Dergiler / Ihlara Eğitim Araştırmaları Dergisi / 2020 / Cilt: 5 Sayı: 1

ERKEN DÖNEM OSMANLI MEDRESELERİNDEKİ EĞİTİM PROGRAMLARININ TESPİTİNDE EDEBÎ METİNLERİN ROLÜ: ABDÜLVÂSİ ÇELEBİ’NİN HALİL-NÂME MESNEVİSİ ÖRNEĞİ

Sayfa
127–154
Yayın Tarihi
2020-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Türk eğitim tarihi çalışmaları kapsamında Osmanlı devri medreselerindeki eğitim programlarına dair araştırmalar, uzun bir müddet çeşitli etkenlerle göz ardı edilmesine karşın son yıllarda artış göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Türk eğitim tarihi çalışmaları kapsamında Osmanlı devri medreselerindeki eğitim programlarına dair araştırmalar, uzun bir müddet çeşitli etkenlerle göz ardı edilmesine karşın son yıllarda artış göstermektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Özellikle alfabe değişikliğinden ötürü kaynak eserlere erişim noktasında yaşanan problemler, Osmanlı medreselerindeki eğitim programlarına dair geniş kapsamlı ve bütüncül kanaatlere ulaşma imkânını da olumsuz yönde etkilemektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada on dördüncü ve on beşinci asırları kapsayan erken dönem Osmanlı medreselerindeki eğitim programlarının tespitinde, aynı tarihsel dönemde yazılmış olan edebî metinlerin faydalı olabileceği fikri, Abdülvâsi Çelebi’nin on beşinci asırda kaleme aldığı Halil-nâme mesnevisinden hareketle tartışılacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Medrese · bilim tarihi · edebiyat

Özet

Türk eğitim tarihi çalışmaları kapsamında Osmanlı devri medreselerindeki eğitim programlarına dair araştırmalar, uzun bir müddet çeşitli etkenlerle göz ardı edilmesine karşın son yıllarda artış göstermektedir. Bu çalışmaların yakın zamana kadar göz ardı edilmesinin sebepleri arasında birincil kaynakların erişilmesinde yaşanan zorluklar en önemli etken olarak karşımıza çıkmaktadır. Özellikle alfabe değişikliğinden ötürü kaynak eserlere erişim noktasında yaşanan problemler, Osmanlı medreselerindeki eğitim programlarına dair geniş kapsamlı ve bütüncül kanaatlere ulaşma imkânını da olumsuz yönde etkilemektedir. Bu sebeple uzak tarihsel dönemlerin eğitim programları üzerinde yapılan çalışmalarda daha net çıkarımlara ve yeni bakış açılarına ulaşmak için disiplinler arası çalışmalardan ve farklı bilim alanlarının kaynak eserlerinden faydalanmak büyük önem arz etmektedir. Eğitim tarihi özelinde daha yetkin kanaatlere ve geniş bakış açılarına ulaşmak için büyük fayda sağlayacak kaynaklardan biri de edebî metinlerdir. Çünkü edebî metinler, sadece kaleme alındıkları zamanın kültür anlayışını değil, devrin siyasi konjonktürünü, sosyolojisini, iktisâdi şartlarını ve düşünce dünyasına dayalı ilmî temelleri hakkında yeni düşünce kanallarını açacak bilgileri barındırması bakımından büyük önem taşımaktadır. Bir devrin eğitim anlayışının da, o devrin düşünce ikliminden ve zihinsel arka planından ayrı düşünülmesi mümkün değildir. Bu sebeple birincil kaynaklarında yetersizlik ve belirsizlik olan uzak tarihsel dönemlerin eğitim öğretim anlayışlarının ve müfredat programlarının tespitinde, o dönemin fikri hususiyetlerini ve düşünce iklimini bütüncül bir mahiyette bünyesinde barındıran edebi metinler önemli bir araştırma kaynağı olarak düşünülebilir. Bu çalışmada on dördüncü ve on beşinci asırları kapsayan erken dönem Osmanlı medreselerindeki eğitim programlarının tespitinde, aynı tarihsel dönemde yazılmış olan edebî metinlerin faydalı olabileceği fikri, Abdülvâsi Çelebi’nin on beşinci asırda kaleme aldığı Halil-nâme mesnevisinden hareketle tartışılacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KUTLU, H. İ. (2020). ERKEN DÖNEM OSMANLI MEDRESELERİNDEKİ EĞİTİM PROGRAMLARININ TESPİTİNDE EDEBÎ METİNLERİN ROLÜ: ABDÜLVÂSİ ÇELEBİ’NİN HALİL-NÂME MESNEVİSİ ÖRNEĞİ. Ihlara Eğitim Araştırmaları Dergisi, Cilt: 5 Sayı: 1, 127–154. https://ajindex.com/articles/906634

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (36)

  1. Adıvar, A. (1982). Osmanlı Türklerinde İlim, 4. Baskı,
  2. İstanbul.
  3. Ahmed, S., Filipoviç, N. (2004). “The Sultan’s Syllabus: A Curriculum fort the Ottoman Imperial Medreses Prescribed in a Ferman of Kanuni Süleyman Dated 973/1565”, Studia Islamica, V. 98/99, pp. 183-218.
  4. Ahmet Cevdet Paşa. (2018).
  5. Tarih-i Cevdet, Türk Tarih Kurumu Yayınları, İstanbul. Ahterî Mustafa Efendi. (2009). Ahterî-i Kebir, haz. Ahmet Kırkkılıç-Yusuf Sancak, Türk Dil Kurumu Yayınları,
  6. Ankara.
  7. Akyüz, Y. (2015).
  8. Türk Eğitim Tarihi, Pegem Yayınları,
  9. Ankara.
  10. Anadol, C., Abbasova, F. (2002).
  11. Türk Kültür ve Medeniyeti, Bilge Karınca Yayınları,
  12. İstanbul.
  13. Bayraktar, M. (2017). İslam’da Bilim ve Teknoloji Tarihi, Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, s. 45- 55, Ankara.
  14. Bilge, M. (1984). İlk Osmanlı Medreseleri, s.140-148, 213 – 231, İstanbul Edebiyat Fakültesi Basımevi. Bingöl, A. (2000). “İsâgûcî”, İslam Ansiklopedisi, c.22, s. 488 – 492, Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları,
  15. Ankara.
  16. Bolay, S. H. (2011).
  17. Osmanlı Düşünce Dünyası, Akçağ Yayınları,
  18. Ankara.
  19. Canım, R. (2018). Latîfî: Tezkiretü’ş-Şu’arâ ve Tabsıratü’n-Nuzamâ, Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları,
  20. Ankara.
  21. Coşkun, V.S. (2012). “Toderini, Gian Battista”, İslam Ansiklopedisi, C. 41, s. 208 – 209, Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları,
  22. Ankara.
  23. Çelebioğlu, A. (1996).
  24. Muhammediye I, Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları,
  25. Ankara.
  26. Faroqhi, S. (1973). “Social Mobility Among The Ottoman ‘Ulemâ in the Late Sixteenth Century”, International Journal of Middle Esat Studies, V. 4, No.2, April,s. 204-218. Gelibolulu Mustafa Âli. (2003). Künhü’l-Ahbâr: Fatih Sultan Mehmet Devri, c. II, haz. M. Hüdai Şentürk, Türk Tarih Kurumu Yayınları,
  27. Ankara.
  28. Güldaş, A. (1996). Halil-nâme, T.C. Kültür Bakanlığı Yayınları,
  29. Ankara.
  30. Gündüz, M. (2015).
  31. Osmanlı Eğitim Mirası, Doğu-Batı yayınları, Ankara.
  32. Halaçoğlu, Y. (1994). “Osmanlılarda İlim, Din ve Sosyal Müesseseler”, Doğuştan Günümüze Büyük İslam Tarihi, C. 12, TTK Yayınları,
  33. Konya. Hammer-Purgstall, J. Von. (1827). Geschichte des osmanischen Reiches, grossentheils aus bisher unbenützen Handschriften und Archiven: Erster Band: Von der der Gründung des osmanischen Reiches bis zur Eroberung Constantinopels, 1300–1453 (in German). C. A. Hartleben, Pest. Hersh, R. (1993). “Proving is Convincing and Explaning”, Educational Studies in Mathematics, 24(4), 389-399.
  34. İhsanoğlu, E. (1999). “Osmanlı Bilimine Toplu Bakış”, Osmanlı (Bilim), C. 8, Yeni Türkiye Yayınları,
  35. Ankara.
  36. İhsanoğlu. E. (1999). “Osmanlı Eğitim ve Bilim Kurumları”, Osmanlı Mede