Dergiler / Akademik Platform İslami Araştırmalar Dergisi / 2022 / Cilt: 6 - Sayı: 3

Arap Dilinde Edat ve Bağlaç Kavramlarının Ele Alınması

Handling the Concepts of Prepositions and Conjunctions in the Arabic Language

Sayfa
429–455
Yayın Tarihi
2022-12-13
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Harf anlamı taşıyan isim ve fiillerden de edat olanlar vardır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Edatlar ve bağlaçlar isim ve fiil gibi tek başlarına anlamları olmayan ama kelimeler ve cümleler arasında bağlantıyı sağlayan yardımcı kelimelerdir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Şüphesiz cümlelerin ve metnin anlaşılması bu tür kelimelerin yerinde ve doğru kullanımına bağlıdır.
💡
Sonuç & Katkı:Harf anlamı taşıyan isim ve fiillerden de edat olanlar vardır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Arapça · Edat · Harf

Özet

Edatlar ve bağlaçlar isim ve fiil gibi tek başlarına anlamları olmayan ama kelimeler ve cümleler arasında bağlantıyı sağlayan yardımcı kelimelerdir. Şüphesiz cümlelerin ve metnin anlaşılması bu tür kelimelerin yerinde ve doğru kullanımına bağlıdır. Arapçada bu kelimeler çok fazla işleve sahiptir. Arapçadaki öğrenme zorluğu da bunların tam olarak kavranamamasından kaynaklanmaktadır. Ne yazık ki her dilde olduğu gibi Arapçada da bunların öğretimi geri planda kalmaktadır. Bu çalışmada edat ve bağlaçların Arapçada lügat ve ıstılah manasında nasıl kullanıldıkları dil bilginlerinin yaptığı tanımlamalar ve açıklamalar ışığında ele alınmıştır. Özel bir edata ve bağlaca değinmeden genel itibariyle edat ve bağlaç hakkında fikir edinilmesi amaçlanmıştır. Konunun daha iyi anlaşılmasına katkı sağlaması açısından bunların Türkçede kullanımlarına da değinilmiştir. Edatlar ve bağlaçlar Türkçede görevli kelimeler sınıfında yer alıp diğer kelimeler ve cümleler arasında bağlantı kurarak cümleleri anlamaya yardımcı olurlar. Edatlar bağlaçlardan daha genel bir kavramdır. Bağlaçlar ayrı olarak ele alındığı gibi edat başlığı altında da incelenmiştir. Edatların lafızlar arasında anlam ilgileri kurma, bağlaçların ise bağlama görevleri ön plana çıkmaktadır. Arapçada da benzer görev üstlenen edat ve bağlaçlar isim, fiil ve harf şeklinde taksim edilen kelime çeşitlerinden harfe tekabül etmektedir. Burada kastedilen harfler hece harfleri olmayıp anlam ifade eden meʿânî harfleridir. Mana harfleri edat olmakla beraber edatlar sadece bunlardan ibaret değildir. Harf anlamı taşıyan isim ve fiillerden de edat olanlar vardır.

Abstract

Prepositions and conjunctions are auxiliary words, such as nouns and verbs, that do not have meanings on their own, but provide a connection between words and sentences. Undoubtedly, the understanding of sentences and text depends on the appropriate and correct use of such words. In Arabic, these words have many functions. Learning difficulties in Arabic are also due to the inability to fully understand them. Unfortunately, as in every language, their teaching in Arabic remains in the background. In this study, how the prepositions and conjunctions are used in the meaning of lexicon and terminology in Arabic is discussed in the light of the definitions and explanations made by linguists. It is aimed to get an idea about the preposition and conjunction in general without mentioning a special preposition and conjunction. In order to contribute to a better understanding of the subject, their use in Turkish is also mentioned. Prepositions and conjunctions are included in the class of words in charge in Turkish and help to understand sentences by establishing connections between other words and sentences. Prepositions are more general than conjunctions. Conjunctions are studied separately as well as under the title of prepositions. The task of establishing semantic relations between the words of prepositions and the connecting tasks of conjunctions come to the fore. Prepositions and conjunctions, which have a similar function in Arabic, correspond to letters, which are word types that are divided into nouns, verbs and letters. The letters meant here are not syllabic letters, but me'ânî letters that have meaning. Although mana letters are prepositions, prepositions are not just about them. Nouns and verbs that have the meaning of letters also have prepositions.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KOCABIYIK, İ., AÇAR, Y. (2022). Arap Dilinde Edat ve Bağlaç Kavramlarının Ele Alınması. Akademik Platform İslami Araştırmalar Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 3, 429–455. https://ajindex.com/articles/872511

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (8)

  1. ‘Abdu Rabbi, Mecdûlîn Merzûk Ahmed. Edevâtü’r-Rabt Nahviyye fî Luğati’l-İ‘lâmi’l-Filistiniyyi “Sahîfetü’l-Hayâti’l-Cedîde” Enmûzecâ. Filistin: Câmi‘atü Birzeit, Yüksek Lisans Tezi, 2016. Birgivî, Mehmed. İzhâru’l-Esrâr fi’n-Nahv. Beyrut: Dâru’l-Minhâc, 2009. Cevherî, Ebû Nasr İsmâil b. Hammâd. es-Sıhâh Tâcu’l-Luga ve Sihâhu’l-‘Arabiyye. thk. Ahmed Abdulgaffûr Attâr. Beyrut: Dâru’l-‘İlmi lil-Melâyîn, 4. Basım, 1987.
  2. Çörtü, Mustafa Meral. Arapça Dilbilgisi Nahiv. İstanbul: M.Ü İlahiyat Fakültesi Vakfı Yay., 23. Basım, 2020.
  3. Durmuş, İsmail. “Harf”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 16/158-163. İstanbul, 1997.
  4. Dursun, Hüseyin. “Arap Dilinde Hurûfu’l-Me‘âniler ve Çok Anlamlılığa Etkisi (Necm Suresi İlk Yirmi Üç Ayet Örneği)”. Türkiye Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi 12 (2021), 225-244. Ebû Hayyân, Muhammed b. Yûsuf b. Alî b. Yûsuf b. Hayyân el-Endelüsî. İrtişâfu‟d-Darb min Lisâni‟l-‘Arab. thk. Receb Osman Muhammed. Kahire: Mektebetu’l-Hâncî, 1998.
  5. Ediskun, Haydar. Türk Dilbilgisi (Sesbilgisi, Biçimbilgisi, Cümlebilgisi). İstanbul: Remzi Kitabevi, 6. Basım, 1999. Enbârî, Ebu’l-Berakât Kemâlüddîn Abdurrahmân b. Muhammded b. ‘Ubeydillâh. Esrâru’l-‘Arabiyye. Beyrut: Dâru’l-Erkam b. Ebi’l-Erkam, 1. Basım, 1999. en-Nemerî el-Kurtubî. et-Temhîd limâ fi’l-Muvatta’ mine’l-Meʿânî ve’l-Esânîd. thk. Mustafa b. Ahmed el-ʿAlevî - Muhammed Abdülbekîr el-Bekrî. Mağrib: Vizâratü ʿUmûmi’l-Evkâfi ve’l-Şuûni’l-İslâmiyyeti, 1967.
  6. Ergin, Muharrem. Türk Dil Bilgisi. İstanbul: Bayrak Basım/Yayım/Tanıtım, 2009. Ezherî, Ebû Mansûr Muhammed b. Ahmed. Tehzîbi’l-Luga. thk. Muhammed İvaz Mür‘ıb. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türasîi’l-Arabî, 1. Basım, 2001. Ferâhîdî, Halil b. Ahmed. Kitabu’l-‘Ayn. thk. Mehdî Mahzûmî - İbrâhîm Sâmirrâî. Dâru Mektebeti’l-Hilâl, ts. Ferrâ, Ebû Zekeriyyâ Yahyâ b. Ziyâd b. Abdillâh el-Absî. Me‘âni’l-Kur’ân. thk. Ahmed Yûsuf Necâtî - Muhammed Ali en-Neccâr. Kahire: Dâru’l-Kütübi’l-Mısriyye, 1. Basım, 1955. Fîrûzâbâdî, Ebu’t-Tâhir Mecdüddîn Muhammed b. Ya‘kûb. el-Kâmûsu’l-Muhît. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 8. Basım, 2005.
  7. Hacibekiroğlu, Abdullah. Arap Dilinde Edatların Metinde Kurduğu Anlamsal İlişkiler. Ankara:
  8. Yıldırım Beyazıt Üniversitesi, Doktora Tezi, 2015. Hamîde, Mustafa. Nizâmu’l-İrtibât ve’l-Rabt fî Terkîbi’l-Cümleti’l-ʿArabiyyeti. Beyrut: Mektebetü Lübnan, 1. Basım, 1997. Hârizmî, Muhammed b. Ahmed b. Yusuf. Mefâtîhu’l-ʻUlûm. thk. İbrahim el-Ebyârî. Beyrut: Dâru’l-Kitâbi’l-‘Arabî, 2. Basım, 1989. Hassân, Temmâm. el-Beyân fî Revâ‘i-l-Kur’ân Dirâse Lugav