Dergiler / İmgelem / 2021 / Cilt: 5 Sayı: 8

ALMAN ORYANTALİZMİNDE İSLAM TASAVVURLARI

Sayfa
35–58
Yayın Tarihi
2021-07-10
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu eğitim kurumları, ihtiyaç odaklı dini gereksinim taleplerine bir çözüm olarak görülme neticesinde faaliyetlerine başlasa da klasik oryantalist bakış açısından uzaklaşamadıkları için görevlerini sağlıklı bir şekilde yerine getirememektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İslam ve Hıristiyanlık arasındaki ilişkiler, çatışma ve mücadele süreci olarak ortaya çıkmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu yönleriyle geleneksel oryantalizm ve Alman oryantalizmi uyum içerisindedir. “Oryantalist” kavramı, olumsuz imaj sebebiyle 1973 yılında Paris şehrinde düzenlenen kongrede “beşeri bilimler” olarak değiştirilmesi uygun görülmüştür.
💡
Sonuç & Katkı:Bu eğitim kurumları, ihtiyaç odaklı dini gereksinim taleplerine bir çözüm olarak görülme neticesinde faaliyetlerine başlasa da klasik oryantalist bakış açısından uzaklaşamadıkları için görevlerini sağlıklı bir şekilde yerine getirememektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alman Oryantalizmi · İslam · Hıristiyanlık

Özet

İslam ve Hıristiyanlık arasındaki ilişkiler, çatışma ve mücadele süreci olarak ortaya çıkmıştır. Doğu’ya hakim olmak, yeniden dizayn ve kontrol merkezinde yönetmek amacını içinde barındıran oryantalizm imajı, İslam dünyasında olumsuzdur. Bu yönleriyle geleneksel oryantalizm ve Alman oryantalizmi uyum içerisindedir. “Oryantalist” kavramı, olumsuz imaj sebebiyle 1973 yılında Paris şehrinde düzenlenen kongrede “beşeri bilimler” olarak değiştirilmesi uygun görülmüştür. Fakat yeni oryantalist anlayış faaliyetlerine “neo-oryantalizm” ismiyle devam etmiştir. Günümüzde neo-oryantalizm kavramı, İslam korkusunu önceleyerek ironik hale getirilmekte; “medeniyet, insan hakları ve demokrasi” kavramlarıyla öngörülmektedir. Müslümanlar, geleneksel Alman oryantalist anlayışını yansıtan konferanslardan (İslam Konferansları) net bir sonuç alamamıştır. Günümüzde Almanya’da yirminin üzerinde İslam Bilimleri Enstitüsü ve altı tane İslam İlahiyat Fakültesi mevcuttur. Almanya’da İslam’ın temsili ve ülkede yaşayan Müslümanların uyumu açısından bu eğitim merkezlerinin fonksiyonu hayati öneme sahiptir. Bu eğitim kurumları, ihtiyaç odaklı dini gereksinim taleplerine bir çözüm olarak görülme neticesinde faaliyetlerine başlasa da klasik oryantalist bakış açısından uzaklaşamadıkları için görevlerini sağlıklı bir şekilde yerine getirememektedir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KÖFTÜRCÜ, H. (2021). ALMAN ORYANTALİZMİNDE İSLAM TASAVVURLARI. İmgelem, Cilt: 5 Sayı: 8, 35–58. https://ajindex.com/articles/906899

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (21)

  1. Abdullah, M. S. (1981).
  2. Geschichte des İslam in Deutschland, Köln: Graz Wien. Aslan, A. (2019). Almanya’da İslam ve İslam’ın Kurumsal Temsili. Çekmece İzü Sosyal Bilimler Dergisi, 7(15), 1-40. 61051/902415 Aydın, F. (2011).
  3. Batı İslam Algısının Arkeolojisi, Ankara:
  4. Eskiyeni Yayınları.
  5. Bacınoğlu, T. ve Bacınoğlu, A. (2002).
  6. Modern Alman Oryantalizmi, Asam Yayınları.
  7. Baliç, İ. (1989). Almanya. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi (C. 2, ss. 520-522), Ankara:
  8. TDV. Yay. Brockelmann, C. (2009). Almanya’da Oryantalist Çalışmalar. Hadis Tetkikleri Dergisi, Bekir Ezer (çev.), 7(2), 159-169, 501225 Bulut, Y. (1998). Oryantalizm. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi DİA, (C. 33, ss. 428-437), Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  9. Bulut, Y. (2017).
  10. Oryantalizmin Kısa Tarihi, İstanbul:
  11. Küre Yayınları.
  12. Ceylan, R. (2010). Die Prediger des Islam. Bundeszentrale für politische Bildung, Bonn. Ceylan, R. (2012). Imame in Deutschland. Verhärtete Fronten, Thorsten Gerald Schneiden (ed.), Wiesbaden: Springer VS. Çelik, L. (2009). Almanya’da Türk İzleri. Euro-Schulen-Organisation, Alperen Çelik (çev.), Mainz. Erbaş, A. (2007). Hıristiyanlık’ta Reform ve Protestanlık Tarihi, İstanbul:
  13. İnsan Yayınları.
  14. Erşahin, İ. (2015). Bir Diyanet Projesi Olarak Uluslararası İlahiyat Programı, Diyanet İlmi Dergi, 51(2), 125-146.
  15. Fülling, H. (2019). Religion und Integration in der deutschen Islampolitik.Wiesbaden: Springer VS. Gemici, N. (2015). Uluslararası İlahiyat Projesi ve Diyanet İşleri Türk İslam Birliği (DİTİB)’nin Almanya’daki Din Hizmetlerine Katkısı. Değerler Eğitimi Dergisi, 12(30), 181-211.
  16. Gemici, N. (2019). Fuat Sezgin’in Eşsiz Çalışması: Gas (Geschıchte Des Arabıschen Schrıfttums) ve Almanya’da Şarkiyat Çalışmalarına Dair. Düzce Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(Özel sayı), 33-37.
  17. Gorzewski, A. (2015). Die Türkisch-Islamische Union im Wandel, Wiesbaden. Gökçe, G. ve Gökçe, O. (2011). Avrupa’da İslam ve Türk İmajı, Ankara:
  18. Birleşik Yayıncılık. Gündüz, Ş. (2019). Müslüman Kimlik Üzerine Algı ve Gerçek, İzmit: Tashih Yayınları.
  19. Hıdır, Ö. (2019). Batı’da Hz. Muhammed İmajı, İstanbul:
  20. İnsan Yayınları.
  21. Kurtuluş, R. (1989). Almanya’da İslam Araştırmaları. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedi