Dergiler / Kader / 2017 / Cilt: 15 - Sayı: 2

HZ. PEYGAMBER’İN SAHÂBEYE İNANÇ ESASLARINI ÖĞRETMEDE İZLEDİĞİ METOT

Dergi
Kader
Sayfa
452–492
Yayın Tarihi
2017-07-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Gayr-ı müslimlerle görüşüp onlarla tartışmaya girmek ise şartlar gerektirdiğinde bir zorunluluk halini almaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Peygamber’in ashâbına itikadî esasları öğretmede izlediği metodu konu edinmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yine o, çok soru sorulmasını, inanca dair konularda tartışmaya girilmesini ve Ehl-i kitaba ait eserlerin okunmasını da istememiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Gayr-ı müslimlerle görüşüp onlarla tartışmaya girmek ise şartlar gerektirdiğinde bir zorunluluk halini almaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Hz. Peygamber’in metodu · sahâbe · diyalog

Özet

Bu çalışma, Hz. Peygamber’in ashâbına itikadî esasları öğretmede izlediği metodu konu edinmektedir. Araştırmacı bu çalışmada, sahâbenin Hz. Peygamber’in getirdiklerine olan imanının üzerine bina edildiği iki esası, Peygamber’in ilkeleri ve ahlakı konusunu ele almaktır. Ayrıca sahâbenin inancının temel niteliklerine değinen araştırmacı, buradan hareketle Hz. Peygamber’in genel anlamda eğitimde veya dar anlamda akîde eğitiminde takip ettiği metodu ortaya koymaktadır. Araştırmacı, Hz. Peygamber’in akîde eğitimindeki yöntemi hakkında şu hususların önemine dikkat çekmektedir: Resûlullah (s.a.v.) sahâbenin cevabı kendilerine bir fayda sağlamayacak soruları sormalarını yasaklamıştır. Yine o, çok soru sorulmasını, inanca dair konularda tartışmaya girilmesini ve Ehl-i kitaba ait eserlerin okunmasını da istememiştir. Araştırmacı çalışmada bazı dikkat çekici sonuçlara ulaşmaktadır. Bunların en önemlilerinden biri müslümanlar arasında ihtilaf ve çatışma sebebi olabilecek hususları tartışmaya açmanın yasaklanmış olmasıdır. Gayr-ı müslimlerle görüşüp onlarla tartışmaya girmek ise şartlar gerektirdiğinde bir zorunluluk halini almaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Mavil, K. A. (2017). HZ. PEYGAMBER’İN SAHÂBEYE İNANÇ ESASLARINI ÖĞRETMEDE İZLEDİĞİ METOT. Kader, Cilt: 15 - Sayı: 2, 452–492. https://ajindex.com/articles/91014

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (3)

  1. Abdurrâzık, Mustafa, Temhîd li târîhi’l-felsefeti’l-İslâmiyye, Kahire: Mektebetü’n-Nahdatü’l-İslâmiyye, 1966. Abdülazîz, Cemat Emîn, et-Tağyîr alâ minhâci’n-nübüvve “İrâdetü’l-amel”, İskenderiye: Dârü’d-Da‘ve, 1996. Abdülhamîd, İrfân, Dirâsât fi’l-fırak ve’l-akâid el-İslâmiyye, Bağdât: Dâru’t-Terbiye, 1967. Akkâd, Abbâs Mahmûd, Abkariyyetü Ömer, Beyrut: Dârü’l-Kitâbi’l-Arabî, 1969. Azîmabâdî, Ebü’t-Tayyib Muhammed, Avnü’l-ma‘bud şerhu Süneni Ebî Dâvud, thk. Abdurrahman Muhammed Osman, Beyrut: Darü’l-Fikr, 1979. Bergûs, Tayyib, Menhecü’n-nebî fî himâyeti’d-da‘ve, Herndon: el-Ma‘hadü’l-âlemî li’l-fikri’l-İslâmî, 1996. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. Hüseyin, Delâilü’n-nübüvve, thk. Abdülmu‘tî Kal‘acî, Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-ilmiyye, 1985. I-VII. Beyânûnî, Muhammed Ebü’l-Feth, el-Medhal ilâ ilmi’d-deav, Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1415/1995. Beyâtî, Münîr, Muhammed Rasûlüllah sallallâhu aleyhi vesellem, Amman: Dârü’n-Nefâis, 2006. Câdü’l-Mevlâ, Muhammed Ahmed, Muhammed el-Meselü’l-kâmil, Beyrut: el-Mektebetü’l-Ümeviyye, 1972. Ebû Zehra, Muhammed, Muhammed Hâtemü’n-nebiyyîn, Kahire: Darü’l-Fikri’l-Arabî, 1972, I-II. Elbânî, Vehbî Süleymân Gâvicî, Erkânü’l-îmân, Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1997. Emîn, Hilmî Emîn, el-Hivârü’l-fikrî fi’l-Kur’âni’l-Kerîm, Kahire: Dârü’n-Nahdatü’l-İslâmiyye, 1997. Ensârî, Ferîd, et-Tevhîd ve’l-vesâta fi’t-terbiyeti’d-daviyye, Katar: Vizâratü’l-evkâf ve’ş-Şuûnü’l-İslâmiyye, 1995. Eş‘arî, Ebü’l-Hasan Ali b. İsmail, Makâlâtü’l-İslâmiyyîn ve ihtilâfü’l-musallîn, tsh. Hellmut Ritter, Franz Steiner Verlag, Wiesbaden, 1400/1980, I-II. Fârisî, Alaeddin Ali b. Balabân el-İhsân fî takribi Sahîhi İbn Hibbân, Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1412/1991, I-XVIII. Galâyînî, Mustafa, Câmiü’d-dürusi’l-Arabiyye, Beyrut: el-Mektebetü’l-Asriyye, 1385/1966, I-III. Galûş, Ahmed Mahmûd, ed-Da‘vetü'l-İslâmiyye: Usûlühâ ve vesâilühâ, Kahire: Dârü’l-Kitâbi’l-Mısriyye, 1987. Gurâbî, Ali Mustafa, Târîhü’l-fıraki’l-İslâmiyye ve neş’etü ilmi’l-kelâm inde’l-müslimîn, y.y., 1958.
  2. Fergal, Yahyâ Hâşim Hasen, Neş’etü’l-ârâ ve’l-mezâhib ve’l-fıraki’l-kelâmiyye, Kahire: Matbûâtü Mecmai’l-Buhûsü’l-İslâmiyye, 1391/1972. Feyyûmî, Ebü’l-Abbas Ahmed b. Muhammed, el-Misbâhu’l-mîzân fî garîbi’ş-Şerh el-Kebîr, Beyrut: el-Mektebetü’l-İlmiyye, ts., I-II. Hufnî, Abdülmünim, el-Mu‘cemü’ş-şâmil li mustalahâti’l-felsefe, Kahire: Mektebetü Medbûlî, 2000. Hûlî, Behî, Tezkiretü’d-düât, Kuveyt: Mektebetü’l-Felâh, 1979.
  3. İbn Abdülber, Ebû Ömer Cemâleddin, Câmiu beyâni’l-ilm ve fazlihi, Beyrut: