Dergiler / Current Perspectives in Social Sciences / 2007 / Cilt: 9 Sayı: 1

URARTU KRALLIĞI’NIN DOĞU KARADENİZ İLİŞKİLERİNDE DİAUEHİ ÜLKESİNİN ROLÜ

Sayfa
81–97
Yayın Tarihi
2010-02-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Diauehi Ülkesi, bu iki bölge arasında gerçekleştirilen siyasi ve ekonomik ilişkilerde bir köprü olma görevini üstlenmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Urartu çivi yazılı belgelerinde geçen Diauehi Ülkesi, Urartu-Doğu Karadeniz ilişkilerinde önemli bir yer tutmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Urartu çivi yazılı belgelerinde geçen Diauehi Ülkesi, Urartu-Doğu Karadeniz ilişkilerinde önemli bir yer tutmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Diauehi Ülkesi, bu iki bölge arasında gerçekleştirilen siyasi ve ekonomik ilişkilerde bir köprü olma görevini üstlenmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Urartu Krallığı · Diauehi Ülkesi · Doğu Karadeniz

Özet

Urartu çivi yazılı belgelerinde geçen Diauehi Ülkesi, Urartu-Doğu Karadeniz ilişkilerinde önemli bir yer tutmaktadır. Diauehi Ülkesi, bu iki bölge arasında gerçekleştirilen siyasi ve ekonomik ilişkilerde bir köprü olma görevini üstlenmiştir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇİĞDEM, S. (2010). URARTU KRALLIĞI’NIN DOĞU KARADENİZ İLİŞKİLERİNDE DİAUEHİ ÜLKESİNİN ROLÜ. Current Perspectives in Social Sciences, Cilt: 9 Sayı: 1, 81–97. https://ajindex.com/articles/894776

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (16)

  1. Adontz, N., 1964, Histoire d’Armenie, Paris. Akagün Uslu, G., 1980, Gümüşhane Çevresinin Tarihi ve Sanat Eserleri(1969–1971),
  2. İstanbul.
  3. Balcer, J.M., 1984, Sparda by the Bitter Sea Imperial Interaction in Western Anatolia, Chico, California. Barnett, R.D., 1956, “Ancient Oriental Influences on Archaic Greece” The Aegen and Near East (Ed. S.Weinberg) New York. Barnett, R.D., 1984, “Urartu” CAH 3/1 Cambridge, 314–321.
  4. Belli, O., 1987, “Demir Çağda Doğu Anadolu Bölgesinde Demir Metalurjisi” Anadolu Demir Çağları I, (Ed. A.Çlingiroğlu), İzmir, 89–107.
  5. Belli, O., 1991, “Ore Deposits and Mining in Eastern Anatolia in the Urartian Period: Silver, Copper and Iron” Urartu A Metalworking Center in the Frist Millennium B.C.E. (Ed. By R.Merhav), Jerusalem, 16–41.
  6. Belli, O., 2000a, “Eskiçağ Dünyasının En Büyük Madenci Krallığı: Urartular” Türkiye Arkeolojisi ve İstanbul Üniversitesi (Ed.O. Belli), İstanbul, 371– 378. Belli, O., 2000b, “Doğu Anadolu’da Urartu Yol Şebekesinin Araştırılması” Türkiye Arkeolojisi ve İstanbul Üniversitesi (Ed. O. Belli), İstanbul, 409–414.
  7. Belli, O., 2000c, “Doğu Anadolu’da Saptanan Obsidyen Yatakları ve Atölyeleri” Türkiye Arkeolojisi ve İstanbul Üniversitesi (Ed. O. Belli), İstanbul,301–307.
  8. Belli, O., 2000d, “Dünyanın En Büyük Hidrolik Uygarlığı Urartular” Türkiye Arkeolojisi ve İstanbul Üniversitesi (Ed. O. Belli), İstanbul,394–402.
  9. Belli, O., 2001, “Research on Tin Deposits in Anatolia” İstanbul University’s Contributions to Archaeology in Turkey (1932–2002), (Ed.O. Belli), İstanbul, 320–325.
  10. Belli, O., 2004, Anadolu’da Kalay ve Bronzun Tarihçesi, Suna-İnan Kıraç Akdeniz Medeniyetleri Araştırma Enstitüsü, İstanbul.
  11. Belli, O., 2006, “Urartu Krallığı ile Kars ve Güney Kafkasya Bölgesi Arasındaki Siyasal ve Kültürel İlişkiler” Serhat Kültür, 4, 18–23.
  12. Belli, O.-A.Ceylan 2002, “Kuzeydoğu Anadolu’da Bir Tunç Çağı ve Urartu Kalesi: Yoğunhasan-A Bronze Age and Urartian Fortress in Northeast Anatolia: Yoğunhasan” Tüba-Ar, 5, 119–142.
  13. Belli, O.-G. Kayaoğlu 2002, Trabzon’da Türk Bakırcılık Sanatının Tarihsel Gelişimi/ The Historical Development of Coppersmithing in Trabzon, ASY, İstanbul.
  14. Belli, O.-E.Konyar 2003, Doğu Anadolu Bölgesi’nde Erken Demir Çağı Kale ve Nekropolleri/Early Iron Age Fortresses and Necropolises in East Anatolia, ASY, İstanbul.
  15. Bryer, A.-D.Winfeld 1985, The Byzantine Monument and Topography of the Pontos Vol.1–2,
  16. Washington D.C. Budanur, G., 1977, MTA Enstitüsünce Bilinen Türkiye Yeraltı Kaynakları Envanteri, No 168, MTA Yay