Dergiler / Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi / 2022 / Cilt: 5 - Sayı: 2

Diplomatik Münasebetler Açısından Hz. Muhammed’e Gelen Elçilerin Geliş Nedenleri ve Görüşmeler Esnasındaki Tutumları

The Reasons for the Ambassadors Come to the Prophet Muhammad in Terms of Diplomatic Relations and Their Attitudes during the Meetings

Sayfa
156–168
Yayın Tarihi
2022-12-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Fakat bu gelen heyetlerin Resulullah’ı ziyaret amaçları farklılıklar göstermektedir ve geliş amaçlarını tek bir nedene bağlamak mümkün değildir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İslam devletleri dış politikalarını belirlerken Hz.
📊
Temel Bulgular & Veri:Fakat bu gelen heyetlerin Resulullah’ı ziyaret amaçları farklılıklar göstermektedir ve geliş amaçlarını tek bir nedene bağlamak mümkün değildir.
💡
Sonuç & Katkı:Peygamber’e gelen heyetlerin geliş amaçları ve görüşmeler esnasındaki tutumları dönem kaynakları çerçevesinde ele alınarak geliş amaçları kategorilere ayrılıp karşılaştırmalar yapılarak ortaya konulacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:İslam Tarihi · Diplomasi · İslâm Devleti

Özet

İslam devletleri dış politikalarını belirlerken Hz. Muhammed’in temellerini atmış olduğu İslam devletini oluştururken izlemiş olduğu temel siyasetini ve diplomatik ilişkilerini iyi anlamaları gerekmektedir. Hz. Muhammed’in Hicret’inin akabinde şekillenmeye başlayan İslam devleti, siyasî, askerî ve içtimaî başarılar elde etmiştir. Bu başarıların sonucunda da Resulullah, daha rahat hareket ederek Arabistan yarımadasının en uç noktalarına kadar irtibata geçebilmiş, hatta Doğu Roma İmparatorluğu başta olmak üzere diğer büyük devletlerle de diplomatik temaslarda bulunabilmiştir. Bu temaslar kısa süre sonra meyvelerini vermeye başlamış ve başta Arabistan geneli olmak üzere pek çok coğrafyadan kabile ya da devlet temsilcileri Hz. Peygamber’i ziyarete gelmişlerdir. Böylelikle İslam Diplomasi geleneğinin de temelleri atılmıştır. Fakat bu gelen heyetlerin Resulullah’ı ziyaret amaçları farklılıklar göstermektedir ve geliş amaçlarını tek bir nedene bağlamak mümkün değildir. Temel nedenler; Resulullah’ı tanımak, İslam’a girmek, daha önceden Müslüman olanlar için İslam’a girişlerini bildirerek tabiiyetlerini sunmak ve antlaşmalar imzalamaktır. Bunların yanı sıra iktisadî nedenlerle gelenler bulunduğu gibi, siyasî münasebet kurmak, esirlerini kurtarmak, suikast tertip etmek gibi amaçlarla gelenler de mevcuttur. Ehl-i Kitap ise genel olarak antlaşma yapmak ve tabiiyet bildirmek amaçlı heyet göndermiştir. Fakat bu genellemelerin yanı sıra heyetlerin gelişlerini tetikleyen diğer etkenler de bulunmaktadır. Çalışmada Hz. Peygamber’in kendisine gelen heyetlerle görüşmeleri ekseninde heyetlerin talepleri, onlarla görüşmeler esnasındaki hem Hz. Peygamber’in üslubu hem de heyetlerin tutumları ve yaşanan gelişmeler ortaya konulacaktır. Ayrıca çalışmada Hz. Peygamber’e gelen heyetlerin geliş amaçları ve görüşmeler esnasındaki tutumları dönem kaynakları çerçevesinde ele alınarak geliş amaçları kategorilere ayrılıp karşılaştırmalar yapılarak ortaya konulacaktır.

Abstract

In order for Islamic States to determine their foreign policies, they need to understand the basic policy and diplomatic relations that they followed while forming the Islamic State, on which the Prophet of Islam Muhammad laid the foundations. The Islamic state, which started to take shape after the Migration of Hz. Muhammad achieved political, military and social successes. As a result of these successes, the prophet was able to move more easily to the extremes of the Arabian Peninsula and even to have diplomatic contacts with other major states, especially the Eastern Roman Empire. These contacts soon began to bear fruit and representatives of tribes or states from many geographies, especially in Arabia, came to visit the Prophet. Thus, the foundations of the Islamic Diplomacy tradition were laid. However, the purpose of these delegations to visit the Prophet differs and it is not possible to attribute their purpose of visit to a single reason. The main reasons are; To know the Prophet, to enter Islam, to declare their entry into Islam for those who were previously Muslims, to present their naturality and to sign treaties. In addition to these, there are those who come for economic reasons, as well as for the purposes of establishing political relations, rescuing their captives, and plotting an assassination. The People of the Book, on the other hand, sent a delegation for making a collective agreement and nationality. However, in addition to these generalizations, there are other factors that trigger the arrival of delegations. In the study, on the axis of the Prophet's meetings with the delegations that came to him, the demands of the delegations, both the Prophet's style during the meetings with them, the style of the delegations, and the solution methods will be revealed. In the study, in the axis of the Prophet's meetings with the delegations that came to him, the demands of the delegations, both during the meetings with them and the style of the Prophet, as well as the attitudes of the delegations and the developments, will be revealed.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KAPAR, M. A. (2022). Diplomatik Münasebetler Açısından Hz. Muhammed’e Gelen Elçilerin Geliş Nedenleri ve Görüşmeler Esnasındaki Tutumları. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 2, 156–168. https://ajindex.com/articles/869511

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Ahmed b. Hanbel. (1969). Müsned (C. 1-6). Matbaat’u İslamî. Algül, H. (1996). Ficâr. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi (C. 13, s. 52). TDV Yayınları.
  2. Algül, H. (1997). Has‘am (Benî Has‘am). Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi (C. 16, ss. 281-282).
  3. TDV Yayınları.
  4. Algül, H. (2006). Mürre Seriyyesi. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi (C. 32, s. 52). TDV Yayınları.
  5. Barlak, Y. (2022). Cerîr b. Abdullah el-Becelî: Kabilesi, Hz. Peygamber İle İlişkileri ve İrtidâd Olaylarındaki Rolü. Dergiabant, 10 (1), 95-115. https://doi.org/10.33931/dergiabant.1069717. Belâzurî. (ö. 279/892-93). (1417/1996). Ensâbu’l-eşrâf (C. 1-13). Dâru’l-Fikr. Belâzurî. (ö. 279/892-93). (2013). Fütûhu’l-büldân (Ülkelerin Fetihleri) (M. Fayda, Çev.). Siyer Yayınları. Beyhakî. (1405). Delâ’ilü’n-nübüvve (C. 1-7). Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye. Bolelli, N. (1997). Hadramî b. Âmir. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi (C. 15, ss. 64-65).
  6. TDV Yayınları.
  7. Brockelmann, C. (1964). İslam Ulusları ve Devletleri Tarihi (N. Çağatay, Çev.). Türk Tarih Kurumu. Buhârî. (1422/2001). El-Câmiʿu’s-sahîh (2. bs, C. 1-8). Dâru Tavki’n-Necât. Demircan, A. (2015). Cahiliye Arapları. Beyan Yayınları. Diyârbekrî. (ö. 990/1582). (t.y.). Târîḫu’l-hamîs fî aḥvâli enfesi’n-nefîs (C. 1-2). Dâru Ṣâdır. Ebû Dâvûd. (ö. 275/889). (t.y.). Sünenü Ebî Dâvûd (C. 1-4). el-Mektebetu’l-ʿAṣriyye. Ebû Nuaym el-İsfahâni. (ö. 430/1038). (1406/1986). Delâʾilu’n-nübüvve (C. 1-2). Dâru’n-Nefâʾis. Ezrakî. (ö. 250/864 [?]). (1403/1983). Ahbâru Mekke ve mâ câe fîhâ mine’l-âsâr (C. 1-2). Dâru’l-Endelus. Fayda, M. (1982). İslamiyet’in Güney Arabistan’a Yayılışı. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları.
  8. Fayda, M. (2009). Seyf b. Zûyezen. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi (C. 37, ss. 29-30).
  9. TDV Yayınları.
  10. Fetlavi, S. H. (2014). Hz. Muhammed’in Diplomasi Anlayışı, Nebi Muhammed’in Diplomasisi ve Uluslar Arası Çağdaş Hukukla Mukayesesi (M. Işık, Çev.). Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Yayınları. Halebî. (ö. 1044/1635). (1964). Es-Sîretü’l-halebiyye (İnsânü’l-ʿuyûn fî Sîreti’l-emîni’l-meʾmûn) (C. 1-3). y.y. Hamidullah, M. (1997). el-Vesaiku’s-siyasîyye “Hz. Peygamber Döneminin Siyasî-İdari Belgeleri” (V. Akyüz, Çev.). Kitabevi.
  11. Hamidullah, M. (2007). İslam’da Devlet İdaresi (H. Aktaş, Çev.). Beyan Yayınları.
  12. Hamidullah, M. (2011). İslam Peygamberi (M. Yazgan, Çev.). Beyan Yayıncılık. Hüner, T. (1995). Eski ve Yeni Diplomasi. Ümit Yayınevi. İbn Abdülber en-Nemerî. (ö. 463/1071). (1413/1992). el-İstîʿâb fî