Dergiler / Turkish Journal of Forest Science / 2019 / Cilt: 3 Sayı: 1

KARSTİK EKOSİSTEMLERDE BAZI YETİŞME ORTAMI ÖZELLİKLERİNİN SINIFLANDIRILMASI VE HARİTALANMASI (KAHRAMANMARAŞ-ANDIRIN SARIMSAK DAĞI ÖRNEĞİ)

CLASSIFICATION and MAPPING of SOME SITE FEATURES of KARST ECOSYSTEMS (SARIMSAK MOUNTAIN ANDIRIN-KAHRAMANMARAŞ)

Sayfa
60–83
Yayın Tarihi
2019-04-29
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Mutlak toprak derinliği en fazla güney bakı grubunda olduğu tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Karstik alanlar, kendilerine özgü jeomorfolojik ve floristik tür çeşitliliğe sahip olmalarının yanı sıra aynı zamanda da oldukça kırılgan ekosistemlerdir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırma alanında beş farklı anakaya (kireçtaşı, mermer, breş, diyabaz ve kuvarsit) belirlenmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Mutlak toprak derinliği en fazla güney bakı grubunda olduğu tespit edilmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:39 adet
⚙️Değişkenler:Karsitk Ekosistemler · Yetişme Ortamı · Toprak Ekolojisi

Özet

Karstik alanlar, kendilerine özgü jeomorfolojik ve floristik tür çeşitliliğe sahip olmalarının yanı sıra aynı zamanda da oldukça kırılgan ekosistemlerdir. Bu araştırma karstik ekosistemlerin sürdürülebilirliğini sağlamak için, alanın aktüel yetişme ortamı özelliklerinin ortaya konulması amacıyla Kahramanmaraş ili Andırın ilçesi Sarımsak Dağında yürütülmüştür. Araştırma kapsamında yetişme ortamı özellikleri; anakaya, fizyoğrafik karakteristikler (eğim, bakı, yükselti), toprak özellikleri, iklim tipi ve alanın vejetasyon yapısı araştırılmıştır. Araştırma alanında beş farklı anakaya (kireçtaşı, mermer, breş, diyabaz ve kuvarsit) belirlenmiştir. Alanın genelinde kireçtaşı anakayası hakimdir. Araştırma alanında 39 adet ekolojik toprak serisi, 4 adet yetişme ortamı özelliği (nemli, taze, tazece ve kuru) belirlenmiş ve haritalanmıştır. Toprak tekstürü; killi, killi balçık, kumlu killi balçık, kumlu balçık ve kumlu olarak belirlenmiştir. Mutlak toprak derinliği en fazla güney bakı grubunda olduğu tespit edilmiştir. Karstik ekosistemlerin detaylı sınıflandırılarak fonksiyonlarının belirlenmesi bu alanlarda planlanacak ormancılık faaliyetlerinin başarı şansını artıracaktır. Anahtar Kelimeler: Karsitk Ekosistemler, Yetişme Ortamı, Toprak, Ekoloji

Abstract

Karst ground surfaces are rich and highly sensitive ecosystems in terms of unique geomorphological features and host floristic species diversity. This study was conducted to obtain some actual site features for provides sustainability of Karst ecosystems located Andırın, Kahramanmaraş. In this study, in order to ensure the sustainable management of karst ecosystem habitat characteristics; bedrock and physiographic characteristics to statistics (slope, aspect, elevation) depending on changing soil properties, climate type and vegetation structure area were investigated. It was identified and mapped in five different bedrock (limestone, marble, breccia, diabase, and quartzite) limestone weight, 39 ecological soil series, 4 habitat feature (moist, fresh, fresh, and dry) in this study. Absolute soil depth was found to be most abundant in soils southern bond group. Detailed classification of the sensitive karst soils forestry activities carried out by the functions specific to this area will increase the chances of success.Keywords: Karst Ecosystems, Habitat, Soil, Ecology

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

DİNDAROĞLU, T., VERMEZ, Y. (2019). KARSTİK EKOSİSTEMLERDE BAZI YETİŞME ORTAMI ÖZELLİKLERİNİN SINIFLANDIRILMASI VE HARİTALANMASI (KAHRAMANMARAŞ-ANDIRIN SARIMSAK DAĞI ÖRNEĞİ). Turkish Journal of Forest Science, Cilt: 3 Sayı: 1, 60–83. https://ajindex.com/articles/913750

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (9)

  1. Akgül, E., 1990. Doğal Yayılış Alanı Dışındaki Ağaçlandırmalarda Toros Sediri’nin (Cedrus libani A.Rich.) Gelişimiyle Ekolojik Özellikleri Arasındaki İlişkiler. Uluslararası Sedir Sempozyumu, Bildiriler Kitabı, Antalya, 26–42s. Aksoy, A., 1981. Tortum Vadisi Vejetasyonunun Bitki Sosyolojisi Yönünden Araştırılması. Doçentlik Tezi (Basılmamış), Atatürk Üniv. Fen Fak. Altun, L., 1995. Maçka (Trabzon) Orman İşletmesinde Ormanüstü Serisinde Orman Yetişme Ortamı Birimlerinin Ayrılması ve Haritalanması Üzerine Araştırmalar, Doktora Tezi KTÜ Fen Bilimleri Enstitüsü. Altun, L., Başkent, E.Z., Yılmaz, M., Kalay, H.Z., Turna., 2002. KTÜ Orman Araştırma Ormanında Yetişme Ortamı Birimlerinin Coğrafi Bilgi Sistemleri Yardımıyla Haritalanması. Ü.O.F.Dergisi, S:A, C:52, Sayı: 2, Sf:51-72.
  2. Altun, L., Günlü, A., Yılmaz, M., Usta, A., 2006. Genya Dağı(Artvin) Yöresinde Ayırt Edilen Ekolojik Toprak Serileri İle Verimlilik Arasındaki İlişkilerin İncelenmesi. Süleyman Demirel Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi, 10-2, 202-212s. Altun, N., 2008. Urla-Seferihisar (İzmir) Bölgesinin Jeolojisi ve Özellikleri,T. C. Çevre ve Orman Bakanlığı, Ege Ormancılık Araştırma Müdürlüğü, Uzmanlık Tezi, İzmir. Anonim, 1954. Munsel Soil Color Charts. Munsell Color Company. Inc. Baltımore, Maryland, USA. Anonim, 1977.
  3. Toprak Su Genel Müdürlüğü, Türkiye Geliştirilmiş Toprak Haritası Sınıf ve Haritaları, Ankara.
  4. Atalay, İ., 1987. Sedir Ormanlarının Yayılış Gösterdiği Alanlar ve Yakın Çevresinin Genel Ekolojik Özellikleri İle Sedir Tohum Rejyonlaması. OGM Yayını, Genel No: 663, Seri No: 61, Ankara, 167s. Bakkaloğlu, M., 2003. Gümüşhane Orman İşletmesi Karanlık Dere Bölgesinde Orman Yetişme Ortamı Birimlerinin Sınıflandırılması ve Haritalanması Üzerine Araştırmalar, Doktora Tezi, K.T.Ü. Fen Bilimleri Enstitüsü. Çepel, N., 1966. Orman Yetişme Ortamının Pratik Esasları ve Orman Yetişme Ortamı Haritacılığı, Kutulmuş Matbaası. İstanbul.
  5. Çepel, N., 1983. Orman Ekolojisi. İ.Ü.Yayın No:3140, O.F.Yayın No:337, İstanbul.
  6. Çepel, N., 1988. Toprak İlmi. İ.Ü. Yayın No: 3416. Orman Fak. Yayın No: 389. İstanbul.
  7. Çepel, N., 1995. Orman Ekolojisi 4. Baskı. İ. Ü. Yayın No: 3886. Orman Fakültesi Yayın No:433. İstanbul.
  8. Darbaş, G., Gül, M., 2006. Alacık Formasyonuna (Kahramanmaraş Havzası) Ait Kömürlü Seviyelerin Paleontolojisi. KSÜ. Fen ve Mühendislik Dergisi Kahramanmaraş, 9(2). 71-81s. Dindaroğlu, T., Canbolat, M.Y., 2012.
  9. Kuzgun Baraj Gölü Havzasında Orman, Mera ve Çayır Bitki Örtüsü Altında Gelişen Toprak