Dergiler / Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2021 / Sayı: 42

Siyasette Dinin Rolü: Bir Analitik Kategori Olarak Toplumsal Kamusal Alan

The Role of Religion in Politics: The Analytical Category of the Social Public Sphere

Sayfa
143–161
Yayın Tarihi
2021-12-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Böylece siyasi laiklik ve dinin kamusal alandaki varlığının uzlaştırılmasının demokratikleşmeye sağlayacağı katkıyı din ile kamusal alandaki ilişkiye daha sofistike bir bakış sunarak irdelemektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Siyaset teorisi alanında kamusal alana ilişkin mevcut cumhuriyetçi ve liberal teoriler, çoğunluğu Müslüman olan bağlamlar için normatif ve pratik anlamda yetersiz kalmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Jürgen Habermas gibi az sayıda seçkin teorisyen, kamusal alanda din tartışmalarını yeniden ele alarak, özel ile kamusal ve dini ile siyasi sınırlar arasındaki yapay tartışmaların genişlemesini mümkün kılmıştır. 2000'lerin ortalarından bu yana, Habermas 'post-sekülerizm', 'dini hoşgörü' ve 'dini bilincin modernizasyonu' gibi kavramları ortaya koymuş ve 'informal’ ve ‘kurumsal’ kamusal alan' ayrımının önemini dile getirmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Böylece siyasi laiklik ve dinin kamusal alandaki varlığının uzlaştırılmasının demokratikleşmeye sağlayacağı katkıyı din ile kamusal alandaki ilişkiye daha sofistike bir bakış sunarak irdelemektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2000 Verileri
⚙️Değişkenler:Kamusal alan · din · laiklik

Özet

Siyaset teorisi alanında kamusal alana ilişkin mevcut cumhuriyetçi ve liberal teoriler, çoğunluğu Müslüman olan bağlamlar için normatif ve pratik anlamda yetersiz kalmaktadır. Jürgen Habermas gibi az sayıda seçkin teorisyen, kamusal alanda din tartışmalarını yeniden ele alarak, özel ile kamusal ve dini ile siyasi sınırlar arasındaki yapay tartışmaların genişlemesini mümkün kılmıştır. 2000'lerin ortalarından bu yana, Habermas 'post-sekülerizm', 'dini hoşgörü' ve 'dini bilincin modernizasyonu' gibi kavramları ortaya koymuş ve 'informal’ ve ‘kurumsal’ kamusal alan' ayrımının önemini dile getirmiştir. Bu makale dini kollektif yaşamın sivil toplum dernekleri tarafından organize edildiği bir siyasi kamusal alan biçimi olarak sosyal kamusal alan ile laik devletin ortak kurumsal çerçeveyi kontrol ettiği yer olan devlet kamusal alanı arasında analitik bir ayrım yapmakta ve bunu kuramsallaştırmaktadır. Böylece siyasi laiklik ve dinin kamusal alandaki varlığının uzlaştırılmasının demokratikleşmeye sağlayacağı katkıyı din ile kamusal alandaki ilişkiye daha sofistike bir bakış sunarak irdelemektedir.

Abstract

Within the realm of political theory, the existing republican and liberal theories of the public sphere have not been normatively and practically sufficient for Muslim-majority contexts. Few prominent scholars such as Jürgen Habermas have provided a revitalised approach to the discussions of religion in the public sphere, enabling an expansion of the artificial and controversial boundaries between the private and the public as well as the religious and the political. In his publications since the mid-2000s, Habermas has proposed the notions of ‘post-secularism,’ ‘religious tolerance,’ and the ‘modernization of religious consciousness’ and he significantly articulated new divisions for an ‘informal public sphere’ and an ‘institutional public sphere.’ In this article, I re-appropriate some of Habermas’ ideas to theorise about the analytically differentiated categories of social public sphere—a distinct form of a political public sphere where religious communal life is organised by civil society associations—and state public sphere—where the secular state controls the common institutional framework. The paper offers a more nuanced view of the relationship between religion and the public sphere as a way of reconciling political secularism and public religious presence that would help democratic consolidation in the Muslim world.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

CAKİR, R. (2021). Siyasette Dinin Rolü: Bir Analitik Kategori Olarak Toplumsal Kamusal Alan. Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı: 42, 143–161. https://ajindex.com/articles/876936

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. An-Na‘im, A. A. (2000). ‘Islam, State and Politics: Separate but Interactive’. Brookings. Available at https://www.brookings.edu/wp content/uploads/2012/04/2007islamforum_an-naim.pdf [Accessed 1 February 2014]. An-Na‘im, A. A. (2002b). Muslims Must Realize that There is Nothing Magical about the Concept of Human Rights, Interview with Asghar Ali Engineer. In F. A. Noor (ed.) New Voices of Islam. Leiden: ISIM. An-Na‘im, A. A. (2008). Islam and the Secular State: Negotiating the Future of Shariʻa. Cambridge, Mass.: Harvard University Press. An-Na‘im, A. A. (2009).
  2. A Theory of Islam, State and Society. In K. Vogt, L. Larsen, and C. Moe (eds.) New Directions in Islamic Thought: Exploring Reform and Muslim Tradition. London: I.B. Tauris. Bader, V. (2003a). ‘Taking Pluralism Seriously: Arguing for an Institutional Turn’. Ethical Theory and Moral Practice, 6(1), 3-22.
  3. Bader, V. (2003b). Democratic Institutional Pluralism and Cultural Diversity. In C. Harzig and D. Juteau (eds.) The Social Construction of Diversity: Recasting the Master Narrative of Industrial Nations. New York: Berghahn Books. Bader, V. (2007a). Secularism or Democracy? Associational Governance of Religious Diversity. Netherlands: Amsterdam University Press.
  4. Bader, V. (2009a) Legal Pluralism and Differentiated Morality: Shari'a in Ontario? In R. Grillo et al. (eds.) Legal Practice and Cultural Diversity. Surrey: Ashgate. Barzilai, G. (2004). Legal Categorizations and Religion: On Politics of Modernity, Practices, Faith, and Power. In S. Austin (ed.) The Blackwell Companion to Law and Society. Malden: Blackwell Publishing. Casanova, J. (1994). Public Religions in the Modern World. Chicago: University of Chicago Press.
  5. Connolly, W. E. (1999). Why I Am Not a Secularist. Minneapolis, MN: University of Minnesota Press.
  6. Connolly, W. E. (2005). Pluralism. Durham: Duke University Press.
  7. Cook, J., Long, N. J., and Moore, H. L. (2016). The State We're in: Reflecting on Democracy's Troubles. New York: Berghahn Books. Dallmayr, F. (2011). ‘Whither Democracy? Religion, Politics and Islam’. Philosophy & Social Criticism, 37(4), 437-448.
  8. Eickelman, D. F., and Salvatore, A. (2002). ‘The Public Sphere and Muslim Identities’. European Journal of Sociology, 43(1), 92-115.
  9. Esposito, J. L. (1992). The Islamic Threat: Myth or Reality? Oxford: Oxford University Press.
  10. Fadel, M. (2008). ‘The True, the Good and the Reasonable: The Theological and Ethical Roots of Public Reason in Islamic Law’. The Canadian Journal of Law