KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Trabzon İlahiyat Dergisi / 2022 / Cilt: 9 - Sayı: 2

Hadislerin Kabul ve Reddinde İcmâın Rolü

Esma YILMAZLAR
Yavuz KÖKTAŞ
Sayfa
1–29
Yayın Tarihi
2022-12-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Böylece icmâın iddia edildiği gibi muhaddislerin metin tenkidi yöntemlerinden biri olmadığı sonucuna ulaşılacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Teorik anlamda “ümmetin hata üzerinde birleşmeyeceği” prensibine dayanan icmâ, Kur’ân’ın sonraki nesillere aktarılması ve mushaf haline getirilmesi; sünnetten olanın ve olmayanın tespiti gibi konuların da temel dayanağını oluşturur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu yüzden İslâmî ilimlerin hemen hepsinde epistemik bir değere sahiptir.
💡
Sonuç & Katkı:Böylece icmâın iddia edildiği gibi muhaddislerin metin tenkidi yöntemlerinden biri olmadığı sonucuna ulaşılacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Hadis · Hadis tenkidi · Haber-i vâhid

Özet

Teorik anlamda “ümmetin hata üzerinde birleşmeyeceği” prensibine dayanan icmâ, Kur’ân’ın sonraki nesillere aktarılması ve mushaf haline getirilmesi; sünnetten olanın ve olmayanın tespiti gibi konuların da temel dayanağını oluşturur. Bu yüzden İslâmî ilimlerin hemen hepsinde epistemik bir değere sahiptir. Bu çalışma, fıkıh ve hadis ilminde yer alan icmâın, rivâyetlerin kabul ve reddindeki işlevini konu edinmektedir. Rivâyetlerin icmâa uygun olması gerektiği tartışmaları, hicrî ikinci asırdan itibaren itikâdî ve fıkhî ekollerin gündeminde olan bir husustur. Fakîhler, haber-i vâhidlerin sübutu ve delaletini zannî gördükleri için haber teorilerinde icmâın katʿîliğinden faydanmışlardır. Muhaddisler ise klasik hadis usûlündeki isnad ve rical tenkid kriterlerine göre hüküm verdikleri hadisleri tenkid, teʾvîl ve izahlarında icmâa rol vermişlerdir. Bu araştırmayla icmâın hicrî ikinci asırdan itibaren rivayetlerin değerlendirilmesinde nasıl bir metoda konu olduğu ve kullanılan icmâın mahiyetinin anlaşılmasına katkı sunmak amaçlanmaktadır. Böylece icmâın iddia edildiği gibi muhaddislerin metin tenkidi yöntemlerinden biri olmadığı sonucuna ulaşılacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YILMAZLAR, E., KÖKTAŞ, Y. (2022). Hadislerin Kabul ve Reddinde İcmâın Rolü. Trabzon İlahiyat Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 2, 1–29. https://ajindex.com/articles/865065

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (4)

  1. Abdulvehhâb, el-Kādî Ebû Muhammed. Şerhu’r-Risâle. nşr. Ebu’l-Fadl ed-Dimyâti. Dârü İbn Hazm, 2007.
  2. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdillâh Ahmed b. Muhammed b. Hanbel eş-Şeybânî. el-ʿİlel ve maʿrifetü’r-ricâl. thk. Vasiyyullâh b. Muhammed Abbâs. Riyad: Dârü’l-Hânî, 1422. Askalânî, Ebu’l-Fazl Şihâbüddîn Ahmed b. Ali b. Muhammed İbn Hacer. Nüzhetü’n-nazar fî tavzîhi Nuhbeti’l-fiker fî mustalahi ehli’l-eser. thk. Nûrettin ’Itr. Dımaşk: Matbaatu’l-Misbâh, 1993. Askalânî, Ebu’l-Fazl Şihâbüddîn Ahmed b. Ali b. Muhammed İbn Hacer. en-Nüket alâ Kitâbi İbni’s-Salâh. Riyad: Dârü’r-Râye, 1984. Askalânî, Ebu’l-Fazl Şihâbüddîn Ahmed b. Alî b. Muhammed İbn Hacer. Fethu’l-bârî bi-şerhi Sahîhi’l-Buhârî. thk. Muhammed Fuâd Abdul-Bâkî vd. Beyrut: Dârü’l-Maʿrife, ts. Askalânî, Ebü’l-Fazl Şihâbüddîn Ahmed b. Alî b. Muhammed İbn Hacer. Tehzîbu’t-tehzîb. Hindistan: Matbaatu’l-Dîrâtu’l-Maârifi’n-Nazzâmiye, 1326. Askerî, Ebû Hilâl el-Hasen b. Abdillâh b. Sehl. el-Evâʾil. Tanta: Dârü’l-Beşîr, 1408. Aslan, Muhammet İkbal. “Mehmet Çilek, İmam Müslim ve Kitâbü’t-Temyîz Adlı Eseri, Ankara: Fecr Yayınları 2017. 164 sayfa.” Marmara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Dergisi 54 (Haziran 2018), 170-176.
  3. Aybakan, Bilal. Fıkıh İlminin Oluşum Sürecinde İcmâ. İstanbul: İz Yayıncılık, 2. Basım, 2017. Bağdâdî, Ebû Bekr Ahmed b. Ali b. Sabit el-Hatîb. el-Fakîh ve’l-mütefakkih. thk. Ebu Abdirrahman Âdil b. Yusuf el-Ğarazî. 2 Cilt. Suûdiyye: Dârü İbni’l-Cevzî, 2. Basım, 1421. Bağdâdî, Ebû Bekr Ahmed b. Ali b. Sabit el-Hatîb. el-Kifâye fî ilmi’r-rivâye. thk. Ebû Abdillâh es-Surkî, İbrahim Hamdi el-Medenî. Medine: Mektebetü’l-İlmiyye, ts. Basrî, Muhammed b. Ali Ebü’l-Hüseyin. el-Mu’temed fî usûli’l-fıkh. thk. Halil el-Meys. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1403. Bedir, Murteza. Fıkıh Mezhep Sünnet -Hanefi Fıkıh Teorisinde Peygamber’in Otoritesi. İstanbul: Dem Yayınları, 2. Basım, 2017. Belhî, Ebü’l-Kâsım Abdullâh b. Ahmed b. Muhammed el-Kaʿbî. Kabûlü’l-ahbâr ve maʿrifeti’r-ricâl. thk. Ebû Amr el-Hüseyn b. Ömer b. Abdirrahîm. Belhî: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2000. Beyhakī, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyn b. Ali. Menâkıbü’ş-Şâfiʿî. thk. Seyyid Ahmed Sakr. Kahire: Mektebetü Dârü’t-Türâs, 1390. Birgivî, Muhammed b. Pir Ali. “Ahvâlü etfâli’l-müslimîn”. Resâilü’l-Birgivî. ed. Ahmed Hadi el-Kassâr. Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2011.
  4. Brown, Jonathan A. C. “Erken Dönem Hadis Münekkitlerinin Metin Tenkidi Yaptığını Nasıl Biliyoruz ve Bulmak Niçin Bu Kadar Zor?” çev. Salih Kesgin. Usûl-İslam Araştırmaları 25 (2016). Buhârî