Dergiler / Yeni Medya / 2022 / Sayı: 13

Bir Kültür Endüstrisi Ürünü Olarak “Sanal Cemaat”

Sayfa
376–400
Yayın Tarihi
2022-12-29
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sanal cemaatler ve kültür endüstrisi ilişkisine odaklanan bu çalışmada “yabancılaşma”, “şeyleşme”, “üre-tüketici” kavramları kullanılarak sanal cemaatlerin kültür endüstrisi ürünü oldukları ileri sürülecektir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:“Kültür endüstrisi” terimi ilk defa Frankfurt Okulu düşünürleri Theodor W.
📊
Temel Bulgular & Veri:Adorno ve Max Horkheimer tarafından 1947 yılında yayınlanan Aydınlanmanın Diyalektiği’nde kullanılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Sanal cemaatler ve kültür endüstrisi ilişkisine odaklanan bu çalışmada “yabancılaşma”, “şeyleşme”, “üre-tüketici” kavramları kullanılarak sanal cemaatlerin kültür endüstrisi ürünü oldukları ileri sürülecektir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:kültür endüstrisi · sanal cemaat · yeni medya

Özet

“Kültür endüstrisi” terimi ilk defa Frankfurt Okulu düşünürleri Theodor W. Adorno ve Max Horkheimer tarafından 1947 yılında yayınlanan Aydınlanmanın Diyalektiği’nde kullanılmıştır. Kavram kültür ve sanat ürünlerinin metalaştıran standartlaşmış ve rasyonelleşmiş bir üretim sistemini ifade eder. Bu sistemin ürettiği “bayağı” ve standart kültürel metaların tüketimi kitlelerin “boş zamanlarını” çalışma yaşamının uzantısı haline getirir. Böylece kitleler çalışma yaşamı dışında da “yabancılaşma” ve “şeyleşmeye” maruz kalır. Adorno ve Horkheimer kültür endüstrisini sinema, radyo, televizyon, gazete, dergi gibi geleneksel medya araçları üzerinden tanımlar. Oysa günümüzde bilgisayar ve internet teknolojilerinin gelişmesiyle ortaya çıkan “yeni medya”, geleneksel medya araçlarını da işlevsel olarak kapsayacak şekilde bir kültür endüstrisidir. Günümüzde “yeni medya”, kültür endüstrisi üzerine yapılan akademik çalışmalarda dikkate alınmakla birlikte “yeni medya”nın ürünü olan ve bireylerin internet aracılığıyla oluşturdukları ya da dâhil oldukları toplulukları ifade eden “sanal cemaatler” bu kapsamda dikkate alınmamaktadır. Sanal cemaatler ve kültür endüstrisi ilişkisine odaklanan bu çalışmada “yabancılaşma”, “şeyleşme”, “üre-tüketici” kavramları kullanılarak sanal cemaatlerin kültür endüstrisi ürünü oldukları ileri sürülecektir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

EVCİMAN, S. (2022). Bir Kültür Endüstrisi Ürünü Olarak “Sanal Cemaat”. Yeni Medya, Sayı: 13, 376–400. https://ajindex.com/articles/865706

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (19)

  1. Adibifar, K. (2016). Technology and alienation in modern-day societes. International Journal of Social Science Studies, 4(9), 61-68.
  2. Adorno, T. W. (2003). Kültür endüstrisini yeniden düşünürken. (Bülent O. Doğan, Çev.) Cogito, 36, 76-83.
  3. Adorno, T. W. (2005). Minima moralia: Sakatlanmış yaşamdan yansımalar (4. Basım). (Orhan Koçak ve Ahmet Doğukan, Çev.). Metis Yayınları.
  4. Adorno, T. W. (2016). Negatif diyalektik. (Şeyda Öztürk, Çev.). Metis Yayınları.
  5. Adorno, T. W. ve Horkheimer, M. (2014). Aydınlanmanın diyalektiği: Felsefi fragmanlar. (Nihat Ülner ve Elif Öztarhan Karadoğan, Çev.). Kabalcı Yayıncılık. Akbaş, D. N. (2016). Kültür endüstrisi bağlamında Mevlana’nın yeniden üretimi. [Yüksek Lisans Tezi]. Doğuş Üniversitesi.
  6. Akgül, M. ve Akdağ, M. (2017). Türkiye’de yeni medya eğitimi üzerine niceliksel bir betimleme. Erciyes İletişim Dergisi “Akademia”, 5(1), 210-220.
  7. Akkaş, İ (2015). Sanal cemaatlerde mahremiyet algısı. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 12, 225-239.
  8. Akyıldız, H. (1998). Bireysel ve toplumsal boyutlarıyla yabancılaşma. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 3, 163-176.
  9. Altunay, A. (2015). Bir sosyalleşme aracı olarak yeni medya, Selçuk İletişim, 9(1), 410-428.
  10. Anderson, B. (1995). Hayali cemaatler (2. Basım). (İskender Savaşır, Çev.). Metis Yayınları.
  11. Aydoğan, E. (2015). Marx ve öncüllerinde yabancılaşma kavramı. Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 54, 273-282.
  12. Başaran İnce, G. (2014). Digital culture, new media and tramsformation of collective memory. Galatasaray Üniversitesi İleti-ş-im Dergisi, 21, 9-29.
  13. Baudrillard, J. (1991). Sessiz yığınların gölgesinde ya da toplumsalın sonu. (Oğuz Adanır, Çev.). Ayrıntı Yayınları.
  14. Baudrillard, J. (2016). Simgesel değiş tokuş ve ölüm (4. Baskı). (Oğuz Adanır, Çev.). Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi.
  15. Bookchin, M. (1996). Ekolojik bir topluma doğru. (Abdullah Yılmaz, Çev.). Ayrıntı Yayınları.
  16. Castells, M. (2008). Enformasyon çağı: Ekonomi, toplum ve kültür (Cilt I): Ağ toplumunun yükselişi (2. Baskı). (Ebru Kılıç, Çev.). İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
  17. Çelik Yılmaz, N. (2018). Sanat ve kültür endüstrisi. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 11(61), 452-459.
  18. Demir, Z. (2018). Karl Marx’ın bakış açısından kapitalist toplumda yabancılaşma ve sonuçları. Abant Kültürel Araştırmalar Dergisi, 3(5), 63-74.
  19. Doğan, M. Z. (2015). Sosyal medyada kültür endüstrisi üretme bağlamında üre-tüketicilik: Olric hayran sayfası örneği. Uluslararası Hakemli