Araştırmaları Yıllığı Belleten, Ankara: Türk Tarih Kurumu Yay., s. 1-110.
  11. FURLAN, Aidan, BALDWIN Timothy ve KLIPPEL Alex, (2007). “Landmark classification for route description generation”, The Fourth ACL-SIGSEM Workshop on Prepositions Çalıştay Kitabı, Prag, s. 9–16.
  12. GALEA, Liisa A.M. ve KIMURA Doreen, (1993). “Sex Differences in Route-Learning”, Personality and Individual Differences, S: 14, s. 53-65.
  13. GOLDING, Jonathan M., GRAESSER Arthur C. ve HAUSELT Jerry (1996). “The Process of Answering Direction-Giving Questions When Someone is Lost on a University Campus: The Role of Pragmatics”, Applied Cognitive Psychology, S: 10, s. 23-39.
  14. HUND, Alycia M., HANEY Kimberly H., SEANOR Brian D. (2008). “The Role of Recipient Perspective in Giving and Following Wayfinding D