İhtiyaç sahiplerinin belirlenmesinde ve politikaların oluşturulmasında kaynakların etkin ve etkili kullanılması açısından KDU’nun etkili olduğu görülmüştür.
📌 3 Maddede Bu Makale
🎯
Amaç & Hipotez:Bu araştırma, sosyal yardım ve inceleme görevlisi (SYİG) personelin sosyal yardım alanına ilişkin bilgi ve görüşlerini ve kanıta dayalı uygulama (KDU) ile ilişkisini ortaya koymak amacıyla yapılmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırmada nicel araştırma yöntemleriyle yürütülmüş ve bu kapsamda Türkiye İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması (NUTS-Nomenclature of Territorial Units for Statistics) düzey 1 temel alınarak 349 SYİG ile gerçekleştirilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:İhtiyaç sahiplerinin belirlenmesinde ve politikaların oluşturulmasında kaynakların etkin ve etkili kullanılması açısından KDU’nun etkili olduğu görülmüştür.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Sosyal yardım ve inceleme görevlisi · sosyal yardım · kanıta dayalı uygulama
Özet
Bu araştırma, sosyal yardım ve inceleme görevlisi (SYİG) personelin sosyal yardım alanına ilişkin bilgi ve görüşlerini ve kanıta dayalı uygulama (KDU) ile ilişkisini ortaya koymak amacıyla yapılmıştır. Araştırmada nicel araştırma yöntemleriyle yürütülmüş ve bu kapsamda Türkiye İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması (NUTS-Nomenclature of Territorial Units for Statistics) düzey 1 temel alınarak 349 SYİG ile gerçekleştirilmiştir. Araştırma sonuçları konuyla ilgili kaynaklar ışığında tartışılmış ve SYİG’nin KDU’ya ilişkin görüşlerine değinilmiştir. İhtiyaç sahiplerinin belirlenmesinde ve politikaların oluşturulmasında kaynakların etkin ve etkili kullanılması açısından KDU’nun etkili olduğu görülmüştür.
Topuz, S., Özkan, Y. (2017). Sosyal Yardım ve İnceleme Görevlilerinin Sosyal Yardım Alanına İlişkin Görüşleri ve Kanıta Dayalı Uygulama İle İlişkisi. SGD-Sosyal Güvenlik Dergisi, Cilt: 7 Sayı: 1, 169–189. https://ajindex.com/articles/912812
Aziz, A. (2014), Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri ve Teknikleri, Nobel Yay., Ankara.
Berkün, S. (2010), “Sosyal Hizmet Uzmanlarının Çalışma Hayatında Karşılaştıkları Mesleki Sorunlar: Bursa Örneği”, Toplum ve Sosyal Hizmet, 21 (1) ss. 99-109.
Batista, T. (2010), “A Case for Evidence-Based Practice”, Columbia Social Work Review, 1. ss. 45-53.
Çetin, H. (2014), “Türkiye’de Sosyal Hizmetler ve Sosyal Yardımların Yeniden Yapılanması Üzerine Bir Değerlendirme”, Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Hizmet Anabilim Dalı Yayınlanmamış Doktora Tezi, Ankara.
Çınar, M. Ç. (2013), “Mobil Teknolojilerin Sosyal Yardımlar Alanında Kullanılması”, (Dan. Samet Güneş, T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı), Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Uzmanlık Yeterlilik Tezi, Ankara.
Davies, H.; Nutley, S. ve P. Smith (2000), İntroducing Evidence-Based Policy and Practice in Public Services, “What Works? Evidence-Based Policy and Practice in Public Services”, United Kingdom. Du, J.; Bacon K., C. Batty, M. Carlson, A. Ferland, R. D. Hemingway, J. C. Hill, L. Ogilvie, D.Volk (2003), “Evidence-Based Practice: Beliefs, Attitudes, Knowledge, and Behaviors of Physical Therapists, 83(9) ss.786-805.
Edmond, T.; Megivern, D., C. Williams, E. Rochman, M. Howard (2006), “İntegrating Evidence-Based Practice and Social Work Field Education”, Journal of Social Work Education, 42(2), ss. 377-396.
Head, B. (2009), Evidence-Based Policy: Principles And Requirements, Strengthening Evidence-based Policy in the Australian Federation, ss. 13-26.
Karasar, N. (2005), Bilimsel Araştırma Yöntemi, (Nobel Dağıtım), Ankara.
Knight, C. (2013), “ ‘Social Workers’ Attitudes Toward Peer-Reviewed Literature: The Evidence Base”, Journal of Teaching in Social Work 33. ss. 177-195.
Krysik, J. L. ve J. Finn (2015), Etkili Uygulama İçin Sosyal Hizmet Araştırması, (Çev. Ed. Doç. Dr. Ercüment Erbay), Nika Yayınevi,